Κτήμα Μανωλεσάκη – Gennima Psychis ερυθρός 2022

Πώς απαντά η Ελλάδα στο Bordeaux; Τις περισσότερες φορές με Αγιωργίτικο. Από τα 29 ελληνικά χαρμάνια με Cabernet Sauvignon και Merlot που έχω στη συλλογή μου, τα οκτώ βάζουν το Αγιωργίτικο ως τρίτη, ντόπια ποικιλία – το Λημνιό μόνο τρία. Εδώ έχουμε δέκα τοις εκατό Λημνιό δίπλα σε 60 τοις εκατό Cabernet Sauvignon και 30 τοις εκατό Merlot, και ήδη γι' αυτό μου είχε κινηθεί η περιέργεια.

Στο ποτήρι το κρασί είναι εκπληκτικά διάφανο, όχι και τόσο μακριά από το EXIS ερυθρό 2025 που είχα στο ποτήρι μου αμέσως πριν. Στη μύτη, αντίθετα, αντιλαμβάνεσαι αμέσως το ξύλο, βανίλια και κάτι σαν μπισκότο Spekulatius, όμως όχι βαρύ· από κάτω δαμάσκηνο, μια ιδέα μαρτσιπάν, λίγο βατόμουρο. Στον ουρανίσκο αρχικά φρουτώδης πρώτη επαφή, που όμως γρήγορα την καταλαμβάνει η τανίνη. Στην επίγευση εμφανίζονται ήδη κάποια τριτογενή αρώματα, ενώ στη δεύτερη επίγευση γίνεται ευχάριστα βοτανικό. Συνολικά παραμένει κάπως επίπεδο.

Έτσι πετυχαίνει αρκετά επακριβώς την προσδοκία της χρονιάς. Η Δράμα ανήκει στις ελάχιστες ελληνικές οινοπαραγωγικές περιοχές χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα, έχει ηπειρωτικό χαρακτήρα και γι' αυτό πηγαίνει τακτικά κόντρα στην εθνική τάση: ενώ το 2022 ήταν πανελλαδικά δυνατή χρονιά, εδώ η χρονιά εξελίχθηκε όψιμη και δροσερή, με καθυστέρηση που διατηρήθηκε μέχρι τον τρύγο έως και μισό μήνα σε σχέση με το 2021. Στην ταξινόμησή μου η Δράμα 2022 βρίσκεται στο 6,5 στα 10, μαζί με το 2023 η πιο αδύναμη χρονιά της σειράς από το 2019. Όποιος περιμένει από ένα 2022 της Δράμας βάθος και ένταση, περιμένει κόντρα στα δεδομένα. Το ξύλο είναι εκεί, το φρούτο είναι εκεί, όμως η μέση δεν βαστάει τόσο μακριά όσο υπόσχονται δεκατέσσερις μήνες γαλλικής δρυός και δώδεκα μήνες παλαίωσης στη φιάλη – όχι λάθος κελαριού, αλλά μέτρια χρονιά.

Πιο ενδιαφέρον γίνεται όταν πάει κανείς πιο πίσω. Το 2018 το είχα στο ποτήρι μου το 2021 και το βαθμολόγησα με 79 βαθμούς, τότε με πολύ κυρίαρχη οξύτητα σε μόλις 12 τοις εκατό αλκοόλ· το δαμάσκηνο βρισκόταν ήδη εκεί. Δίπλα του στεκόταν το Κατώγι Αβέρωφ ερυθρό 2018, που ακολουθεί την ίδια ιδέα με Αγιωργίτικο αντί για Λημνιό και στη δική μου βαθμολογία έφτασε τους 90 βαθμούς.

Η απόσταση των επτά βαθμών ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα δεν εξηγείται με τη χρονιά: η Δράμα 2018 βρίσκεται για μένα στο ίδιο 6,5 με το 2022. Ίδιο κρασί, ίδιο οινοποιείο, ίδια ποιότητα χρονιάς. Η προφανής ανάγνωση είναι ότι το κτήμα έγινε καλύτερο – ακόμη κι αν δύο δοκιμές παραμένουν δύο σημεία δεδομένων και η παλαίωση στη φιάλη διαφέρει.

Παρεμπιπτόντως, το Λημνιό σε αυτή την τρίτη θέση δεν είναι νέα απόφαση. Μια παρουσίαση του 2014 αναφέρει εκεί ακόμη Syrah, μια παλαιότερη εγγραφή δεδομένων Αγιωργίτικο, όμως το αργότερο στο 2018 το Λημνιό βρισκόταν στο χαρμάνι. Το κτήμα το φύτεψε το 2008.

Μέσα στο ίδιο το κτήμα το κατατάσσω κάτω από το Γέννημα Ψυχής λευκό και κάτω από το ροζέ της ίδιας σειράς, που και τα δύο βρίσκονται στο 87· το ροζέ ήταν το αγαπημένο μου. Στο ευρύτερο πεδίο το 86 είναι τιμή στο κάτω άκρο – ο Αμέθυστος ερυθρός του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη από την ίδια περιοχή κυμαίνεται ανάλογα με τη χρονιά μεταξύ 89 και 93. Η μόνη ξένη βαθμολογία, το Thessaloniki Wine & Spirits Trophy 2026, κατέληξε ακριβώς στον ίδιο αριθμό με εμένα.

Από το κτήμα το κρασί κοστίζει 15,20 ευρώ, σερβίρεται σύμφωνα με το κτήμα στους 16 με 18 βαθμούς. Θα το έπινα σύντομα· θα αντέξει ακόμη μερικά χρόνια, καλύτερο δεν θα γίνει. Παραμένει ωστόσο ενδιαφέρον, και μάλιστα ακριβώς για το ερώτημα της αρχής. Όποιος θέλει να μάθει πώς απαντά η Ελλάδα στο Bordeaux, βρίσκει εδώ μια απάντηση που δεν είναι η συνηθισμένη. Το ότι ειπώθηκε σε μια αδύναμη χρονιά είναι ατυχία, όχι πρόθεση. Για μένα αυτό είναι 86 βαθμοί.