Τα ερυθρά κρασιά του La Tour Melas από τον Αχινό κοντά στη Στυλίδα της Φθιώτιδας τα βαθμολογώ εδώ και χρόνια σταθερά με 94 έως 95+ βαθμούς. Το ότι το κτήμα δεν φτιάχνει ούτε τα ροζέ του στο πόδι φαίνεται ήδη από την κλιμάκωση: στη βάση ο Nautilus, στη μέση η Idylle d'Achinos, στην κορυφή ο Silphium, μια κατά δήλωση του κτήματος πολύ περιορισμένη κυβέ. Τον Οκτώβριο του 2026 δοκίμασα μαζί τα δύο ανώτερα κρασιά του τρύγου 2025, και τα δύο ως δείγματα του οινοποιείου. Πιο αποκαλυ

Τον Οκτώβριο του 2026 είχα μπροστά μου τέσσερα κόκκινα κρασιά της Μπουτάρη, δύο ζεύγη μέσα από τις δεκαετίες. Το Grande Reserve Naoussa 2013 και 1993, αμφότερα μονοποικιλιακό Ξινόμαυρο, με είκοσι χρόνια διαφορά. Και το Cava Boutari 2020 και 1976, με 44 χρόνια διαφορά και επιπλέον από δύο εποχές της συνταγής, για την οποία περισσότερα παρακάτω. Τα δύο νεαρά κρασιά τα αγόρασα από το εμπόριο, τα δύο παλιά σε δημοπρασία. Προχωρώ από το νεότερο προς το παλαιότερο, η σύγκριση βρίσκ

Όποιος παραγγείλει στη Βόρεια Ελλάδα ένα λευκό κρασί κτήματος, βρίσκει εκπληκτικά συχνά την ίδια συνταγή στο ποτήρι του: Sauvignon Blanc με Ασύρτικο. Στη Δράμα και στο Παγγαίο αυτή η κυβέ είναι σχεδόν αυτοτελής κατηγορία. Η λογική πίσω της είναι προφανής. Το Sauvignon Blanc φέρνει αρωματικότητα, χορτώδη ή εξωτική ανάλογα με την ερμηνεία, το Ασύρτικο συνεισφέρει οξύτητα και δομή. Σε επίπεδο τιμής, όλη η κατηγορία κινείται χονδρικά μεταξύ 10 και 15 ευρώ, η οινοποίηση γίνεται σχ

Δύο ροζέ, η ίδια ιδέα: Syrah μπροστά, μια ελληνική ποικιλία δίπλα της, και τα δύο από τη σοδειά του 2025, και τα δύο με 13,5 % αλκοόλ, και τα δύο πιο σκούρα απ' ό,τι συνήθως περιμένει κανείς από ένα ροζέ. Το ένα έρχεται από το νοτιότερο άκρο της ελληνικής αμπελουργίας, την Κρήτη, το άλλο από το βορειότερο, τη Δράμα. «Ροζέ για πίτσα» ονομάζω εγώ κάτι τέτοιο: στιβαρά, ανεπιτήδευτα ροζέ που αντέχουν ντομάτα, τυρί και μυρωδικά χωρίς να λυγίζουν με το πρώτο. Η δίκαιη διαφορά Η Κρή

Όταν οργανώνει κανείς πολλές γευσιγνωσίες για άλλους και τους παρακολουθεί να παιδεύονται στα τυφλά, ενώ ο ίδιος ξέρει από ώρα τι υπάρχει στο ποτήρι, εγκαθίσταται με τον καιρό μια ψευδής αίσθηση σιγουριάς. Αυτό μου το θύμισε πρόσφατα, με αρκετά επώδυνο τρόπο, η ίδια μου η εμπειρία. Ήμασταν καλεσμένοι σε φίλους που γνωρίζουν πολύ καλά το ελληνικό κρασί, και ήθελα να φέρω λίγο κρασί για τη βραδιά επιτραπέζιων. Ρίχνοντας μια ματιά στο ράφι με τις φιάλες που περιμένουν ακόμη δοκι

