Μπουτάρη – Grand Reserve Naoussa 2013

Ο Grande Reserve Naoussa δεν είναι καθημερινό κρασί για τον Μπουτάρη. Κατατάσσεται στις premium εμφιαλώσεις του οίκου, σαφώς πάνω από τον απλό Naoussa Μπουτάρη. Το Wine & Spirits χαρακτήρισε αυτή τη σειρά τον Αύγουστο του 2013, υπό τον τίτλο «The New Naoussa», ως τη ναυαρχίδα της εποχής και ως καθοριστική για το ύφος της ονομασίας. Ο ίδιος ο οίκος Μπουτάρη ιδρύθηκε το 1879 από τον Ιωάννη Μπουτάρη στη Νάουσα. Μέσα στο ποτήρι έχουμε 100 τοις εκατό Ξινόμαυρο από την ΠΟΠ Νάουσα και 12,5 τοις εκατό αλκοόλ. Ο χαρακτηρισμός Grande Reserve δηλώνει τη μακρά παλαίωση, στο 2013 επί 24 μήνες σε γαλλική δρυ και άλλους 24 μήνες στο μπουκάλι, συνολικά τέσσερα χρόνια. Αυτό αντιστοιχεί στη σημερινή απαίτηση για τη συγκεκριμένη ένδειξη. Από το 1984 σφραγίζει την οινολογία του οίκου ο Δρ Γιάννης Βογιατζής, ο οποίος σπούδασε χημεία στη Θεσσαλονίκη και οινολογία στο Μπορντό. Είχα το 2013 στο ποτήρι μου τον Οκτώβριο του 2026, περίπου δεκατρία χρόνια μετά τον τρύγο. Ήταν ένα από τέσσερα κρασιά Μπουτάρη μιας κοινής δοκιμής, στην οποία ανήκαν επίσης το Cava 2020, το Grande Reserve 1993 και ένα Cava του 1976.

Ως χρονιά, το 2013 ήταν ισχυρό για το κόκκινο της Νάουσας, 8 στα 10 και επομένως σαφώς πάνω από την πολυετή ελληνική διάμεσο του 6,5. Οι προσδοκίες ήταν ανάλογα υψηλές. Το Wine & Spirits έδωσε στο 2013 στα τέλη του 2020 94 βαθμούς και το περιέγραψε ως συμπυκνωμένο και γεμάτο ένταση, με ώριμες, ελάχιστα στυπτικές τανίνες. Ο Robert K. Stephen σημείωσε στο blog του Set the Bar τον Νοέμβριο του 2019 85 βαθμούς. Θεωρούσε τότε το κρασί υπερβολικά τανικό και ότι είχε κυκλοφορήσει πολύ νωρίς, και συνιστούσε να καταναλωθεί το νωρίτερο από το 2024. Στον Balkans International Wine Competition 2026 το κρασί απέσπασε χρυσό με 89 βαθμούς. Στα δεκατρία του χρόνια, λοιπόν, αυτό το 2013 θα έπρεπε να βρίσκεται μέσα στο παράθυρο κατανάλωσης.

Η δική μου διαπίστωση ήταν διαφορετική. Στη μύτη αρκετή καραμέλα βουτύρου, μαζί με λίγο σύκο. Στον ουρανίσκο στέκεται μια γερή τανίνη, η οποία όμως πράγματι υποχωρεί μάλλον πίσω από την οξύτητα. Στην πρώτη γουλιά μια όμορφη ντομάτα, έπειτα όμως πολύς καπνός και λίγο φρούτο. Είναι ένα κρασί που μοιάζει, στην ουσία, να έχει ήδη περάσει το ζενίθ του. Χρωματικά ήταν, όπως έδειξε η αντιπαράθεση με το 1993, το πιο πυκνό από τα δύο.

Στους βαθμούς αυτή η σύγκριση μέσα στη δοκιμή βγαίνει υπέρ του παλαιότερου. Το κατά είκοσι χρόνια παλαιότερο Grande Reserve 1993 έφτασε για μένα στους 87 βαθμούς, παρουσιάστηκε στη μύτη εκπληκτικά φρέσκο και πρόσφερε μια σφιχτή τανίνη που δεν είχε χάσει τίποτα. Η δομή του με έπεισε εξίσου με αυτή του 2013. Και το Cava 2020 βρέθηκε με 86 βαθμούς έναν βαθμό πάνω από το Grande Reserve, και μάλιστα σε χαμηλότερη τιμή. Πόσο φρέσκο μπορεί να δείχνει ένα Ξινόμαυρο αυτής της κατηγορίας και αυτής της ηλικίας μου το έδειξε το Τσάνταλη Ραψάνη Grand Reserve 2012 από την ΠΟΠ Ραψάνη, το οποίο το 2024, σε ηλικία περίπου δώδεκα ετών, σημείωσα με 91 βαθμούς. Καραμέλα βουτύρου, παρεμπιπτόντως, είχα και στο Μπουτάρη Νεμέα 1998, το οποίο το 2024 σημείωσα με «πάρα πολλή καραμέλα βουτύρου» στη μύτη και 90 βαθμούς.

Το Grande Reserve 1987 το είχα το 2024 στο ποτήρι στη masterclass για το Ξινόμαυρο, με προβλήματα φελλού και 84 βαθμούς. Το 2013 κοστίζει περίπου 20 ευρώ στην Ελλάδα. Για μένα είναι μόλις 85 βαθμοί, και αυτό είναι πολύ λίγο για ένα τέτοιο κρασί. Έτσι δεν πείθεις κανέναν για το Ξινόμαυρο.