Κτήμα Ερυθρού Ρόδου – Assyrtiko 2024

Το Κτήμα Ερυθρού Ρόδου είναι ένα νεαρό, μπουτίκ οικογενειακό οινοποιείο στη Δράμα, που ιδρύθηκε γύρω στο 2019, αν και ο αμπελώνας φυτεύτηκε ήδη το 2009. Το όνομα, μεταφρασμένο, σημαίνει «το κτήμα του κόκκινου τριαντάφυλλου» και παίζει με τρεις έννοιες ταυτόχρονα: με το κόκκινο χώμα των Κοκκινογείων, με το οικογενειακό επώνυμο Τριανταφυλλίδης (το «τριαντάφυλλο») και με τα άγρια τριαντάφυλλα δίπλα στο κλήμα. Υπεύθυνοι είναι ο Γιάννης Τριανταφυλλίδης, που έχει στα χέρια του αμπελώνα, κελάρι και εμφιάλωση, και η δρ Κατερίνα Καραμπατέα, χημικός και διδάκτωρ οινολόγος με βουργουνδική σφραγίδα – και ακριβώς αυτή η βουργουνδική εκπαίδευση εξηγεί τη σοβαρή αισθητική βαρελιού και λεπτής οινολάσπης αυτού του κρασιού.

Ο τρόπος παραγωγής είναι αναλόγως επίπονος: 100% Ασύρτικο από τη θέση Αμμουδιές κοντά στα Κοκκινόγεια, στην κοιλάδα του Αγγίτη, στα 200 μέτρα, σε ένα πολύ δροσερό μικροκλίμα που βρίσκεται δύο έως πέντε βαθμούς χαμηλότερα από την υπόλοιπη ζώνη ΠΓΕ Δράμας. Τα κλήματα είναι 15 ετών. Επεξεργάζεται μόνο ο μούστος ελεύθερης ροής, χωρίς πίεση, μετά από μια προζυμωτική ψυχρή εκχύλιση δώδεκα ωρών στους οκτώ βαθμούς. Η αλκοολική ζύμωση γίνεται εξ ολοκλήρου σε γαλλικά μπαρίκ, ακολουθούμενη από οκτώ μήνες πάνω στη λεπτή οινολάσπη με μπατονάζ. Από τη χρονιά 2024 βγήκαν μόλις 2.500 φιάλες. Στη Γερμανία κοστίζει γύρω στα 28,90 με 29,50 ευρώ – για ένα Ασύρτικο εκτός Σαντορίνης μια πριμοδοτημένη τιμή, την οποία όμως δικαιολογούν η ελάχιστη ποσότητα και η ωρίμανση σε βαρέλι.

Ως χρονιά, το 2024 ήταν στη Μακεδονία μια δοκιμασία αντοχής: η πιο ζεστή και ξηρή χρονιά της Ελλάδας απ' όσο κρατούν οι μετρήσεις, τεράστιο υδατικό στρες, ο πρωιμότερος τρύγος όλων των εποχών. Στη διάκριση των χρωμάτων τα λευκά ήταν οι χαμένοι – η ακραία ζέστη καίει τα αρώματα, η οξύτητα καταρρέει, και έτσι τα μακεδονικά λευκά ήταν η σκληρότερη άσκηση της χρονιάς όσον αφορά τη φρεσκάδα και τη σφιχτάδα. Θα περίμενε λοιπόν κανείς μάλλον ένα ώριμο, ογκώδες κρασί με έμφαση στο σώμα και ρίσκο υπερωρίμανσης.

Ακόμη πιο αξιοσημείωτο, λοιπόν, που εδώ συναντιούνται πιάσιμο και κομψότητα. Στη μύτη το Ασύρτικο αναγνωρίζεται, η μεταλλικότητα κάνει αισθητή την παρουσία της, και μαζί λίγο βερίκοκο. Στον ουρανίσκο καλό πιάσιμο και ταυτόχρονα κομψότητα, με σταθερή ξεδίπλωση. Η επίγευση είναι φρουτώδης-εξωτική, με παπάγια – έτσι όπως ακριβώς σπάνια το παίρνεις από τα πολύ σοβαρά Ασύρτικα της Σαντορίνης. Μου αρέσει αυτό το στυλ περισσότερο από την καθαρή αυστηρότητα. Μια ακόμη επισήμανση: μην το σερβίρετε πολύ κρύο, αλλιώς το ξύλο με τις νότες βανίλιας βγαίνει πολύ έντονα.

Δοκίμασα το κρασί τον Ιούνιο του 2026 μαζί με τη Μαλαγουζιά 2024 του ίδιου κτήματος, και η άμεση σύγκριση ήταν αποκαλυπτική. Το Ασύρτικο τρυγήθηκε νωρίτερα και πέρασε αισθητά καλύτερα μέσα από τη ζεστή χρονιά απ' ό,τι η αργότερα τρυγημένη, χωρίς ξύλο Μαλαγουζιά. Αυτό συμβαδίζει με τη διαφορά στους διαγωνισμούς – το Ασύρτικο πήρε στο Thessaloniki Wine & Spirits Trophy 2026 χρυσό με 92 βαθμούς, η Μαλαγουζιά μόλις χάλκινο με 86 – και με τις δικές μου βαθμολογίες, καθώς βλέπω το Ασύρτικο στους 93 και τη Μαλαγουζιά στους 92. Επιπλέον, το Ασύρτικο βραβεύτηκε στο Mondial des Vins Blancs στο Στρασβούργο το 2026 με χρυσό.

Στην κάθετη δοκιμή, αυτή είναι η δεύτερη χρονιά αυτού του κρασιού για μένα. Την παρθενική χρονιά, το Ασύρτικο French Oak 2021, το είχα δει το 2022, ενός έτους, στους 94 βαθμούς: εκπληκτικά φρέσκο και ριζλινγκίσιο, με μοσχολέμονο και πράσινο μήλο, κιμωλιώδη-κοκκώδη ουρανίσκο και μακράς διάρκειας οξύτητα, από πίσω γλυκύτητα και μπαχαρένιες νότες ξύλου – ο οινοποιός διάβαζε εκεί μοσχοκάρυδο, εγώ μάλλον γαρίφαλο – , και παρά τη γαλλική δρυ όχι βαρύ ή κρεμώδες, στο 13,5%. Η χρονιά 2024, με 93 βαθμούς, βρίσκεται λίγο πιο κάτω, και η διαφορά είναι στιλιστική: είναι πιο ώριμο και εξωτικό, παπάγια αντί για τη φρέσκια-αυστηρή ριζλινγκίσια γραμμή – καθαρά οδηγημένο από τη ζεστή χρονιά. Σε κάθε περίπτωση όμως το προτιμώ ακόμη από τα περισσότερα κρασιά αυτής της ποικιλίας από τη Σαντορίνη. Και για την τιμή του, ούτε λόγος.

93 βαθμοί, χωρίς συν.