Κτήμα Παπαργυρίου — The Emperor 2021

Ο Yiannis Papargyriou είναι γνωστός στην ελληνική οινική σκηνή για δυνατά, συμπυκνωμένα κόκκινα κρασιά – κρασιά των οποίων το υψηλό ξηρό εκχύλισμα και η γλυκύτητα δεν ενθουσιάζουν όλους εξίσου. Ο Le Roi des Montagnes Syrah, για παράδειγμα, διχάζει τις απόψεις, αν και στην εσοδεία 2020 του δώσαμε δυνατούς 93+ βαθμούς. Η Cuvée Espérance 2021, ένας μονοποικιλιακός Montepulciano, μας έπεισε επίσης με 92+ βαθμούς. Ο The Emperor, η νέα ναυαρχίδα του κτήματος, είναι ωστόσο ένα εντελώς διαφορετικό ζώο. Το 2021 είναι η πρώτη εσοδεία – και θα παράγεται μόνο σε εξαιρετικές χρονιές. Η επόμενη, η 2023, αναμένεται να κυκλοφορήσει προς τα τέλη του 2026.

Τα βασικά στοιχεία ακούγονται φιλόδοξα: 95% Merlot, 5% Cabernet Franc, 15% αλκοόλ, ΠΓΕ Κορινθία, μόνο περίπου 2.170 φιάλες. Τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα στις λεπτομέρειες. Τα σταφύλια προέρχονται από τη θέση Rethi / Megalo Livadi σε υψόμετρο περίπου 800 έως 850 μέτρων – μακράν ο υψηλότερος αμπελώνας σε ολόκληρη αυτή τη γευστική δοκιμή. Ο Galatrona, ο Hatzimichalis και ο Lacules βρίσκονται όλοι μεταξύ 300 και 350 μέτρων· ο Emperor προέρχεται από υπερδιπλάσιο υψόμετρο. Τα πρέμνα, ηλικίας περίπου 20 ετών, είναι φυτεμένα σε βαρύ αργιλοπηλώδες έδαφος. Ο τρύγος γίνεται με το χέρι, στα τέλη Σεπτεμβρίου, σε πλήρη φαινολική ωρίμανση.

Στο κελάρι, μια διαδικασία που ξεχωρίζει επίσης σε αυτή τη σύγκριση: αυθόρμητη ζύμωση με αυτόχθονες ζυμομύκητες, 30 ημέρες παραμονής με τους φλοιούς με χειρωνακτικό pigeage – σημαντικά μεγαλύτερο διάστημα από ό,τι στα άλλα κρασιά – και 20 τοις εκατό saignée, δηλαδή αφαίρεση χυμού πριν από τη ζύμωση για περαιτέρω αύξηση της συμπύκνωσης. Και στην ωρίμανση σε ξύλο, μια πραγματική έκπληξη: ενώ ο Hatzimichalis εργάζεται με 100 τοις εκατό νέα barriques και ο Lacules με 70 τοις εκατό νέο ξύλο, ο Papargyriou επιλέγει βαρέλια 500 λίτρων σε δεύτερη χρήση, ακολουθούμενα από μεγάλα δοχεία 1.700 λίτρων – 18 μήνες συνολικά, αλλά χωρίς καθόλου καινούργια μικρά βαρέλια. Το κρασί με τη μεγαλύτερη δύναμη και συμπύκνωση σε αυτή τη δοκιμή έχει λοιπόν την πιο συγκρατημένη χρήση ξύλου. Αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά συνειδητή επιλογή: η πυκνότητα πρέπει να προέρχεται από το σταφύλι, όχι από το βαρέλι. Το κρασί εμφιαλώνεται αφιλτράριστο.

Τα διαθέσιμα αναλυτικά δεδομένα εξηγούν το γιατί. 7,4 g/l ολική οξύτητα σε pH 3,29 – τιμές που παίζουν σε εντελώς διαφορετική κατηγορία από τα υπόλοιπα κρασιά εδώ. Ο Galatrona βρίσκεται στα 5,89 g/l και pH 3,56, ο Hatzimichalis στα 5,8 g/l. Ο Emperor έχει λοιπόν μακράν την υψηλότερη οξύτητα και το χαμηλότερο pH αυτής της δοκιμής – ενώ ταυτόχρονα έχει το υψηλότερο αλκοόλ. Ακριβώς αυτός ο συνδυασμός εξηγεί αυτό που αισθάνεσαι αμέσως στο ποτήρι: παρά το 15% αλκοόλ, το κρασί δεν δείχνει ποτέ βαρύ, ποτέ κολλώδες, ποτέ πολτώδες.

