Κτήμα Χατζημιχάλη — Alfega Ερυθρός 2021

Ο Χατζημιχάλης έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Σχεδόν κανείς δεν προώθησε τα μονοποικιλιακά κρασιά από διεθνείς ποικιλίες στην Ελλάδα τόσο νωρίς και με τόση επιμονή – ο Δημήτρης Χατζημιχάλης αγόρασε το 1973 τα πρώτα του εννέα εκτάρια στην κοιλάδα της Αταλάντης και άφησε τους πάντες άναυδους στις αρχές της δεκαετίας του ’80 με ένα Cabernet Sauvignon που κανείς δεν περίμενε ότι θα μπορούσε να δώσει αυτή η ποικιλία στην Ελλάδα –, και το κτήμα συνεχίζει μέχρι σήμερα να τα παρουσιάζει στο υψηλότερο επίπεδο. Το Alfega Erythros είναι το «βασικό» κρασί του οίκου, κλασικό μπορντολέζικο χαρμάνι από Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc και Merlot σε αναλογία 40/40/20, με χωριστή οινοποίηση και παλαίωση τουλάχιστον δώδεκα μηνών σε γαλλικά βαρέλια, από την ΠΓΕ Κοιλάδα Αταλάντης.

Το 2021 ήταν για την Ελλάδα χρονιά των άκρων. Στη Φθιώτιδα ο ψυχρός, βροχερός χειμώνας και η δροσερή άνοιξη καθυστέρησαν τη βλάστηση, και ακολούθησαν τρεις καύσωνες· στις αρχές Αυγούστου καταγράφηκαν στην ίδια περιφερειακή ενότητα 46,3 °C, και η χώρα πάλεψε με τη χειρότερη περίοδο δασικών πυρκαγιών εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Ο Λεωνίδας Χατζημιχάλης ανέφερε εν μέσω τρυγητού ότι λόγω της ζέστης ξεκίνησαν τη συγκομιδή περίπου δέκα μέρες νωρίτερα και ότι ήλπιζαν πως μόλις και μετά βίας είχαν προλάβει να γλιτώσουν την καπνίλα. Ο ομαλός Σεπτέμβριος έσωσε τελικά την υγεία των σταφυλιών και την ισορροπία· οι αποδόσεις βγήκαν μειωμένες, οι ερυθρές ποικιλίες τη γλίτωσαν σχετικά φθηνά.

Στο ποτήρι, αρχικά, ελάχιστα διακρίνεται όλη αυτή η δραματικότητα. Στη μύτη αρκετά ήπιο, με σκούρα μούρα, αλλά μάλλον συγκρατημένο· έπειτα όμως, παρ’ όλα αυτά, λίγος καπνός, λίγη στάχτη – πολύ λιγότερο έντονα απ’ ό,τι μας έχει συνηθίσει λ.χ. η Βιβλία Χώρα, και αυτό, εδώ που τα λέμε, μου αρέσει. Στον ουρανίσκο καλές τανίνες, φτιαγμένες για να αντέξουν στον χρόνο. Πρέπει, αλήθεια, να περιμένει κανείς δεκαπέντε χρόνια; Ε, η ετικέτα πάντως δεκαπέντε γράφει· δέκα χρόνια όμως αυτό το κρασί σίγουρα τα αντέχει άνετα. Την παλαίωση πάντως δεν τη χρειάζεται. Ευχάριστα αλμυρό στην επίγευση, κατά διαστήματα μάλλον χαλαρό στην υφή, ισορροπημένο, αλλά ελάχιστα συναρπαστικό. Γενικά, μάλλον μέτριο νεύρο στο μέσο της γευστικής διαδρομής.

Ταλαντεύομαι ανάμεσα στους 89 και τους 90 βαθμούς και καταλήγω, για άλλη μια φορά, στους 89. Αυτό είναι αξιοσέβαστο για ένα μπουκάλι που στη Γερμανία βρίσκει κανείς για μόλις δέκα ευρώ περίπου – σαφώς κάτω από τα βασικά κρασιά της Βιβλία Χώρα και του Γεροβασιλείου – και που, ακόμη και με το συνθετικό του φελλό, καταδεικνύει αρκετά καθαρά τις πιο περιορισμένες φιλοδοξίες του. Η αλήθεια όμως είναι πως θα ευχόταν κανείς το κτήμα να έκανε εδώ ένα μικρό ποιοτικό βήμα παραπέρα. Το όνομα συμπλέκει το άλφα και το ωμέγα, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο βήμα όλα στα δικά του χέρια, μια ιδέα δουλεμένη με συνέπεια ως την τελευταία λεπτομέρεια. Ακριβώς επειδή εδώ τα πάντα βρίσκονται στα δικά του χέρια, θα ήθελα ενίοτε λίγη περισσότερη ορμή.