Κτήμα Ερυθρού Ρόδου – Malagousia 2024

Το boutique οινοποιείο Κτήμα Ερυθρού Ρόδου στη Δράμα – το όνομα σημαίνει «κτήμα του κόκκινου τριαντάφυλλου» και παίζει τριπλά με το κόκκινο χώμα των Κοκκινογείων, το οικογενειακό επώνυμο Τριανταφυλλίδης και τα άγρια τριαντάφυλλα της τοποθεσίας – έχτισε τη φήμη του ακριβώς με τη Μαλαγουζιά. Ο Γιάννης Τριανταφυλλίδης φροντίζει το αμπέλι, το κελάρι και την εμφιάλωση, και δίπλα του στέκεται η Δρ. Κατερίνα Καραμπατέα, διδάκτωρ οινολόγος και χημικός με βουργουνδικές καταβολές. Αυτόν τον 2024 τον δοκίμασα τον Ιούνιο του 2026 μαζί με το Ασύρτικο French Oak 2024 του ίδιου κτήματος, και η σύγκριση των δύο είναι το πραγματικό αγκίστρι: το πρωιμότερα τρυγημένο, σε βαρέλι ζυμωμένο Ασύρτικο πέρασε φανερά καλύτερα αυτή τη χρονιά από την αργότερα τρυγημένη Μαλαγουζιά.

Ως προς την τεχνική: 100% Μαλαγουζιά από τον μεμονωμένο αμπελώνα «Αμμουδιές» στα Κοκκινόγεια, ΠΓΕ Δράμας, στα 200 μέτρα σε ένα μικροκλίμα που, χάρη στο Μενοίκιο, το Φαλακρό, τον Αγγίτη και το απογευματινό αεράκι, βρίσκεται δύο έως πέντε βαθμούς πιο δροσερό από την υπόλοιπη ζώνη της Δράμας. Μόνο ο μούστος ελεύθερης ροής, προζυμωτική κρύα εκχύλιση, ζύμωση σε ελεγχόμενη θερμοκρασία σε ανοξείδωτο, έξι μήνες πάνω στις λεπτές οινολάσπες – και, κάτι που το ξεχωρίζει καθαρά από το βαρελίσιο Ασύρτικο, εντελώς χωρίς ξύλο, καθόλου ξύλο, καθόλου αμφορέας. Πρέμνα 15 ετών, φυτεμένα το 2009, 0,85 εκτάρια, 2.600 φιάλες, 13% αλκοόλ.

Ως χρονιά, το 2024 ήταν στη Μακεδονία το πιο ζεστό και ξηρό έτος στη σειρά ελληνικών μετρήσεων, με έντονο στρες ξηρασίας και τον πρωιμότερο τρύγο όλων των εποχών· τα λευκά κρασιά ήταν οι χαμένοι αυτής της χρονιάς, γιατί η ακραία ζέστη καίει τα αρώματα και η οξύτητα καταρρέει. Η φρεσκάδα εδώ ήταν η δυσκολότερη άσκηση, και η προσδοκία έλεγε: ώριμο, εύσωμο, πυκνό – με το ερωτηματικό στην ένταση.

Ακριβώς εκεί εκπλήσσει το κρασί. Ήδη το χρώμα στο ποτήρι είναι για Μαλαγουζιά απίστευτα πυκνό. Στη μύτη όμως είναι σαφώς λιγότερο ανθικό από τις προηγούμενες χρονιές που γνωρίζω – μάλλον προς αποξηραμένα άνθη. Στον ουρανίσκο ύστερα μια για Μαλαγουζιά εκπληκτικά καθηλωτική οξύτητα, απίστευτα πυκνό, γεύεσαι την ποιότητα· θα μπορούσα εδώ να σκεφτώ και ένα λευκό Bordeaux από πολύ ζεστή χρονιά, με πολλή κομψότητα. Η επίγευση είναι μάλλον μετρίου μήκους παρά μακριά, όμως έρχεται μια δεύτερη επίγευση από πίσω, και εκεί τότε με ελαφρές ανθικές πινελιές. Καταλαβαίνεις πώς εδώ πάλεψαν με μια δύσκολη χρονιά: βγαίνει μια πολύ ευγενής Μαλαγουζιά, ένας σοβαρός συνοδός για πιάτα ανώτερης κουζίνας, αλλά όχι ένα ελαφρύ κρασί της κανάτας – και ένα που δεν συνεχίζει τους ανθικούς προκατόχους.

Και ακριβώς αυτό είναι η ρήξη με το στιλ του σπιτιού. Την πρώτη πρώτη χρονιά του κτήματος, τη Μαλαγουζιά 2020, την είδα το 2021 με έναν χρόνο στη φιάλη στους 92 βαθμούς – θαρραλέα εντελώς στο ανθικό άκρο της ποικιλίας, με πεντακάθαρο φρούτο σαμπούκου, λίτσι, υπέροχη οξύτητα. Τον 2021 τον ανέβασα το 2022, επίσης με έναν χρόνο, ακόμη και στους 94: εντελώς ανθική μύτη, βαρύτερα αρώματα τριαντάφυλλου, πιο στρογγυλός και ελκυστικός από τον 2020, με πολύ ανθική, μακριά επίγευση – αυτό το κρασί κυριάρχησε τότε στη συγκριτική μου δοκιμή Μαλαγουζιάς. Ο 2024 δεν παίρνει αυτόν τον δρόμο: λιγότερο άνθος, περισσότερη πυκνότητα, καθηλωτική οξύτητα αντί για πληθωρικό άρωμα, μετρίου μήκους αντί για μακρύ. Βρίσκεται για μένα στο ύψος του 2020 και άρα κάτω από το peak του 2021. Αλλά όχι και κάτω από τον 2020, γιατί είναι πραγματικά σπάνιο να μπορείς να γευτείς έτσι την προσπάθεια για ποιότητα. Ένα κρασί που σου προκαλεί δέος, ακόμη κι αν δεν σε ενθουσιάζει. Κι αυτό αξίζει να το έχει δοκιμάσει κανείς, αν αγαπά τη Μαλαγουζιά και/ή εκτιμά τα ελληνικά κρασιά.

Η εξωτερική απήχηση για αυτή τη χρονιά είναι συγκρατημένη: το Thessaloniki Wine & Spirits Trophy 2026 έδωσε στον 2024 μόνο χάλκινο με 86 βαθμούς, ενώ στον 2023 είχε αναγνωρίσει το 2025 χάλκινο με 87, έναν βαθμό παραπάνω. Για σύγκριση με τους δυνατότερους προκατόχους: ο Peter Moser βαθμολόγησε τον 2021 στο Falstaff με 92 (εσπεριδοειδή-τροπικά, με μεταλλικότητα, λεπτή οξύτητα, αλμυρό-λεμονάτο φινάλε), και ο Σίμος Γεωργόπουλος έδωσε στον 2020 στον οδηγό FNL 7,5 στα 10 (με χαρακτήρα τριαντάφυλλου, κίτρινο και εξωτικό φρούτο, μπαχαρένια-αλμυρή κατάληξη). Το ασθενές σήμα των διαγωνισμών συμπίπτει με τη δική μου κατάταξη – στο παράλληλα δοκιμασμένο Ασύρτικο French Oak 2024 (για μένα 93) το κτήμα πήρε στη Θεσσαλονίκη χρυσό με 92, ενώ η Μαλαγουζιά μόνο το χάλκινο. Στα 18,90 έως 20,95 ευρώ παραμένει ένα πολύ δίκαια κοστολογημένο, μονοποικιλιακό λευκό single-vineyard. 92 βαθμοί.