Οινοποιείο Διαμαντάκη – Prinos ροζέ 2025

Ροζέ για πίτσα από τη βόρεια και τη νότια Ελλάδα – έτσι θα μπορούσε ίσως να τιτλοφορηθεί καλύτερα αυτή η δοκιμή. Στο ποτήρι βρέθηκαν δίπλα δίπλα δύο ροζέ της χρονιάς 2025, που κυριαρχούνται και τα δύο από Syrah και συνδυάζουν αυτή τη διεθνή ποικιλία με μία ελληνική: ο Prinos Rosé από το Οινοποιείο Διαμαντάκη στην Κρήτη, δηλαδή από το νότιο άκρο της ελληνικής αμπελουργίας, και ο Gennima Psychis Rosé από το Κτήμα Μανωλεσάκη στη Δράμα, στον απόλυτο βορρά. Για λόγους δικαιοσύνης πρέπει να επισημάνει κανείς μια διαφορά: ο κρητικός επιλέγει με τη Μανδηλαριά μια πραγματικά αυτόχθονη ποικιλία του νησιού, ενώ το κρασί από τη Δράμα χρησιμοποιεί Αγιωργίτικο – μια ποικιλία που κατάγεται από την Πελοπόννησο, από την περιοχή γύρω από την Κόρινθο, συγκεκριμένα από τη Νεμέα, και που σήμερα καλλιεργείται σε όλη την Ελλάδα. Και στο αλκοόλ τα δύο βρίσκονται πολύ κοντά, με 13,5 % το καθένα.

Ο Prinos Rosé είναι χαρμάνι από 70 % Syrah και 30 % Μανδηλαριά, ταξινομημένος ως ΠΓΕ Κρήτη. Αυτό, παρεμπιπτόντως, δεν αποτελεί υποβάθμιση, αλλά τη μοναδική δυνατή κατηγορία: οι Κάτω Ασίτες, η ιδιαίτερη πατρίδα του οινοποιείου στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου, βρίσκονται μεν στα όρια της ζώνης της ΠΟΠ Δαφνές, όμως οι προδιαγραφές της προβλέπουν, στο ξηρό κρασί, μόνο ερυθρό από τουλάχιστον 80 % Λιάτικο και το πολύ 20 % Μανδηλαριά – το Syrah και ο ξηρός ροζέ δεν εμφανίζονται καν σε αυτές. Τα σταφύλια μεγαλώνουν σε δύο αγροτεμάχια με τα ονόματα «Πεζούλες Τυρί» και «Πεύκη» στις ανατολικές παρυφές του Ψηλορείτη, σε ασβεστολιθικά εδάφη σε υψόμετρο 350 έως 550 μέτρων. Στο οινοποιείο το Syrah και η Μανδηλαριά οινοποιούνται ξεχωριστά, η ζύμωση γίνεται σε ανοξείδωτο σε ελεγχόμενους 16 °C, και έπειτα το κρασί μένει τρεις μήνες πάνω στις λεπτές οινολάσπες – ρητά χωρίς ξύλο. Υπεύθυνος είναι ο Ζαχαρίας Διαμαντάκης, ένας από τους τρεις αδελφούς που ίδρυσαν το οικογενειακό οινοποιείο το 2007· σπούδασε οινολογία στην Αθήνα. «Πρίνος» ονομάζεται στα ελληνικά το πουρνάρι, ένα ανθεκτικό στην ξηρασία δέντρο των ορεινών περιοχών της Κρήτης – το στυλιζαρισμένο μοτίβο δέντρου στην ετικέτα πάντως ταιριάζει με αυτό. Ο ροζέ εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τη χρονιά 2013, στις αρχές του 2014, ως τρίτο μέλος της σειράς Prinos, που στη γκάμα του Διαμαντάκη αποτελεί την εισαγωγική σειρά – πάνω από αυτήν κατατάσσεται η σειρά Diamantopetra. Από το κτήμα ο Prinos Rosé κοστίζει 4,90 ευρώ, από τη χρονιά του 2025 εμφιαλώθηκαν 12.000 φιάλες.

