Οινοποιείο Κεχρής – Tear of the Pine 2022

Ελάχιστα κρασιά έχουν χαρίσει τόσο μεγάλη προβολή στην κατηγορία της ρετσίνας τα τελευταία χρόνια όσο αυτό: στα Decanter World Wine Awards 2024, ο «Tear of the Pine» του Κεχρή απέσπασε 97 βαθμούς και βραβεύτηκε ως «Best in Show» – η πρώτη ρετσίνα εν γένει που κατάφερε να φτάσει σε αυτή την κορυφή (50 από 18.143 κρασιά). Το ότι μια τέτοια διάκριση πέφτει σε ένα κρασί που στη Γερμανία πουλιέται γύρω στα 17 ευρώ είναι ήδη αξιοσημείωτο. Και φυσικά αναρωτιέται κανείς τότε: οφειλόταν στο ίδιο το κρασί, ή απλώς «ήρθε η σειρά της ρετσίνας»; Η προφανής υπόθεση είναι ότι η κριτική επιτροπή του Decanter αιφνιδιάστηκε, επειδή εκεί απλούστατα δεν γνώριζαν μια ρετσίνα με βάση το Ασύρτικο και περίμεναν μάλλον το Σαββατιανό ως βασική ποικιλία – εδώ στο μπουκάλι υπάρχει 100% Ασύρτικο.

Ο «Tear of the Pine», το δάκρυ του πεύκου, ανήκει στη ρετσίνα «Appellation by Tradition» και έτσι δεν κυκλοφορεί ως ΠΟΠ. Αυτό έχει έναν παράδοξο λόγο – τα σταφύλια προέρχονται από τη Γουμένισσα στο Κιλκίς, όμως η ΠΟΠ Γουμένισσα είναι μια ερυθρή ονομασία για Ξινόμαυρο και Νεγκόσκα, γι' αυτό μια λευκή ρετσίνα από Ασύρτικο αναγκαστικά κατατάσσεται στο παραδοσιακό στιλ ρετσίνας. Επίσης ο κωδικός «LN22» στην ετικέτα δεν είναι κλασική χρονιά, αλλά κωδικός κυκλοφορίας, επειδή η ρετσίνα νομικά δεν φέρει κλασική ένδειξη έτους. Εννοείται το έτος συγκομιδής 2022, με τρύγο την 1η Σεπτεμβρίου. Ο Κεχρής, ένα οικογενειακό οινοποιείο από τη Θεσσαλονίκη με ρίζες μέχρι το 1911 και το οινοποιείο στο Καλοχώρι από το 1954, προώθησε ακριβώς αυτή την αποκατάσταση της ρετσίνας υπό τον Στέλιο Κεχρή (οινολογία στη Dijon) και τις κόρες του Ελένη, Μαρία και Ζωή – μακριά από το κλισέ της ταβέρνας και του τουρίστα. Ο πρώτος «Tear of the Pine» χρονολογείται από το 2005/2006. Η τεχνική έχει συνειδητά σχεδιαστεί οινικά: ψυχρή προζυμωτική εκχύλιση, ζύμωση σε δρύινα βαρέλια διαφορετικής προέλευσης με προσθήκη ρητίνης κατά τη διάρκεια της ζύμωσης στους περίπου 15 °C – θερμότερα από το συνηθισμένο – , έπειτα έξι μήνες πάνω στις λεπτές οινολάσπες με bâtonnage. Η ρητίνη του πεύκου Χαλεπίου εδώ λοιπόν είναι ένα αρωματικό-δομικό στοιχείο σαν το ξύλο, όχι συντήρηση. Τα στοιχεία: 13,5% αλκοόλ, 6,80 g/l οξύτητα, 3,7 g/l υπολειμματικό σάκχαρο.

Δοκίμασα τον 2022 την ίδια μέρα ακριβώς δίπλα στον 2024, και αυτή η κάθετη σύγκριση είναι καθοριστική για την εκτίμησή μου. Στη μύτη ο 2022 δείχνει τη ρητίνη πολυεπίπεδη, προς το τέλος κυριαρχική, από κάτω όμως και γλυκά άνθη. Στον ουρανίσκο δηλώνει παρόν το Ασύρτικο με καλή οξύτητα, αρωματικά όμως τελικά έχει μάλλον λίγα να προσφέρει. Η επίγευση είναι καλή – το ωραίο είναι ότι εκεί επιτρέπεται πρώτα να κυριαρχήσει το Ασύρτικο και σε μια δεύτερη επίγευση δηλώνει άλλη μια φορά παρούσα η ρητίνη. Τον τόνο τον δίνει όμως κυρίως η οξύτητα. Για κάποιον που έχει δοκιμάσει πολλές ρετσίνες από Ασύρτικο, αυτό δεν είναι ένα εκπληκτικά καταπληκτικό κρασί, αλλά μια πολύ αξιοπρεπής ρετσίνα. Μου λείπει λίγη υφή, λίγη κρεμώδης αίσθηση, λίγο φρούτο – το κρασί κινδυνεύει, δίπλα στην οξύτητα και τη ρητίνη, να γείρει προς το νερουλό. Αυτό ακούγεται σκληρό, αλλά ακριβώς γι' αυτό θα πρέπει να παραθέσει κανείς δίπλα τη δική μου δοκιμή του 2024: αυτός φτάνει σε εμένα στους 93 βαθμούς και προς το παρόν προηγείται σαφώς έναντι του θρυλικού 2022.

Με τους 91 βαθμούς μου βρίσκομαι έτσι κάτω από την ευρεία συναίνεση: ο Peter Moser έδωσε στον 2022 στο Falstaff 93, ο Παύλος Γκέγκας τον είδε στους 92–93(+) με ένα παράθυρο από το 2026 έως το 2033, και το Decanter ακριβώς εκείνους τους 97. Τη συγκράτηση τη μοιράζομαι με την Julia Harding MW, που δοκιμάζει για το JancisRobinson.com και έδωσε ακριβώς σε αυτή τη χρονιά τη χαμηλότερη από τις βαθμολογίες της μεταξύ 2018 και 2025 (τα 2019 και 2021 δεν τα δοκίμασε). Σε αυτή τη γραμμή τοποθετώ τον εαυτό μου. Το να πει κανείς «μόνο» 91 είναι ωστόσο, με μια τιμή κάτω από τα 20 ευρώ, στην ουσία ανοησία: ένα κρασί Best-in-Show για 15 έως 18 ευρώ παραμένει ένα παράδοξο σχέσης τιμής, και τους 91 τους βρίσκω για αυτό το κρασί πολύ δίκαιους – η τιμή είναι για αυτή τη βαθμολογία ακόμη περισσότερο.

91 βαθμοί.