Νίκος Λαζαρίδης – Magiko Vouno ερυθρός 2018

Με τα παλιά εμβληματικά κρασιά ανάμεσα στα ελληνικά μπορντολέζικα χαρμάνια έχω τελευταία κάποια προβλήματα. Το Château Carras ήταν κατά τη γνώμη μου στις παλιές χρονιές μέχρι και τη δεκαετία του 1990 εξαιρετικό – τη χρονιά του 1984 τη δοκίμασα τον Απρίλιο του 2025 στους 95 βαθμούς, εκείνη του 1997 τον ίδιο μήνα στους 94 – απογοητεύει όμως τελευταία αρκετά συχνά και τότε, για περίπου 45 ευρώ στην Ελλάδα, είναι υπερβολικά ακριβό. Και το Μαγικό Βουνό του Νίκου Λαζαρίδη ανήκει για μένα σε αυτή την κατηγορία. Έχει περάσει καιρός από τότε που δοκίμασα κάποιο που με ενθουσίασε πραγματικά, και αυτή η χρονιά με απογοήτευσε κυριολεκτικά βαθιά.

Το κτήμα ιδρύθηκε το 1987 από τον Νίκο Λαζαρίδη, ο οποίος έφερε εμπειρία από την Ιταλία και την Τοσκάνη, ενώ σήμερα την επιχείρηση τη διευθύνουν ο Φρεντερίκο και η Φεντερίκα Λαζαρίδη, η Φεντερίκα ως οινολόγος με σπουδές στο Ουντίνε. Δεν πρέπει να συγχέεται με το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη, ένα ξεχωριστό κτήμα. Το Μαγικό Βουνό πήρε το όνομά του από τον απέναντι ορεινό όγκο του Παγγαίου, βρίσκεται στην αγορά από το 1990 και αποτελεί κρασί κύρους του κτήματος, χωρίς ωστόσο να είναι η κορυφή, καθώς πάνω από αυτό στέκεται ακόμη η σειρά Perpetuus. Τα σταφύλια μεγαλώνουν στη Δράμα, στην ανατολική Μακεδονία, το κτήμα έχει αμπελώνες στην Αγορά και στα Πηγάδια, και το κρασί ταξινομείται ως ΠΓΕ Αγορά. Όπως είπε η Φεντερίκα Λαζαρίδη σε μια συνέντευξη, μέχρι και το 2006 το χαρμάνι περιείχε περίπου 20 τοις εκατό Merlot, το οποίο κάποια στιγμή αφαιρέθηκε, και η χρονιά του 2018 αποτελείται πλέον μόνο από Cabernet Sauvignon και Cabernet Franc σε ίσα μέρη. Έχει 15 τοις εκατό αλκοόλ, ωρίμασε 18 έως 20 μήνες σε καινούργια βαρέλια γαλλικής και ουγγρικής δρυός και κατόπιν 18 μήνες στο μπουκάλι πριν από την πώληση.

Από πλευράς χρώματος είναι αρκετά διάφανο, με πολλές γρανατένιες αποχρώσεις. Η μύτη είναι ήδη αρκετά οξειδωτική και δείχνει τουλάχιστον μια δεκαετία μεγαλύτερη. Ως κόκκινο κρασί των αρχών της δεκαετίας του 2000 θα ήταν πράγματι πολύ ελκυστική, με δαμάσκηνο και μπισκότο κανέλας. Στον ουρανίσκο λείπει έπειτα η ζωηρή οξύτητα, και η τανίνη κάνει μόνο μια σύντομη εμφάνιση. Γενικά δείχνει υπερβολικά λειασμένο, θα μπορούσε να είναι και ένα Sangiovese και θυμίζει και από αυτή την άποψη το Château Νίκος Λαζαρίδης, το οποίο στη χρονιά του 2019 περιείχε λίγο Sangiovese και που είχα στο ποτήρι μου τον Ιούνιο του 2026 στους 87 βαθμούς. Στην επίγευση είναι αρκετά γωνιώδες. Για μένα αυτό απέχει πάρα πολύ από ένα καλό Μπορντό.

Ως χρονιά το 2018 βρίσκεται στη Δράμα στο 6,5 από το 10, λίγο κάτω από τη διάμεσο της Δράμας που είναι 7,0, αλλά αισθητά πάνω από την αδύναμη εθνική τιμή του 5,0. Από πλευράς χρονιάς επομένως ένα κορυφαίο κόκκινο κρασί από τη Δράμα δεν θα έπρεπε μετά από οκτώ χρόνια να είναι κουρασμένο, η γερασμένη εντύπωση δύσκολα θα μπορούσε να οφείλεται μόνο στη χρονιά. Το Perpetuus του ίδιου κτήματος, επίσης χρονιάς 2018, από 60 τοις εκατό Cabernet Franc και 40 τοις εκατό Μαυρούδι, μέχρι το 2024 είχε ωριμάσει αργά και θα μπορούσε να είναι και χρονιάς 2020. Το Μαγικό Βουνό δείχνει ακριβώς το αντίθετο.

Στην Ελλάδα κοστίζει περίπου 40 ευρώ, πάνω από το διπλάσιο του Château Νίκος Λαζαρίδης. Για μένα είναι 89 βαθμοί, και αυτό είναι σαφώς πολύ λίγο για ένα κρασί αυτής της κατηγορίας τιμής.