Ως χρονιά, το 2025 στην Κρήτη ήταν σκληρό – έτσι τουλάχιστον το αναφέρει και η ίδια η αναφορά τρύγου του οινοποιείου: το τέταρτο συνεχόμενο έτος ξηρασίας μετά από ένα τριετές έλλειμμα βροχοπτώσεων, συν δύο καύσωνες τον Ιούλιο και τον Αύγουστο και απώλειες παραγωγής έως και 50 %. Στον Διαμαντάκη ο τρύγος ξεκίνησε αντιστοίχως νωρίς, στις 4 Αυγούστου με το Λιάτικο· η Μανδηλαριά για αυτόν τον ροζέ μπήκε τον Σεπτέμβριο, το κλείσιμο του τρύγου έπεσε στις 30 Σεπτεμβρίου.

Στο ποτήρι ο Prinos είναι πιο σκούρος ροζέ, που πάει και προς το πορτοκαλί – ο Gennima Psychis είναι πάντως ακόμη πιο βαθύς στο χρώμα του. Στη μύτη ο Prinos έρχεται με κόκκινο φρούτο και πολύ ελκυστικός, με ένα μικρό ίχνος καραμέλας. Στον ουρανίσκο είναι πολύ κρεμώδης, σχεδόν λαδερός. Εδώ μου λείπει όμως λίγη οξύτητα, το κρασί μού είναι λίγο υπερβολικά στρογγυλό, δείχνει ελαφρώς οξειδωτικές νότες, πολλή καραμέλα και μια μικρή δόση βοτανικού χαρακτήρα. Η επίγευση είναι μεσαίας διάρκειας. Ο Gennima Psychis, αντιθέτως, είναι στη μύτη πιο δροσερά φτιαγμένος, με περισσότερη μέντα και ένα μικρό ίχνος μύρτιλου, και φέρνει στον ουρανίσκο καλή, συναρπαστική οξύτητα καθώς και χοντρή, ασβεστολιθική τανίνη – πολύ καλά φτιαγμένος ροζέ με γωνίες και ακμές, όχι τόσο λειασμένος. Ο λευκός Prinos μου άρεσε παρεμπιπτόντως πάρα πολύ· αυτός ο ροζέ είναι συγκριτικά κάπως πιο απλός.

Ενδιαφέρον είναι πόσο πολύ συμπίπτει η εντύπωσή μου με βαθμολογίες προηγούμενων χρονιών. Ο Σίμος Γεωργόπουλος σημείωσε στον οδηγό FNL Guide για τη χρονιά 2017, δίπλα στο φραγκοστάφυλο και το καρπούζι, επίσης καραμέλα και ένα μάλλον σκούρο χρώμα ροζέ (7/10), και ο Greg Sherwood MW απέδωσε στο κρασί του 2023, το οποίο είδε στους 87 βαθμούς, ένα στρογγυλό, σαρκώδες σώμα και μια «μόλις επαρκή φρεσκάδα». Αυτό είναι προφανώς υφολογικό νήμα αυτού του κρασιού, όχι παρέκκλιση της χρονιάς. Ψηλότερα έφτασε η σοδειά του 2021, στην οποία το International Wine Review έδωσε 90 βαθμούς· το 2020 πήρε στα Decanter World Wine Awards 87 βαθμούς και χάλκινο.

Και τα δύο κρασιά αυτής της δοκιμής θα τα έπινα τώρα· στον Gennima Psychis δίνω λίγο περισσότερες πιθανότητες παλαίωσης, εκεί μπορεί κανείς να περιμένει ακόμη και έναν χρόνο. Είναι για μένα το ελαφρώς καλύτερο κρασί – αν και: όποιος προτιμά την εύκολη, γρήγορα πόσιμη κομψότητα, σε αυτόν μπορεί πράγματι να αρέσει περισσότερο ο Prinos. Με την πίτσα ταιριάζουν και τα δύο θαυμάσια. 86 βαθμοί.