Οινοποιείο Οινοτρόπαι – Red Monk 2024

Στις αρχές Ιουνίου 2026 καθόμουν με τους Καπόπουλους στο Κτήμα Οινοτρόπαι στο Ζευγολατιό, λίγο έξω από την Καλαμάτα, και μετά τον Nomade Chardonnay ήρθε το κρασί που εδώ και χρόνια με απασχολεί περισσότερο απ' όλα: ο Red Monk. Δύο σοδειές γνωρίζω ήδη, και τις δύο τις έχω βαθμολογήσει ψηλά – περισσότερα γι' αυτό αμέσως παρακάτω. Το όνομα είναι ένας φόρος τιμής στο ότι αυτό το κρασί είναι μοναδικό, πορεύεται ολομόναχο – το μοναδικό ερυθρό Carignan της Ελλάδας, τώρα και μάλλον για αρκετό ακόμη καιρό – , που πορεύεται σταθερά τον δρόμο του, έναν δρόμο προς την κορυφή του ελληνικού κρασιού. Για μένα ένα από τα πιο συναρπαστικά ερυθρά της χώρας, ακριβώς επειδή είναι τόσο άτυπο. Παλιότερα κυκλοφορούσε ως «Roes Carignan», το 2018 ως «Roes Carignan Vieilles Vignes»· εδώ και μερικά χρόνια το ίδιο μικροσκοπικό αμπελοτόπι με τα παλιά κλήματα ονομάζεται πλέον Red Monk.

Και όντως πρόκειται για κάτι ξεχωριστό: ένα μικρό, αυτόρριζο, μη εμβολιασμένο κομμάτι περίπου 0,4 εκταρίων με σαραντάρικα περίπου κλήματα Carignan, χωρίς άρδευση και χωρίς λίπανση, εμφιαλωμένο ως 100% Carignan υπό την ΠΓΕ Μεσσηνίας. Το Carignan είναι στην Ελλάδα πραγματική σπανιότητα, και ο Βασίλης με τη Μαρία Καπόπουλου βγάζουν από αυτό το μικρό κομμάτι γης ένα κρασί που στιλιστικά βρίσκεται στον αντίποδα όσων θα περίμενε κανείς από την περιοχή.

Γιατί ως σοδειά το 2024 ήταν στην Πελοπόννησο η πιο ζεστή και ξηρή των τελευταίων ετών. Θόλος καύσωνα τον Ιούλιο με πάνω από 40°C επί δώδεκα ημέρες προχώρησε τόσο την ωρίμανση, ώστε ο τρύγος έγινε τόσο νωρίς όσο ποτέ – όχι επειδή τα σταφύλια ήταν άγουρα, αλλά για να προλάβουν το σάκχαρο που ανέβαινε ραγδαία και να σώσουν την οξύτητα και τη φρεσκάδα. Παρ' όλα αυτά, από τον καύσωνα και τις μικρές, συμπυκνωμένες ρώγες βγήκαν σε πολλά μέρη ογκώδη, με έντονες τανίνες κρασιά, με κίνδυνο υπερωρίμανσης και αλκοόλ, που χρειάζονται χρόνο στο κελάρι· σε πλεονεκτική θέση ήταν τα παλιά, βαθιά ριζωμένα κλήματα – όπως αυτό το κομμάτι. Ακριβώς σε αυτό αντιστέκεται τούτο το Carignan: λιτό, ραδινό, εμφιαλωμένο με 13,3%, όρθιο και φρέσκο. Αυτό ταιριάζει στη σαφή αναπτυξιακή γραμμή του κτήματος, που μείωσε το αλκοόλ σοδειά με τη σοδειά: το 2018 ακόμη 15,5%, το 2021 έπειτα 14%, τώρα 13,3%.

Το 2024 με μάγεψε αμέσως με ένα ξεσηκωτικό μπουκέτο – ένα κρασί που πραγματικά θέλεις απλώς να μένεις να το μυρίζεις, ένα ολόκληρο μπουκέτο φρούτων, με υπόστρωμα από ορεκτικές βοτανικές νότες. Στο στόμα δείχνει μια συναρπαστική οξύτητα και πολύ στέρεη τανίνη, που επιτρέπεται να μαλακώσει λίγο ακόμη και να δώσει περισσότερο χώρο στα αρώματα στην επίγευση. Και όμορφο είναι επίσης αυτό που λείπει: η σοκολάτα που αλλιώς σε ογκωδέστερα κρασιά αυτού του είδους – όπως λόγου χάρη από Merlot – παίρνεις συχνά στην Ελλάδα.

Στη δική μου κάθετη γευσιγνωσία το 2024 μπαίνει στη σειρά. Το Roes Carignan Vieilles Vignes 2018 το είδα τον Δεκέμβριο του 2022 στα τέσσερα χρόνια του με 94 βαθμούς: το αλκοόλ 15,5% ακάλυπτο, άτυπα καρυδάτα αρώματα, αλλά παρ' όλα αυτά καλή οξύτητα, αρκετό φρούτο και μια μακρά επίγευση – τότε σε άμεση σύγκριση με το χιλιανό cult Carignan Vigno. Ο Σίμος Γεωργόπουλος έδωσε σε αυτό το 2018 9 στα 10, ο Παύλος Γκέγκας 90 βαθμούς. Τον Red Monk 2021 τον βαθμολόγησα το 2025 επίσης με 94: με πιο μέτριο 14% πιο προσιτός και πιο φρουτώδης, πλούσιος και δροσιστικός, με ωραία οξύτητα και καλή πολυπλοκότητα – η σαφής απομάκρυνση από το καρυδάτο, υψηλόβαθμο 2018. Το 2024 συνεχίζει αυτό το ταξίδι με συνέπεια, με 13,3%, με την οξύτητά του και την απουσία κάθε σοκολατένιας νότας.

Στα περίπου 16 €, πρόκειται για ένα κρασί που θα σε ανταμείψει στο κελάρι: ήδη πόσιμο τώρα, αλλά καλύτερα μόλις του χρόνου· θα μπορούσα κάλλιστα να φανταστώ ότι από το 2029 και μετά θα δείξει σε πλήρη άνθηση, και ένα παράθυρο μέχρι το 2034 πρέπει σίγουρα να είναι εφικτό. Αυτό βέβαια πρέπει ακόμη να δοκιμαστεί σε τέτοια κρασιά – και ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω να γράψω για πιο ώριμες φιάλες. 93+ βαθμοί.