Κτήμα Μανωλεσάκη – Malagouzia 2025

Η Αδριανή είναι ένα χωριό στην περιφερειακή ενότητα Δράμας, και η Δράμα αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση ανάμεσα στις οινικές περιοχές της Ελλάδας. Ανήκει στις ελάχιστες χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα, βρίσκεται περιτριγυρισμένη και προστατευμένη από βουνά, έχει ηπειρωτικό χαρακτήρα και δέχεται με τις συνηθισμένες για τον τόπο βροχές του Μαΐου σαφώς περισσότερα κατακρημνίσματα από την υπόλοιπη χώρα. Γι' αυτό και η χρονιά εδώ κινείται συχνά αντίθετα προς την εθνική τάση. Το 2025, κατ' εξαίρεση, όλα κινήθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση. Οι άφθονες χειμωνιάτικες χιονοπτώσεις στην περιοχή του Φαλακρού και του Μενοικίου γέμισαν τα αποθέματα νερού μιας περιοχής που, μέσα στο ζεστό 2024, είχε φτάσει στα όρια των αρδευτικών της δυνατοτήτων. Οι ήπιες θερμοκρασίες κατά την ωρίμανση άφησαν τα σταφύλια να ωριμάσουν αβίαστα, και ο τρύγος ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου, δηλαδή μέσα στα φυσιολογικά όρια και μακριά από το ρεκόρ του Ιουλίου της προηγούμενης χρονιάς. Για πρώτη φορά η Αδριανή απέκτησε δική της παράγραφο στο δελτίο τρύγου του ελληνικού συνδέσμου οίνου, και αυτή περιγράφει μια ισορροπημένη χρονιά με ευνοϊκές διακυμάνσεις θερμοκρασίας μέρας και νύχτας και έναν τρύγο χωρίς προβλήματα από τα μέσα Αυγούστου μέχρι μέσα στον Σεπτέμβριο, διακοπτόμενο από μερικές δροσερές βροχές που μάλλον ωφέλησαν την αρωματική ωρίμανση. Έτσι, για τη Δράμα το 2025 είναι η καλύτερη χρονιά από το 2020, και σε αυτή την εικόνα τα αρωματικά λευκά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Πρέπει να προστεθεί ότι αυτό μέχρι στιγμής είναι μια προσδοκία από ένα δελτίο τρύγου και όχι μια κρίση επιβεβαιωμένη με δοκιμή.

