Κτήμα Παπουτσή – Rigma Merlot 2022

Το Κτήμα Παπουτσή βρίσκεται στην ΠΓΕ Κοιλάδα Αταλάντης στην κεντρική Ελλάδα, ένα λεπτό μακριά από το Κτήμα Χατζημιχάλη, και δεν πρέπει να το μπερδεύει κανείς με το σχεδόν ομώνυμο Κτήμα Παπουτσής από τη Νεμέα. Ο Γιώργος και η Δέσποινα Παπουτσή, αμφότεροι γεωπόνοι και οινολόγοι, διευθύνουν το μικρό βιολογικό κτήμα, και το Ρήγμα είναι το κανονικό τους ερυθρό με παλαίωση σε βαρέλι. Στην αρχή δεν περιμένει κανείς πολλά από αυτό. Τη χρονιά τη γυρεύεις μάταια στην ετικέτα, πρόκειται για το 2022, και το 13,5 τοις εκατό αλκοόλ δείχνει μετρημένο. Η οπισθοετικέτα, όμως, είναι ευχάριστα διαφανής και αναφέρει ρητά το 15 τοις εκατό Cabernet Sauvignon. Το Merlot και το Cabernet οινοποιήθηκαν μαζί, ωρίμασαν εννέα μήνες σε γαλλική δρυ και στη συνέχεια παρέμειναν δυόμισι χρόνια στο μπουκάλι. Τα αμπέλια καλλιεργούνται χωρίς άρδευση στον Μεγαπλάτανο, σε αργιλοασβεστολιθικά εδάφη.

Ως χρονιά, το 2022 στη Λοκρίδα, στην οποία ανήκει η κοιλάδα της Αταλάντης, βρίσκεται στο 8,0 από το 10 και έτσι σαφώς πάνω από την ελληνική διάμεσο του 6,5. Το Ρήγμα Merlot 2020 το είχα τον Απρίλιο του 2022, περίπου ενάμιση χρόνο μετά τον τρύγο, στο ποτήρι μου με 90+ βαθμούς (16,5 από τα 20) – τότε με 13 τοις εκατό αλκοόλ, οκτώ μήνες βαρέλι και μια τανίνη που την έφερνε το ποσοστό του Cabernet και που ήταν ακόμη υπερβολικά στυφή.

Στο ποτήρι το 2022 δείχνει κάποια θολερότητα, χωρίς να φαίνεται αδιαφανές. Στη μύτη διακρίνει κανείς κάτι από το ύφος της Αταλάντης, που γέρνει προς τον μεγάλο γείτονα, τον Χατζημιχάλη, πολύ σμέουρο και νουγκά, μαζί με αρκετά αντιληπτό αλκοόλ. Στον ουρανίσκο το Ρήγμα είναι αρχικά αγκαλιαστικό, φέρνει στο μέσο μέρος μια μικρή δόση ελιάς, παραμένει όμως σαφώς στη φρουτώδη περιοχή, σχεδόν μια ιδέα υπερβολική γλυκύτητα φρούτου, λιγάκι ανήσυχο, και εκεί φαίνεται ότι δεν ανήκει στην κορυφαία κατηγορία. Σμέουρο, νουγκά και ελιά – ακριβώς αυτά τα τρία αρώματα είχα σημειώσει και στο Merlot Alargino 1992 του Χατζημιχάλη (93 βαθμοί, δοκιμασμένο το 2025). Από την αίσθηση στον ουρανίσκο, θα μπορούσα μάλλον να φανταστώ εδώ 15 τοις εκατό Cabernet Franc παρά το Cabernet Sauvignon που αναγράφεται στην ετικέτα. Το καθοριστικό είναι η επίγευση, που πραγματικά εντυπωσιάζει. Αφήνει χώρο για καλή αλμυρότητα και γαρύφαλλο και έχει κάτι παραπάνω από μέτριο μήκος. Ένα κρασί για το οποίο δεν θα χρειαζόταν κανείς ούτε κατά διάνοια να ντρέπεται ακόμη και στο Saint-Émilion.

Ως εδώ, αυτό θα ήταν ξεκάθαρα 90 βαθμοί. Όταν όμως επιστρέφει κανείς από τον ουρανίσκο στη μύτη, το κρασί είναι ακόμη πιο ελκυστικό και στέκεται μάλιστα μια κατηγορία πιο πάνω. Αυτό είναι, από τη μια, όντως και αρνητικό, γιατί καταλαβαίνει κανείς ότι το κρασί ως σύνολο δεν μπορεί να παίξει σε αυτό το πολύ υψηλό επίπεδο. Από την άλλη, στην αξιολόγηση πρέπει να παίξει ρόλο το ότι, μόνο από τα αρώματα στη μύτη, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα κορυφαίο Merlot της Ελλάδας.

Στην Ελλάδα το κρασί κοστίζει περίπου 9 ευρώ. Για μένα αυτό είναι 91 βαθμοί. Και αυτό, δεν μπορεί να το πει κανείς αλλιώς, για ένα κρασί κάτω από τα 10 ευρώ είναι εκπληκτικά καλό.