Νίκος Λαζαρίδης — Château Nico Lazaridi 2019

Το Château Νίκος Λαζαρίδης είναι η πιο γνωστή ετικέτα του οίκου, ένα κόκκινο από την ΠΓΕ Δράμας, εκείνη τη βορειοελλαδίτικη περιοχή της ενδοχώρας που από τα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, με τις ποικιλίες του Μπορντό, εξελίχθηκε σε ένα είδος μικρού Μπορντό. Να μην συγχέεται με το κτήμα του αδελφού Κώστα, που επίσης εδρεύει στη Δράμα, το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη (Domaine Costa Lazaridi), καθώς οι δυο τους ακολούθησαν από νωρίς χωριστούς δρόμους. Το κρασί είναι ένα μπορντολέζικο χαρμάνι από 60 τοις εκατό Cabernet Sauvignon και 30 τοις εκατό Merlot, συν 10 τοις εκατό Sangiovese, που του δίνει κάποιο ιταλικό, κοκκινόφρουτο περίγραμμα και που στις νεότερες χρονιές έχει εξαφανιστεί. 14 τοις εκατό αλκοόλ, και για περίπου 17 € ένα ανώτερο κρασί καθημερινής χρήσης, που με το όνομα Château τολμά αρκετά. Παραμένει περίεργο ότι το Château διατίθεται στη Γερμανία στην ίδια τιμή με το πολύ πιο απλό μαύρο πρόβατο, το Μαύρο Πρόβατο από το Παγγαίο.

Η χρονιά του 2019 δεν ήταν εύκολη υπόθεση στη Δράμα. Έναν κρύο χειμώνα και μια καλή έκπτυξη ακολούθησαν, από τον Ιούνιο ως τα μέσα Ιουλίου, σχεδόν καθημερινές βροχοπτώσεις και κατά τόπους χαλάζι, πράγμα που μετέθεσε τον τρύγο προς τα πίσω και μείωσε τις ποσότητες. Η υγρασία κράτησε ταυτόχρονα την οξύτητα ψηλά, και για τις κόκκινες ποικιλίες ανέμεναν εξαιρετική ποιότητα με πλούσιο δυναμικό τανίνης και φαινολικών. Στα χαρτιά, λοιπόν, μια χρονιά με ένταση και δομή.

Στο ποτήρι αυτό είναι τώρα ένα κρασί σαν τούρτα κερασιού Σβαρτσβαλντ. Λόγω της κατασκευής του, κυρίως του délestage που στρογγυλεύει τις τανίνες, είναι τόσο μαλακά δουλεμένο, που πραγματικά δεν μπορεί να ενοχλήσει κανέναν. Δομή που θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί στο φθοροποιό πέρασμα του χρόνου δεν διαθέτει. Όπως ακριβώς μια τούρτα κερασιού Σβαρτσβαλντ, που πρέπει να τη φας την ημέρα της παρασκευής της και όχι αργότερα.

Κι όμως το 2019 θα μπορούσε κάλλιστα να δώσει τη δομή, μόνο που η μαλακή κατασκευή την ισοπέδωσε. Από ένα κρασί που φέρει το Château στο όνομά του και έμεινε δώδεκα μήνες σε δρυ, κατά βάθος όμως θα περίμενε κανείς να έχει ακόμη κάτι παραπάνω. Είναι τώρα ο έβδομος χρόνος μετά τον τρύγο, και πολλά αποθέματα δεν του έχουν απομείνει· ήδη την επομένη του ανοίγματος έχει τελειώσει. Πίνεται τώρα, αν αρέσει κάτι τέτοιο σε κάποιον, στην ανάγκη και ολόκληρο το μπουκάλι. Εμένα μου φτάνει τελικά ένα ποτηράκι. Για μένα αυτό είναι 87 βαθμοί.

Σχεδόν ειρωνική είναι η ίδια η ετικέτα. Την ίδια χρονιά του 2019 τοποθετείται και ο νέος σχεδιασμός της ετικέτας του οίκου, φιλοτεχνημένος από τον καλλιτέχνη Γιώργο Ταξίδη, καταγόμενο από τη Δράμα, και η κόκκινη εικόνα δείχνει τη φύτευση, τη γέννηση, την αρχή, μαζί με φεγγάρι και αστέρια για τη ροή του χρόνου και ένα ξεκίνημα από την αρχή. Ένα όμορφο σύμβολο για ένα νέο ξεκίνημα, μόνο που πάνω σε ένα κρασί που δεν έχει χρόνο μπροστά του και που είναι καλύτερα να πιεί κανείς αμέσως.