Το Κτήμα Μανωλεσάκη δουλεύει από το 1989 στην Αδριανή και ανήκει στα κτήματα που αναβίωσαν την αμπελουργία του τόπου. Το 1998 προστέθηκε το δικό του οινοποιείο, από το 2004 έμπαιναν όλο και περισσότερες ελληνικές ποικιλίες στους αμπελώνες, ανάμεσά τους και η Μαλαγουζιά. Αυτό το κρασί προέρχεται από ένα και μόνο εκτάριο, ένα δικό του κομμάτι φυτεμένο σε σειρές, που παλιότερα ονομαζόταν «το πέρασμα των αλόγων». Το γιατί δεν το ξέρει πια κανείς σήμερα· το όνομα παραδόθηκε, η προέλευσή του όχι. Το τεμάχιο βρίσκεται στα 200 με 300 μέτρα, το έδαφος είναι αργιλώδες και διάστικτο από μικρά κομμάτια ασβεστόλιθου, που φροντίζουν για την αποστράγγιση. Με 500 κιλά ανά στρέμμα, δηλαδή 5.000 κιλά ανά εκτάριο, η απόδοση είναι πολύ χαμηλή, και επιβάλλεται συνειδητά. Με πράσινο τρύγο κόβονται τα ανώριμα σταφύλια, ώστε τα υπόλοιπα να ωριμάσουν καθαρά. Ο τρύγος γίνεται νύχτα, ώστε τα σταφύλια να φτάνουν δροσερά στο οινοποιείο και να μπαίνουν χωρίς θερμικό σοκ στην προζυμωτική ψυχρή εκχύλιση. Ύστερα το κρασί μένει δύο μήνες πάνω στις λεπτές οινολάσπες και τρεις μήνες σε καινούργια βαρέλια ακακίας. Η ακακία αντί για δρυ είναι η ουσιαστική απόφαση αυτού του κρασιού, και είναι αρκετά σπάνια ώστε να την πάρει κανείς στα σοβαρά.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο άρχισε και στο ποτήρι να γίνεται ενδιαφέρον. Το 2025 εξελίσσεται έτσι κι αλλιώς για μένα σε χρονιά της Μαλαγουζιάς, το Turtles του Κτήματος Άλφα από την ΠΓΕ Φλώρινα εμφανίστηκε τον Ιούνιο με 92 βαθμούς, και αυτό εδώ συνεχίζει στην ίδια γραμμή. Ήδη η μύτη είναι εντελώς ιδιαίτερη. Άνθος γιασεμιού, μαζί μια λεπτή πινελιά μέντας, και αυτό σε καμία περίπτωση με εκείνη την αποπνικτικά παρφουμαρισμένη μορφή που μπορεί να πάρει η Μαλαγουζιά, αν την αφήσεις. Στον ουρανίσκο το κρασί ξεκινά αρχικά εντυπωσιακά γεμάτο και κρεμώδες, και η ωρίμανση σε ακακία περνά εξαιρετικά, όχι σαν προβεβλημένη νότα ξύλου, αλλά σαν κάτι που θυμίζει μέλι ακακίας. Ο συνδυασμός άνθους γιασεμιού, της τυπικής αρωματικής της ποικιλίας Μαλαγουζιά και αυτής της νότας μελιού είναι ασυνήθιστος, και δεν τον είχα συναντήσει έτσι πριν. Σε καμία από τις μέχρι τώρα καταγεγραμμένες σημειώσεις μου για Μαλαγουζιά δεν αναφέρεται γιασεμί, ούτε ωρίμανση σε ξύλο ακακίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι η κριτική επιτροπή των Decanter World Wine Awards, στο 2024 αυτού του κρασιού, σημείωσε επίσης γιασεμί, δίπλα σε ακτινίδιο, λαγοκέρασο και πράσινα βότανα. Δείχνει λοιπόν λιγότερο σαν στιγμιότυπο και περισσότερο σαν την επαναλαμβανόμενη έκφραση αυτού του τεμαχίου και αυτής της τεχνικής.

Από αυτό προκύπτει ένα στρογγυλό, απαιτητικό και εξαιρετικά αρμονικό κρασί. Και η επίγευση είναι αρκετά μακριά. Υπάρχει μια μικρή κάμψη στο τελευταίο τρίτο του ουρανίσκου, όπου το πολύ μετρημένο αλκοόλ του 11,5% δεν κρατά εντελώς μέχρι το τέλος την πληρότητα της πρώτης γουλιάς. Αυτό είναι το μοναδικό σημείο όπου η ωρίμανση στις λεπτές οινολάσπες και η ακακία υπόσχονται περισσότερα απ' όσα εξοφλεί ο βασικός σκελετός. Στα θετικά παραμένει μια οξύτητα πολύ αξιοπρεπής για Μαλαγουζιά, που κρατά το κρασί στη μνήμη παρά την κρεμώδη υφή του και εμποδίζει τη λουλουδάτη και μελένια πλευρά να μοιάζει βαριά.

Στο κτήμα το κρασί κοστίζει 21 ευρώ. Για ένα λευκό κρασί από ένα εκτάριο, με πράσινο τρύγο, νυχτερινό τρύγο και τρεις μήνες σε καινούργια ακακία, δεν είναι ευκαιρία, αλλά είναι λογικό. Στη δική του γκάμα στέκεται έτσι σαφώς πάνω από τα εισαγωγικά κρασιά της σειράς EXIS και κάτω από τον ερυθρό Pelagia. Πολύ πετυχημένη, αυτόνομη ερμηνεία της ποικιλίας, που αξίζει να την απολαύσει κανείς ακόμη κι αν έχει ήδη δοκιμάσει αρκετές Μαλαγουζιές. Για μένα είναι 92 βαθμοί.