Νίκος Λαζαρίδης – Perpetuus 2018

Το να ονομάζεις το κρασί σου «άφθαρτο» – αυτή είναι η σημασία του Perpetuus – είναι ριψοκίνδυνο, και με ενδιέφερε πολύ να δω αν η εμπιστοσύνη που φαίνεται να έχει ο Νίκος Λαζαρίδης σε αυτή τη σειρά είναι δικαιολογημένη. Δεν είχα δοκιμάσει ποτέ κάποια από αυτές τις ετικέτες, αλλά επειδή ετοίμαζα ένα άρθρο για το Cabernet Franc από την Ελλάδα, αυτό το χαρμάνι από 60% Cabernet Franc και 40% Μαυρούδι από την ΠΓΕ Δράμα στη Μακεδονία μου φάνηκε καλή αρχή. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να βρω κάτι παλαιότερο από τη χρονιά 2018 – δεν είναι και νεαρό κρασί, αλλά ούτε αρκετά παλιό για να δοκιμαστεί πραγματικά αν το οινοποιείο μπορεί να κρατήσει την υπόσχεσή του για μακροζωία. Στη μύτη, το κρασί δείχνει πανέμορφα χαρακτηριστικά Cabernet Franc. Πολύ κομψό. Όχι ακριβώς Pomerol, περισσότερο κρασί της Κοιλάδας του Λίγηρα. Η αλκοόλη στο 13% βρίσκεται ακριβώς στο όριο μεταξύ αυτών των δύο στιλιστικών περιοχών – βοτανώδες αλλά όχι πικάντικο. Στον ουρανίσκο, οι τανίνες είναι απροσδόκητα ήμερες. Θα ωριμάσει για δέκα χρόνια ακόμα; Σίγουρα. Αλλά έχει τη δυναμική να κορυφωθεί γύρω στο, ας πούμε, 2040; Αμφιβάλλω. Το κρασί είναι δροσιστικό, με την οξύτητα να στηρίζει τη γευστική εμπειρία, αλλά υπάρχει έλλειψη ξηρού εκχυλίσματος που με κάνει διστακτικό στο να κάνω τολμηρές προβλέψεις. Και η μετάγευση σίγουρα δεν είναι ατελείωτη. Γήινες νότες λείπουν αυτή τη στιγμή για να το κάνουν αρκετά σύνθετο και συναρπαστικό. Από την άλλη, έχει παλαιώσει αργά μέχρι τώρα – θα μπορούσε να είναι και του 2020. Αν σας αρέσει το βαρύ μπουκάλι και ο μακρύς φελλός και απολαμβάνετε να αποθηκεύετε κρασιά για περίπου δέκα χρόνια, τότε αυτό είναι το ιδανικό κρασί για εσάς. Στους 92+ βαθμούς, πιθανότατα θα φτάσει τους 94 βαθμούς κάποια στιγμή, αλλά ίσως είμαι υπερβολικά σκεπτικός για το τελικό του δυναμικό.