Κτήμα Σκούρα — Akres 2025

Ο Akres είναι ο ανεπιτήδευτος καθημερινός ερυθρός οίνος του Κτήματος Σκούρα, στην ελληνική αγορά γύρω στα 8 €, χαρμάνι από 90 % Αγιωργίτικο και 10 % Cabernet Sauvignon από την Πελοπόννησο. Μπορεί κανείς να τον δει ως τον μικρό αδελφό του ξακουστού Μέγα Οίνου, την ίδια ιδέα Αγιωργίτικου-Cabernet, μόνο που αντί να ωριμάσει σε καινούργιο barrique, εδώ κρατιέται συνειδητά λιτός, με ζύμωση και σύντομη εκχύλιση σε ανοξείδωτο, πλήρη μηλογαλακτική ζύμωση, σύντομη παραμονή στις οινολάσπες και βιδωτό πώμα. Δηλαδή χωρίς ξύλο και χωρίς σκληρή απόδοση τανινών, αλλά ένας ερυθρός με έμφαση στο φρούτο, προσιτός από νωρίς.

Δεν έχω τίποτα εναντίον του Αγιωργίτικου ως ελληνικής υπογραφής μέσα σε ένα μπορντολέζικο χαρμάνι με Cabernet-Merlot. Αυτό που με ενοχλεί είναι η νεότερη τάση να βάζουν δίπλα στο Αγιωργίτικο, όταν παίρνει μόνο έναν σύντροφο για το χαρμάνι, τις περισσότερες φορές ένα Syrah. Για τα πιο νευρώδη κρασιά, που δίνουν περισσότερη χαρά, θεωρώ το Cabernet Sauvignon την καλύτερη επιλογή, και ακριβώς αυτός ο Akres το αποδεικνύει, αν και δεν είναι καν φτιαγμένος ως παχύ βαρύ κρασί.

Το 2025 δεν ήταν εύκολη χρονιά στη Νεμέα. Στρες ξηρασίας, μικρότερες ρώγες και σαφώς μειωμένες αποδόσεις σημάδεψαν το καλοκαίρι, όμως η τελική ωρίμανση εξελίχθηκε ευνοϊκά, χωρίς κορυφώσεις ζέστης, με ξηρό καιρό και υγιή σταφύλια. Για ένα λιτό κρασί ανοξείδωτου αυτό σημαίνει λίγο περισσότερο χρώμα και συγκέντρωση απ' ό,τι σε μια πληθωρική χρονιά, χωρίς να γίνεται βαρύ, και τα υψηλά υψόμετρα κρατούν τη φρεσκάδα.

Γεμάτος περιέργεια για το τι κάνει η μικρή προσθήκη Cabernet, τον δοκίμασα. Στη μύτη είναι πολύ λουλουδάτος, η χαρακτηριστική για την ποικιλία βιολέτα του Αγιωργίτικου, μαζί με μια πινελιά ευκαλύπτου, στην οποία μαντεύεις το Cabernet. Στον ουρανίσκο μια απαιτητική τανίνη, που στην αρχή στεγνώνει κάπως το στόμα, μετά όμως αφήνει χώρο για μια τουλάχιστον μετρίως μακριά επίγευση. Πολλά στρώματα γεύσης δεν ξεχωρίζουν, πολύ σύνθετο το κρασί δεν είναι.

Κι όμως, εδώ πετυχαίνει καλύτερα απ' ό,τι στο συχνά επαινούμενο γι' αυτό Geometria του Λαφαζάνη, που πλέον γνωρίζω και ο ίδιος σε δύο εσοδείες, αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να καταφέρει ένα Αγιωργίτικο χωρίς ξύλο, δηλαδή χαρακτήρα και πραγματική απόλαυση στο πιοτό. Το στήριγμα και τη μικρή ορμή τα δίνει το Cabernet, που ο μονοποικιλιακός Λαφαζάνης συνειδητά δεν αναζητά. Μόνο που τότε πρέπει να το πετύχει κανείς τόσο καθαρά όσο εδώ, αλλιώς ίσως είναι καλύτερα να το επιχειρήσει εξαρχής εντελώς χωρίς αυτό.

Εκπληκτικά καλός για αυτό που θέλει να είναι, πραγματικά τίποτα να ψέξεις, και καθαρά δουλεμένος ως το τέλος. Για μένα αυτοί είναι 87 βαθμοί.