Δύο φιάλες από το ίδιο κτήμα, δύο κατηγορίες τιμής, μία βαθμολογία. Ο Clos Stegasta Rosé 2023, το κορυφαίο ροζέ του T-Oinos στην Τήνο, κοστίζει στην Ελλάδα γύρω στα 60 €. Ο Mavrosé 2025, το δεύτερο ροζέ του οίκου, κοστίζει στην Ελλάδα γύρω στα 35 €. Τον Μάιο του 2026 βρέθηκαν και τα δύο δίπλα δίπλα στο ποτήρι, και στο τέλος πίσω και από τα δύο στεκόταν ο ίδιος αριθμός: 91 βαθμοί. Στην άμεση σύγκριση, ο Mavrosé ήταν μάλιστα ο πιο χαϊδευτικός στο στόμα. Ένα μέρος της εξήγησης κ

Τον Ιούνιο του 2026 βρέθηκαν δίπλα δίπλα στο ποτήρι πέντε ερυθρά κρασιά από την Τριφυλία: τα τρία κρασιά της σειράς Tomos του Κτήματος Παναγιωτόπουλου, μαζί με τον προκάτοχό τους, τον Cabernet Sauvignon Bio 2010, και, ως γειτονικό μέτρο σύγκρισης, τον συνομήλικο Anny's Animus Merlot 2014 του Κτήματος Τσώλη. Το νεότερο από αυτά τα κρασιά ήταν δώδεκα ετών, το παλαιότερο δεκαέξι, και κανένα δεν έδειχνε κουρασμένο. Αυτό και μόνο είναι αξιοσημείωτο για μια περιοχή που διεθνώς σχεδ

Τον Ιούνιο του 2026 βρέθηκαν δύο φιάλες του ίδιου κρασιού η μία δίπλα στην άλλη στο τραπέζι. Η πρώτη είναι η πρώτη Ρετσίνα που κατάφερε ποτέ να φτάσει στο Best in Show των Decanter World Wine Awards: το 2024, με 97 βαθμούς, ως ένα από τα 50 κρασιά ανάμεσα σε 18.143 συμμετοχές. Την άλλη δεν τη γνωρίζει σχεδόν κανείς εκτός Ελλάδας. Στο τέλος της βραδιάς, η διάσημη χρονιά βρισκόταν στους 91 βαθμούς, η άγνωστη στους 93. Αυτό δεν είναι πρόκληση ούτε διαμάχη κατηγοριών. Είναι το απ

Η Μεσσηνία μού είναι πολύ αγαπητή και βρίσκομαι συχνά στην περιοχή. Ένα κτήμα, ωστόσο, το παρακολουθούσα επί χρόνια χωρίς να το έχω επισκεφθεί ποτέ: το Κτήμα Οινοτροπαί στο Ζευγολατιό, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Καλαμάτα. Ο Βασίλης και η Μαρία Καπόπουλος οινοποιούν εκεί περίπου τριάντα χιλιάδες φιάλες τον χρόνο, στη μεσσηνιακή πεδιάδα, την οποία ελάχιστοι συνδέουν με σπουδαίο κρασί. Η ενασχόλησή μου με το κτήμα ξεκίνησε το 2022, με την πρώτη φιάλη στο ποτήρι. Ο Ροδίτης 2019

Έτσι το διηγούνται στο La Tour Melas: Σε ένα δείπνο στη Ζυρίχη, κάπου γύρω στην αλλαγή της χιλιετίας, ο Κύρος Μελάς έβαλε στοίχημα με έναν Ελβετό συνάδελφο τραπεζίτη. Ο Μελάς, επιχειρηματίας και λάτρης του Château Lafleur, ισχυρίστηκε πως μπορούσε να παραγάγει στην Ελλάδα ένα κρασί ικανό να αναμετρηθεί με τον σταρ του Pomerol. Από το 2000 φύτεψε στον Αχινό της Φθιώτιδας γαλλικά κλήματα, σε μια περιοχή χωρίς καμία αμπελουργική παράδοση. Ο Ελβετός δεν έχει πληρώσει μέχρι σήμερα