Κτήμα Λακούλες – ροζέ 2025

Το Κτήμα Λακούλες βρίσκεται στην Κορώνη, στον κόλπο Λακούλες της Μεσσηνίας, ένα μικρό κτήμα περίπου πέντε εκταρίων, ιδρυμένο το 2013· η Barbara Gruber, με δίπλωμα WSET και θητεία στο καλιφορνέζικο οινοποιείο Blankiet, το διευθύνει από κοινού με τον διδάκτορα χημικό Jörg Salchenegger. Αυτό το ροζέ είναι για μένα το πρώτο κρασί του οίκου σε αυτό το χρώμα, και έχει μια όμορφη ιστορία γέννησης: το 2024 έγινε το πρώτο ροζέ γενικώς, που προέκυψε σχεδόν τυχαία από ένα πείραμα στο κελάρι. Μετά την αποβοστρύχωση, τράβηξαν γλεύκος με τη μέθοδο saignée, το οποίο ήδη μετά από λίγα λεπτά επαφής με τις φλούδες είχε αποκτήσει ένα έντονο χρώμα· για λίγο μάλιστα προοριζόταν ως αφρώδης οίνος για την οικογένεια, έμεινε όμως, λόγω αρώματος, μούρου και δύναμης, ένα ήρεμο ροζέ, και η ελάχιστη ποσότητα εξαφανίστηκε γρήγορα. Το 2025 είναι η δεύτερη χρονιά και συνεπώς η συνειδητή επιβεβαίωση αυτού του στιλ.

Το κτήμα το προωθεί ανοιχτά ως «ροζέ για λάτρεις του κόκκινου κρασιού», πιο κοντά στο κόκκινο παρά στον χλωμό καλοκαιρινό τύπο. Και ακριβώς γι' αυτό σκέφτηκα αρχικά αυτό που στην Ελλάδα ξέρουμε γενικά ως κοκκινοκρασί, το απλό κόκκινο σπιτικό κρασί – αλλά έπεσα έξω. Στο ποτήρι στέκεται ένα αστραφτερό, σκούρο ροζέ, οπωσδήποτε ένα θέαμα για τα μάτια. Στη μύτη είναι πολύ αρωματικό, με κόκκινα φρούτα, με μια πινελιά μπανάνας· υπόσχεται ήδη ελαφριά γλυκύτητα, μαζί με άφθονη φράουλα και λίγο δυόσμο.

Στον ουρανίσκο έπειτα απίστευτα πολλή απαλότητα και μια απίστευτη γλυκύτητα για ένα τόσο ξηρό κρασί – γλυκύτητα φρούτου, μαζί με μια ελαφριά, ζωηρή πικρή νότα και μια μακριά επίγευση. Αυτό το παράδοξο δεν είναι τυχαίο: ο παραγωγός δηλώνει μόνο περίπου 1,6 γρ./λ. υπολειμματικό σάκχαρο και εξηγεί ο ίδιος την αντιληπτή γλυκύτητα με το ώριμο φρούτο, το ξηρό εκχύλισμα και την υφή. Σε αυτό ταιριάζει και ο τρόπος οινοποίησης. Η ζύμωση έγινε λίγο πιο θερμή απ' ό,τι στο κλασικό, εν ψυχρώ ζυμωμένο χλωμό ροζέ, και το κρασί ωρίμασε επτά μήνες σε μεταχειρισμένα βαρέλια barrique με τακτικό bâtonnage – συνειδητά μεταχειρισμένα βαρέλια, ώστε το ξύλο να μην καλύπτει το φρούτο. Το χαρμάνι προέρχεται από παλιά κλήματα Grenache και Merlot καθώς και από νεοφυτεμένο Αυγουστιάτη· τα ακριβή ποσοστά το κτήμα δεν τα δημοσιοποιεί. Στη φιάλη αναγράφεται 14,5 % αλκοόλ. Σημαντικό για την απόλαυση: να μην πίνεται πολύ κρύο.

Μια πραγματική λιχουδιά, και η φιάλη άδειασε απίστευτα γρήγορα. Θέλω να είμαι ειλικρινής: αν κανείς έχει καιρό να δοκιμάσει κάτι αυτού του είδους, ένα τέτοιο κρασί μπορεί κάλλιστα να σταθεί ακόμη ψηλότερα στην εκτίμησή του. Ως χρονιά, το 2025 στην Πελοπόννησο ήταν πολλά υποσχόμενο και υγιές, με σταθερή ωρίμανση και ζωντανή οξύτητα, σωσμένο από ένα πιο δροσερό, χωρίς καύσωνα παράθυρο ωρίμανσης πριν τον τρύγο και από βόρειους ανέμους, παρά τον παγετό και το χαλάζι στα τέλη Μαρτίου και έναν καυτό Ιούλιο – αν και αυτό ισχύει κυρίως για τη Νεμέα, τη Μαντινεία και την Πάτρα και μπορεί μόνο κατά προσέγγιση να μεταφερθεί στην ακτή κοντά στην Κορώνη.

Με περίπου 24 € κατατάσσεται στο επίπεδο του The Chord και σαφώς κάτω από τα μονοποικιλιακά κρασιά του κτήματος γύρω στα 51 έως 56 €· ένα boutique κρασί σε μικρή ποσότητα. Μπορεί κανείς να το πιει ως συνοδευτικό φαγητού – ή απλώς ως επιδόρπιο, αν θέλει κάτι παραπάνω από μια γουλιά γλυκού κρασιού. 93 βαθμοί.