Οινοποιείο Μανουσάκη — Nostos Syrah 2021

Λίγα κρασιά διχάζουν τόσο όσο ο Nostos Syrah του Οινοποιείου Μανουσάκη. Ο Γιάννης Καρακάσης ανακήρυξε κάποτε τη χρονιά του 2014 υποψήφια για τον καλύτερο Syrah της Ελλάδας, ενώ ο Παύλος Γκέγκας και η Julia Harding τιμωρούν κυριολεκτικά την έντονα αναγωγική τεχνοτροπία: ο Γκέγκας βαθμολόγησε τον 2017 με 85, τον 2018 με 83 και τον 2020 με 87, η Harding έδωσε στον 2018 14,5 και στον 2020 16 στα 20. Nostos σημαίνει η επιστροφή στην πατρίδα, και με αυτό το κρασί ο Ted Manousakis επέστρεψε, ύστερα από δεκαετίες στην Αμερική, στον κρητικό Βατόλακκο, όπου καλλιεργεί την ροδανική ποικιλία Syrah βιολογικά και χωρίς άρδευση.

Ως χρονιά, το 2021 στην Κρήτη ήταν ζεστό και σημαδεμένο από ξηρασία· τρεις καύσωνες χωρίς μια σταγόνα βροχής έδωσαν μικρές, συμπυκνωμένες ρώγες με μαλακή οξύτητα. Έτσι το 2021 βρίσκεται ένα σκαλί κάτω από το ισορροπημένο, κλασικό 2020, και από μια τέτοια χρονιά περιμένει κανείς μάλλον όγκο και ωριμότητα παρά φινέτσα, με τον κίνδυνο το αλκοόλ να πάρει το πάνω χέρι.

Τον δοκίμασα μαζί με δύο άλλους Syrah της ίδιας χρονιάς, τον αυστραλιανό Penfolds St Henri και τον πελοποννησιακό Lacules· με τα τριάντα πέντε και βάλε ευρώ του είναι μακράν ο πιο προσιτός από τους τρεις. Στη μύτη είναι ο πιο εκφραστικός από τους τρεις: ψητή ντομάτα, βαλσάμικο, θυμάρι, και μαζί γκρέιπφρουτ. Στο στόμα φαίνεται στην αρχή λείος, σχεδόν λίγο επίπεδος, οι τανίνες πιο εκλεπτυσμένες και πιο βοτανικές απ' ό,τι στον St Henri και λιγότερο αδιαπέραστες. Ύστερα όμως αντιστρέφει τη σειρά, η επίγευση είναι πιο δυνατή από την ίδια τη γεύση, στυφή αλλά με ευχάριστο τρόπο, και το γκρέιπφρουτ επιστρέφει, σβήνοντας γλυκίζον, κρατημένο από εκείνο το πολύ αναγωγικό, πικάντικο, γήινο βάθος για το οποίο διίστανται τα πνεύματα. Πρέπει να σου αρέσει αυτή η τεχνοτροπία, και σ' εμένα αρέσει. Είναι πάντως ο πιο ενδιαφέρων από τους τρεις· πιο κομψός ήρθε μόνο ο Lacules.

Αξιοσημείωτο είναι ότι αυτό το κρασί, από την κατ' ουσίαν πιο αδύναμη χρονιά, βγάζει περισσότερα από τον εαυτό του απ' όσα υπόσχεται η χρονιά. Τον καλύτερης φήμης 2020, που ο Γκέγκας με 87 τον έβαλε μάλιστα πάνω από τον 2017 και που η Harding τον ανέβασε στο 16 στα 20, τον βρήκα δίπλα σ' αυτόν τον 2021 πιο τραχύ και πλακωμένο από το αλκοόλ, ενώ ο 2021 μεταφράζει τη ζέστη σε ένταση και ενδιαφέρον. Τον 2017 αυτού του οίκου τον είχα δοκιμάσει το 2023, στα έξι του χρόνια, και τον είχα σημειώσει στους 96 βαθμούς, πολύ πάνω από το 85 του Γκέγκα· τόσο πολύ ο 2021 δεν με πείθει απόλυτα, θα τον έπινα όμως τώρα. Για μένα είναι 95 βαθμοί.