Οινοποιείο Μανουσάκη – Nostos Syrah 2020

Ελάχιστα κρασιά διχάζουν όσο ο Nostos Syrah του Μανουσάκη, του κρητικού κτήματος που ίδρυσε ο Τεντ Μανουσάκης μετά την επιστροφή του από τις ΗΠΑ και το φύτεψε με ποικιλίες του Ροδανού στις πλαγιές των Λευκών Ορέων κοντά στον Βατόλακκο – το «Νόστος» σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα, και σήμερα το βιολογικά καλλιεργούμενο, μη αρδευόμενο κτήμα το διευθύνει η κόρη του Αλεξάνδρα. Ο Γιάννης Καρακάσης είχε ανακηρύξει κάποτε τον 2014 υποψήφιο για τον καλύτερο Syrah της Ελλάδας, ενώ ο Παύλος Γκέγκας και η Julia Harding τιμωρούν κυριολεκτικά την έντονα αναγωγική στιλιστική. Ο Γκέγκας είδε τον 2017 στους 85, τον 2018 μόλις στους 83 βαθμούς· τον 2020 όμως τον ανέβασε στους 87, και η Julia Harding από τους ισχνούς 14,5 στα 20 που είχε δώσει στον 2018 ανέβηκε στον 2020 στους 16 στα 20.

Αυτό ταιριάζει με τη χρονιά, γιατί ως εσοδεία το 2020 στην Κρήτη ήταν πολύ καλό, ισορροπημένο και κλασικό: υγιή, ώριμα σταφύλια από μια θερμή-ξηρή, αλλά χωρίς προβλήματα σεζόν, στην οποία τα υψόμετρα διατήρησαν τη φρεσκάδα, σαφώς πιο σταθερή από το ταλαιπωρημένο από τον καύσωνα 2021. Θα περίμενε λοιπόν κανείς εδώ ότι το κρασί θα σταθεί άνετα δίπλα στον 2021, αν δεν τον προσπεράσει κιόλας.

Τον 2017 τον είχα λατρέψει το 2023, στα έξι του χρόνια, και τον είχα σημειώσει με 96 βαθμούς, πολύ πάνω από τους 85 που του έδωσε ο Γκέγκας. Ακόμη μεγαλύτερη ήταν λοιπόν η αγωνία μου για τον επαινεμένο από τους κριτικούς 2020, τον οποίο δοκίμασα τώρα σε μια κάθετη δοκιμή δίπλα στον 2021. Και δεν με έπεισε. Στη μύτη βγαίνει βέβαια λίγο περισσότερο φρούτο απ' ό,τι στον 2021, στον ουρανίσκο όμως προβάλλει αμέσως το αλκοόλ, καυστικό και κυριαρχικό στην επίγευση, μαζί με ξυλάνθρακα στο δεύτερο μέρος, στην πρώτη γουλιά λίγο κάρι, μάλλον όμως σιλικόνη και λάστιχο. Το φρούτο θάβεται εντελώς από αυτά. Οι τανίνες είναι πιο απλωμένες απ' ό,τι στον 2021 και λιγότερο ελκυστικές, κάνουν τα δόντια χνουδωτά, αλλά δεν προσκαλούν σε πιοτό και δίνουν ξανά και ξανά χώρο σε αυτούς τους δυσάρεστα αναγωγικούς τόνους. Είναι επιπλέον πιο τραχιές, το κρασί έχει γεύση περισσότερου ξηρού εκχυλίσματος, το ξύλο γίνεται πιο αισθητό, και στην απόληξη μένει ακόμη και κάτι από σταφίδα, εκείνη ακριβώς η υπερωρίμανση.

Όσο κι αν η χρονιά και οι κριτικοί μιλούν υπέρ του, εδώ ο Nostos γέρνει για μένα ακριβώς προς την κατεύθυνση όπου μπορώ να καταλάβω καλά τους σκεπτικιστές αυτού του κρασιού. Το ότι μάλιστα ο Γκέγκας ανέβηκε στους 87, ψηλότερα απ' ό,τι στον 2017 που εγώ αγάπησα τόσο με 96, δεν μου βγάζει νόημα. Στα περίπου 30 έως 33 ευρώ και με 14,5% αλκοόλ, αυτοί είναι για μένα το πολύ 92, μάλλον 91 βαθμοί.