Κτήμα Λαφαζάνη — Geometria Agiorgitiko 2023

Το Geometria είναι η φρέσκια, χωρίς ξύλο εκδοχή του Αγιωργίτικου από το Κτήμα Λαφαζάνη, ένα οικογενειακό κτήμα στις αρχαίες Κλεωνές, ακριβώς στην είσοδο της ζώνης της Νεμέας. Στην ετικέτα ωστόσο δεν αναγράφεται ΠΟΠ Νεμέα, αλλά ΠΓΕ Πελοπόννησος, επειδή ένα μέρος των σταφυλιών προέρχεται από τη λοφώδη περιοχή της Κορινθίας, βόρεια της Νεμέας. Το όνομα τα λέει όλα: ένα συνειδητά καθαρό, με σαφές περίγραμμα και «σχεδιασμένο» Αγιωργίτικο αντί για ένα ρουστίκ Νεμέας, και η οινοποίηση ταιριάζει απόλυτα, με 24 ώρες κρύας προεκχύλισης, μόλις έξι ημέρες επαφής με τα στέμφυλα, ψυχρή ζύμωση στους 18 °C και καθόλου βαρέλι. Για περίπου 10 €, είναι ένα κρασί που θέλει να πατήσει στο φρούτο και στην ευκολία πόσης, όχι στο ξύλο ή στους μύες.

Αυτή τη στιλιστική την εκτιμώ. Τον 2020 τον είχα κρατήσει στη μνήμη μου με 89 βαθμούς ως ακριβώς αυτό το χωρίς ξύλο, ευκολόπιοτο Αγιωργίτικο, με πυριτόλιθο και μια υγρή, πετρώδη φρεσκάδα. Και η σειρά μπορεί, αν πιστέψει κανείς τους άλλους, περισσότερα. Ο 2021 ήταν ο αγαπημένος των 50 Great Greek Wines, εκεί το καλύτερο Αγιωργίτικο και το καλύτερο ερυθρό σε σχέση ποιότητας-τιμής γενικά, και ο 2024 πήρε χρυσό στο Decanter με 95 βαθμούς, με επαίνους για έναν ασβεστολιθικό-ορυκτό πυρήνα, κομψή δομή, ταννίνη που θυμίζει κακάο και οξύτητα ροδιού. Δεν είναι λοιπόν κάποιο κοινότοπο κρασί, αλλά μια σειρά με πραγματικές δυνατότητες.

Το 2023 όμως ήταν στη Νεμέα μια χρονιά κρίσης. Βροχές στην άνθηση, μετά έντονος περονόσπορος, θερμικό στρες, και τον Σεπτέμβριο οι κακοκαιρίες Daniel και Elias με ισχυρές βροχοπτώσεις και πίεση από βοτρύτη. Πολλά έπρεπε να τρυγηθούν νωρίς και επιλεκτικά, η φαινολική ωρίμανση έμεινε πίσω, οι αποδόσεις κατέρρευσαν. Για ένα κρασί που έτσι κι αλλιώς ποντάρει στη φρεσκάδα και στο φρούτο αντί για την ουσία, είναι μια αχάριστη χρονιά, και αυτό ακριβώς το αντιλαμβάνεται κανείς.

Γεμάτος περιέργεια για το αν φτάνει κάτι απ' όλα αυτά στο ποτήρι, τον δοκίμασα. Η μύτη είναι ακόμη πολύ ελκυστική, λίγο βατόμουρο, και σε δροσερή θερμοκρασία ξεδιπλώνεται ένα ανθικό μπουκέτο, που από μόνο του θα ανέβαζε το κρασί πάνω από τους 90 βαθμούς, σχεδόν σαν ένα καλό, δροσερό-ανθικό Brouilly. Στο στόμα όμως μένει απλώς υπερβολικά επίπεδο, με μια μικρή νύξη εκείνου του αναγωγικού πυριτόλιθου που γνωρίζω από τη σειρά. Κυρίως η επίγευση είναι πολύ σύντομη, μόνο στη δεύτερη προσπάθεια έρχεται κάτι το πιπεράτο.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη και οι υψηλές βαθμολογίες εστιάζουν ακριβώς εδώ. Το International Wine Challenge έδωσε στον 2023 αργυρό με 93 βαθμούς και επαίνεσε τριαντάφυλλο, αγριολούλουδα, cranberry και φρεσκάδα, δηλαδή πέρα για πέρα μύτη και γοητεία· για βάθος, μήκος ή πυρήνα πουθενά λόγος, και το Decanter έμεινε στον χάλκινο με 88. Με τη δική μου αξιολόγηση βρίσκομαι έτσι σχεδόν απόλυτα σύμφωνος.

Είναι ένα κρασί του οποίου την όμορφη ιδέα τη μυρίζεις, του οποίου όμως η εμφάνιση στο στόμα πληρώνει το τίμημα της δύσκολης χρονιάς. Το δυναμικό για περισσότερα υπάρχει, αν πιστέψει κανείς τις βαθμολογίες για τον 2021 και τον 2024, και ανυπομονώ να βάλω στο ποτήρι μου ο ίδιος μια απόλυτα πετυχημένη χρονιά. Αυτούς τους 88 βαθμούς τους δίνω λοιπόν για την ιδέα, λιγότερο για αυτό που πραγματικά βρίσκεται στο ποτήρι.