Λα Τουρ Μελάς – Palies Rizes 2020

Palies Rizes σημαίνει «παλιές ρίζες», και σε αυτό το κρασί η ονομασία εννοείται κυριολεκτικά. Το αμπελοτεμάχιο βρίσκεται κοντά στον Φλιούντα στη Νεμέα, σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων, εκτεθειμένο έντονα στον άνεμο, και φέρει αυτόρριζα κλήματα ηλικίας άνω των εκατό ετών - η φυλλοξήρα δεν τα άγγιξε ποτέ. Εδώ δεν έγινε ποτέ εκρίζωση, και κάτω από τον αμπελώνα βρίσκονται αρχαιολογικά κατάλοιπα.

Μονοποικιλιακό Αγιωργίτικο με 14 %, διαμορφωμένο σε Guyot, με απόδοση 15 hl/ha, τρυγημένο στο χέρι και επιλεγμένο ανά αμπελοτεμάχιο. Η οινοποίηση και η μηλογαλακτική ζύμωση γίνονται κατά 80 % σε ανοξείδωτο και κατά 20 % σε βαρέλι, με άγριες ζύμες· έπειτα 15 μήνες σε βαρέλια των 400 λίτρων από αυστριακή δρυ, εμφιαλωμένο χωρίς κολλάρισμα. Περίπου 1.800 φιάλες από λίγο κάτω από ένα εκτάριο.

Στην ετικέτα αναγράφεται ως κατηγορία μόνο «Dry Red Wine of Greece» - καμία προστατευόμενη προέλευση. Αλλιώς δεν γίνεται: η ΠΟΠ Νεμέα απαιτεί το κρασί να οινοποιείται εντός της ζώνης, και οινοποιείται και εμφιαλώνεται στον Αχινό κοντά στη Στυλίδα, στη Φθιώτιδα, πολύ έξω από αυτήν. Η ΠΓΕ Φθιώτιδα με τη σειρά της, την οποία φέρουν όλα τα άλλα κρασιά του οίκου, αποκλείεται για τον αντίστροφο λόγο: τα σταφύλια δεν προέρχονται από εκεί. Για εκατοντάχρονα αυτόρριζα κλήματα από τη Νεμέα απομένει έτσι η πιο απλή κατηγορία που γνωρίζει η νομοθεσία περί οίνου.

Για τη Νεμέα το 2020 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για ερυθρά, η ισχυρότερη της πρόσφατης σειράς. Σε αυτόν τον αμπελώνα ωστόσο δεν του χαρίστηκε: το κτήμα αναφέρει ένα δύσκολο καλοκαίρι με βροχή τον Ιούλιο και ζέστη τον Αύγουστο, η φυσιολογική ωρίμανση ήρθε αργά και επιτεύχθηκε μόλις στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Αυτό το κρασί το είχα ήδη μια φορά στο ποτήρι μου τον Ιούνιο του 2024 και το είχα βαθμολογήσει με 94 βαθμούς. Τώρα, δύο και πλέον χρόνια αργότερα, βρίσκεται στους 95+. Με λίγο περισσότερη ηλικία δείχνει πιο στρογγυλό, και το πιο εμφανές είναι πως έχει μετατοπιστεί η αρωματική του: το 2024 υπήρχε μια εκφραστική μύτη με πολλά μαύρα φρούτα και καρπό αρκεύθου, τώρα κλίνει ξεκάθαρα προς το κόκκινο φρούτο, το σκούρο έχει υποχωρήσει στο βάθος.

Στη μύτη λίγο δαμάσκηνο, μια νότα αίματος. Στον ουρανίσκο υπέροχα απαλό, σοκολατένιο, μελανώδες, με κακάο και γήινες νότες που αναδύονται. Η επίγευση είναι πολύ, πάρα πολύ μακρά - καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, είναι ακόμη εκεί.

Μέχρι το 2030 μπορεί κανείς να περιμένει, τότε του δίνω 96 βαθμούς ή περισσότερους, και δεν βλέπω κανέναν λόγο για τον οποίο να μην παίζει ακόμη σε αυτό το επίπεδο το 2040 ή το 2050. Η ωρίμανση για πάνω από δέκα χρόνια δεν θα είναι πρόβλημα. Φυσικά πρέπει πρώτα να το αποδείξει, αλλά τα εφόδια ολοφάνερα υπάρχουν. Για ένα Αγιωργίτικο αυτό είναι πολύ, πάρα πολύ μεγάλη υπόθεση.

Περίπου 149 ευρώ. Για μένα είναι 95+ βαθμοί.