Τσάνταλη – Nemea Reserve Epilegmenos 1993

Ο Τσάνταλη Νεμέα Reserve Επιλεγμένος 1993 (ΠΟΠ Νεμέα, 100% Αγιωργίτικο, περ. 12%) προέρχεται από ένα από τα πιο καθοριστικά ονόματα της σύγχρονης ελληνικής οινοποιίας – και ταυτόχρονα έναν από τους μεγάλους εξαγωγείς που έκαναν το ελληνικό κρασί διεθνώς ορατό τις δεκαετίες 1980 και 1990 – έναν που τον Ιανουάριο του 2026 κηρύχθηκε σε πτώχευση. Το άνοιγμα μιας φιάλης Τσάνταλη ηλικίας πάνω από τριάντα ετών έχει έτσι και κάτι το μελαγχολικό. Ο χαρακτηρισμός «Επιλεγμένος» (Reserve) σήμαινε, σύμφωνα με τους τότε ελληνικούς κανονισμούς, τουλάχιστον τρία έτη συνολικής ωρίμανσης, εκ των οποίων τουλάχιστον έξι μήνες σε ξύλο και έξι σε φιάλη – δεν ήταν δηλαδή όρος μάρκετινγκ, αλλά ρυθμιστική δέσμευση. Παλιά κρασιά Τσάνταλη μάς έχουν εκπλήξει αρκετές φορές σε αυτό το ιστολόγιο: ο Reserve Νάουσα 1992 έλαβε 92 βαθμούς το 2024, και στη Ραψάνη είδαμε ότι τα Reserve και Grande Reserve του Τσάνταλη μπορούν πραγματικά να κάνουν τεράστια διαφορά. Θα ίσχυε τώρα το ίδιο και για το Αγιωργίτικο; Επιπλέον, το 2022 ο Παύλος Γκέγκας έδωσε στο Αγιωργίτικο Νεμέα 2000 του Ευάγγελου Τσάνταλη – ένα μόλις επτά χρόνια νεότερο κρασί από τον ίδιο οίκο – εντυπωσιακούς 94 βαθμούς και περιέγραψε αρώματα δασικού εδάφους, τρούφας, παλιού καφέ και σοκολάτας με εκπληκτικά φωτεινή οξύτητα και πλήρως αφομοιωμένες τανίνες. Εξ ου και οι αρκετά υψηλές προσδοκίες – και πράγματι το κρασί είναι αισθητά πυκνότερο από τον Μπουτάρη, με σημαντικά περισσότερο ξηρό εκχύλισμα. Στη μύτη, σχετικά καλά διατηρημένο: βρασμένα φρούτα, βρασμένα δαμάσκηνα. Στον ουρανίσκο, όχι ακριβώς η κλασική αιχμηρότητα του γερασμένου Αγιωργίτικου που συνήθως σε χτυπά αμέσως, αλλά μάλλον κάπως πιο κατανεμημένη, κάτι που καθιστά τη συνολική εμπειρία πιο ευχάριστη. Ωστόσο, προστίθεται μια πολύ ελαφριά πικρή νότα που δυστυχώς βλάπτει το κρασί, και στο τέλος μια μικρή χαρτονένια αίσθηση στο επίγευσμα. Είναι αυτές οι πολλές μικρές αδυναμίες που οδηγούν κάθε φορά σε αφαίρεση βαθμών: σε ορισμένες φάσεις της απόλαυσης το κρασί θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται στους 90 βαθμούς, αλλά σε κάθε μία από αυτές τις φάσεις, κατά τη δοκιμή, αναδεικνύει τελικά τις αντίστοιχες μικρές αδυναμίες. Γι' αυτό, δυστυχώς, μόνο 84 βαθμοί. Ένα κρασί στο οποίο θα ευχόταν κανείς κάτι παραπάνω. Όποιος έχει μια καλύτερα διατηρημένη φιάλη, ίσως σταθεί πιο τυχερός. Ίσως πάλι να χάσαμε την ιδανική στιγμή κατανάλωσης – η οποία, αν πάρει κανείς ως μέτρο τους 94 βαθμούς του Γκέγκα για το 2000 μετά από 22 χρόνια, βρισκόταν πιθανώς κάπου γύρω στο 2015.