Είχα γευτεί τον Emperor ήδη το φθινόπωρο του 2023, λίγο μετά την κυκλοφορία του, και του είχα δώσει τότε 95+ βαθμούς. Τότε το βατόμουρο και η βανίλια ήταν ακόμα πολύ έντονα στο προσκήνιο, και τα τριτογενή αρώματα μόλις που τα υποψιαζόσουν. Τώρα, τον Φεβρουάριο του 2025, η εικόνα είναι διαφορετική. Στη μύτη, πολύ κομψό αλλά όχι υπερώριμο σμέουρο, μαζί με μια νότα βατόμουρου και κάτι σαν θαλασσινά φύκια που φέρνουν φρεσκάδα χωρίς να πέφτουν σε βαρύ ιώδιο. Θυμίζει Pomerol – αλλά τίποτα στο Pomerol, από ό,τι γνωρίζω, δεν είναι τόσο ηλεκτρίζον. Στον ουρανίσκο, τόσο στην αρωματικότητα όσο και στην τανίνη, κάθε άλλο παρά λεπτεπίλεπτο: ένα πραγματικό συμπύκνωμα δύναμης. Απίστευτη φρουτώδης γλυκύτητα στην πρώτη γεύση, αλλά μετά η εντύπωση διαμορφώνεται από μια εκπληκτικά αναζωογονητική οξύτητα – δύσκολο να το πιστέψεις με 15% αλκοόλ. Με πολύ οξυγόνο, πραγματικά πολύ οξυγόνο, το κρασί αποκαλύπτει έναν πιο δροσερό χαρακτήρα και αφήνει να διαφανεί πού οδηγεί το ταξίδι.

Από 95+ βαθμούς το 2024, ανεβαίνω τώρα σε 96+ βαθμούς – και υπάρχουν ακόμα πολλά περιθώρια ανόδου. Δυστυχώς, έχω ανοίξει ήδη πάρα πολλά μπουκάλια· το κρασί κάνει δύσκολη τη συγκράτηση. Αλλά πρέπει να το κάνεις και να του δώσεις χρόνο. Από την πολύ περιορισμένη παραγωγή, στη Γερμανία μέσω Wine and Nature υπάρχουν ακόμα μπουκάλια γύρω στα 60 ευρώ – για ένα κρασί αυτού του διαμετρήματος, μια σχεδόν παράλογη τιμή.

Το ότι ο Emperor, παρά αυτή την ποιότητα, δεν άφησε σε πολλούς τη λαμπρή πρώτη εντύπωση που θα άξιζε, οφείλεται κατά τη γνώμη μου στο ότι κυκλοφόρησε στην αγορά τουλάχιστον δύο χρόνια νωρίτερα από όσο έπρεπε. Αυτή η αυτοσυγκράτηση δεν πρέπει να μετατίθεται στους καταναλωτές – δεν έχουν όλοι κελάρια κρασιού με ελεγχόμενη θερμοκρασία, και η εστίαση βγάζει τους φελλούς ούτως ή άλλως πολύ νωρίς. Σε αυτό το κρασί πρέπει να δώσει κανείς τουλάχιστον τρία χρόνια μετά τον τρύγο.

Μπορεί ο Emperor να εκθρονίσει τον Lacules Estate Merlot 2018 – μέχρι τώρα το σημείο αναφοράς μου για το καλύτερο ελληνικό Merlot; Ο 2018 παραμένει το σημείο αναφοράς: 96 βαθμοί, εξωτικός, καπνιστός, ολοκληρωμένος. Ο Emperor είναι ένα εντελώς διαφορετικό κρασί: δεν εντυπωσιάζει με το βάρος του, αλλά με δαμασμένη δύναμη. Η Πελοπόννησος έχει πλέον δύο εξαιρετικά Merlot που δύσκολα θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικά μεταξύ τους – και αυτό είναι ίσως η πραγματική είδηση.