Οινοποιείο Κεχρής – Tear of the Pine 2024

Αυτή τη ρετσίνα δεν την πήρα μονάχη της στο ποτήρι τον Ιούνιο του 2026, αλλά την ίδια μέρα δίπλα στην αντίστοιχη του 2022 της ίδιας σειράς – εκείνη την Kechris Tear of the Pine που το Decanter ανακήρυξε Best in Show και τη στεφάνωσε με 97 βαθμούς, την οποία όμως εγώ την είδα μόλις στους 91. Αυτή η κοινή γευστική δοκιμή είναι η πραγματική λυδία λίθος για τη σοδειά του 2024, και προεξοφλώ το αποτέλεσμα: για μένα η σοδειά του 2024 προηγείται αυτή τη στιγμή ξεκάθαρα της θρυλικής του 2022. Το αν τυχόν δοκίμασα τη σοδειά του 2022 δύο χρόνια αργότερα απ' όσο έπρεπε, δεν μπορώ να το αποκλείσω – στην απευθείας σύγκριση όμως η απόφαση παίρνεται εύκολα.

Η Tear of the Pine είναι μια ρετσίνα, που φέρεται ως «Appellation by Tradition», και μάλιστα σε όλη τη σειρά με την ίδια ιδιαιτερότητα – τα σταφύλια προέρχονται από τη Γουμένισσα, αλλά η εκεί ΠΟΠ Γουμένισσα είναι μια κόκκινη ονομασία Ξινόμαυρου-Νεγκόσκα, στην οποία μια λευκή ρετσίνα από Ασύρτικο απλώς δεν χωράει. Ακριβώς εκεί βρίσκεται για μένα ο πυρήνας του επιχειρήματός μου: όποιος έχει κάποια εμπειρία με τη ρετσίνα και δεν μένει εντελώς άναυδος που η βάση εδώ είναι 100 τοις εκατό Ασύρτικο και όχι Σαββατιανό, γι' αυτόν δεν τίθεται ουσιαστικά ερώτημα ποιο από τα δύο κρασιά είναι το καλύτερο. Η Ελένη Κεχρή δεν αντιμετωπίζει το ρετσίνι ως συντηρητικό, αλλά σαν ξύλο – ως αρωματικό-δομικό στοιχείο, που προστίθεται κατά τη ζύμωση στο βαρέλι στους περίπου 15 βαθμούς· επιπλέον κρυοεκχύλιση και έξι μήνες πάνω στις λεπτές οινολάσπες με τακτικό μπατονάζ.

Ως χρονιά, το 2024 στη Μακεδονία ήταν μια ακραία χρονιά: η πιο ζεστή, με τη σκληρότερη ξηρασία και τον πιο πρώιμο τρύγο όλων. Ιδίως τα λευκά τα βρήκαν δύσκολα, γιατί η ζέστη πίεσε την οξύτητα και τη φρεσκάδα και μόνο ένας πολύ πρώιμος τρύγος μπορούσε να σώσει την αρωματικότητα. Τόσο πιο αξιοσημείωτο, λοιπόν, που η σοδειά του 2024 διατηρεί ολική οξύτητα στα 7,5 g/l, έναντι 6,5 g/l στη σοδειά του 2023 – ένα επίτευγμα σε μια τέτοια ζεστή χρονιά, και συμπίπτει με την εντύπωσή μου ότι η σοδειά του 2024 προηγείται αυτή τη στιγμή ξεκάθαρα.

Στη μύτη η σοδειά του 2024 λάμπει με αιθέριο, αλλά όχι βαρύ ρετσίνι, που θυμίζει το ανοιχτό, ρητινώδες πράσινο των φρεσκοβλαστημένων βλαστών του πεύκου. Ταυτόχρονα το Ασύρτικο είναι αρωματικά παρόν, με πολύ φρούτο. Αυτό το παιχνίδισμα, αυτός ο χορός – αλλιώς δεν μπορώ να το πω – συνεχίζεται στον ουρανίσκο: άλλοτε έρχεται στο προσκήνιο η οξύτητα του Ασύρτικου, άλλοτε το ρετσίνι τραβά την προσοχή με μέντα. Πάνω απ' όλα όμως, από άποψη υφής, το ρετσίνι και το κρασί συμπληρώνονται και «παίζουν» μεταξύ τους. Και αυτό είναι ακριβώς που μου έλειπε στη σοδειά του 2022 – εκεί μου έλειπε η υφή, η κρεμώδης αίσθηση και το φρούτο, και κινδύνευε να γείρει προς το νερουλό. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο: η αλληλεπίδραση κρατά το κρασί.

Την υψηλή μου εκτίμηση την επιβεβαιώνει το Thessaloniki Wine & Spirits Trophy 2026, όπου η σοδειά του 2024 βραβεύτηκε με χρυσό και 96 βαθμούς και ανακηρύχθηκε ως «Best Retsina» νικήτρια της κατηγορίας. (Να μη συγχέεται με το Best in Show του Decanter – εκείνο ήταν η σοδειά του 2022.) Για μένα αυτή είναι μια πραγματικά μεγάλη ρετσίνα, και στα περίπου 20 ευρώ είναι γι' αυτό πολύ, πάρα πολύ προσιτή. Δίνω 93 βαθμούς.