Κτήμα Παναγιωτόπουλου – Cabernet Sauvignon Bio 2010

Στο Κτήμα Παναγιωτόπουλου, στην Τριφυλία της δυτικής Πελοποννήσου, το Cabernet Sauvignon ήταν εξαρχής η κυρίαρχη ποικιλία: ο Δημήτρης Παναγιωτόπουλος φύτεψε τα πρώτα του κλήματα το 1982 στην περιοχή Παχύμαρι, κοντά στον Πύργο Τριφυλίας, πολύ πριν ολοκληρωθεί το σημερινό οινοποιείο το 2005. Αυτό το βιολογικά παραγόμενο Cabernet ανήκει ακριβώς σε αυτή την ιδρυτική γραμμή και είναι φτιαγμένο για μακρά παλαίωση όσο ελάχιστοι άλλοι Έλληνες εκπρόσωποι της ποικιλίας: 24 μήνες σε γαλλική δρυ, κι έπειτα πάνω από δέκα χρόνια παλαίωσης σε φιάλη στο κελάρι του οινοποιείου, προτού καν διατεθούν οι 12.000 φιάλες. Αυτή η βιολογική εμφιάλωση πρέπει να διαχωρίζεται αυστηρά από το φθηνότερο, συμβατικά παραγόμενο Cabernet Sauvignon του οινοποιείου· από τη σοδειά του 2013 και μετά κυκλοφορεί με το premium όνομα «Tomos I», πρώτος τόμος μιας τρίτομης βιολογικής σειράς των γαλλικών ποικιλιών, δίπλα στο Tomos II (Merlot) και το Tomos III (Syrah). Στη σημερινή αγορά κυμαίνεται γύρω στα 25 με 30 €.

Η χρονιά του 2010 έφερε στην Τριφυλία ένα ζεστό, ηλιόλουστο και πολύ ξηρό καλοκαίρι, ιδανικό για χρώμα, τανίνη και σκούρο φρούτο, ακολουθούμενο από έναν σαφώς πιο υγρό Σεπτέμβρη και Οκτώβρη, που απαίτησαν όψιμο τρύγο, χλωρά κλαδέματα και αυστηρή επιλογή. Ακριβώς αυτή η διπλή όψη εξηγεί το ασυνήθιστο προφίλ του κρασιού, που είχε προσέξει ήδη το 2018 ο Σίμος Γεωργόπουλος: βρήκε το βιολογικό του 2010 πιο φρέσκο, πιο τανικό και λιγότερο εξελιγμένο από την αδελφή συμβατική εμφιάλωση, παρά την ίδια ηλικία, και του έδωσε τουλάχιστον άλλα πέντε χρόνια κελάρι. Το κρασί φαίνεται πως πράγματι είχε αυτό το απόθεμα, αφού το 2024, στα δεκατέσσερά του χρόνια, κατέκτησε ακόμη χρυσό στα Sakura Awards της Ιαπωνίας. Μέσα στα Cabernet του Παναγιωτόπουλου, το 2010 είναι έτσι λιγότερο η χρονιά που λάμπει νωρίς με βραβεία και περισσότερο ο ιδιόρρυθμος δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Με υψηλές, ανάλογες προσδοκίες το δοκίμασα τώρα.

Στη μύτη άφθονο ελκυστικό toffee, λίγος ευκάλυπτος, μια ιδέα δασικό υπόστρωμα, αλλά όχι πολύ. Στην πρώτη γουλιά ακόμη με πολύ φρούτο, κόκκινο φρούτο, κι έπειτα τανίνη που θυμίζει κακάο. Καλή οξύτητα στην πρώτη γουλιά, όμως η γεύση και η τανίνη υποχωρούν σχετικά γρήγορα. Με 14%, το αλκοόλ μένει διακριτικό, η επίγευση κρατάει όντως αρκετά. Λείπει μόνο λίγο η δομή προς το τέλος, έτσι ώστε και η οξύτητα κάπως χάνεται.

Ένα καλό κρασί, στο οποίο δίνω 90 βαθμούς. Σε αυτό το επίπεδο μάλλον θα παραμείνει και τα επόμενα πέντε χρόνια, μέχρι το 2031, και πιθανότατα θα είναι πόσιμο ακόμη και σε δέκα χρόνια.