Κτήμα Βιβλία Χώρα – Biblia Chora ερυθρός 2023

Ο Biblia Chora ερυθρός είναι ένας από τους αγαπημένους μου ελληνικούς οίνους κτήματος. Φέρει το όνομα του κτήματος χωρίς κανένα επίθετο και στέκεται έτσι κάτω από τα prestige χαρμάνια, όπως ο Ovilos· για κάτι λιγότερο από είκοσι ευρώ, ο πιο προσιτός ερυθρός του οίκου που έχτισαν ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου και ο Βασίλης Τσακτσαρλής στις πλαγιές του Παγγαίου κοντά στην Καβάλα. Και οι δύο έμαθαν την τέχνη τους στο Bordeaux, ο Γεροβασιλείου κοντά στον Émile Peynaud, και ο ίδιος ο Γεροβασιλείου έσωσε κάποτε στο Πόρτο Καρράς τη σχεδόν εξαφανισμένη Μαλαγουζιά. Το κελάρι το σχεδίασαν οι δυο τους σαν château του Bordeaux και δουλεύουν από την αρχή βιολογικά. Το όνομα ηχεί στα σύγχρονα αυτιά σαν να παραπέμπει σε βιβλία, ανάγεται όμως στον αρχαίο βίβλινο οίνο, που έκανε το Παγγαίο ξακουστό ήδη από την αρχαιότητα.

Στο ποτήρι πρόκειται για ένα μπορντολέζικο χαρμάνι, του 2023, από 40 τοις εκατό Merlot, 40 τοις εκατό Cabernet Sauvignon και 20 τοις εκατό Αγιωργίτικο για την ελληνική πινελιά. Αυτό το ποσοστό του Αγιωργίτικου κυμαίνεται από χρονιά σε χρονιά· στον δικό μου του 2010 και του 2019 ήταν χαμηλότερο, στο 15 τοις εκατό. Ο οίνος ωριμάζει δώδεκα μήνες σε γαλλική δρυ, και ακριβώς από αυτό το καθεστώς ξύλου προέρχεται, στις καλές χρονιές, εκείνο το καπνιστό, σταχτί μπαχαρωτό άρωμα που για μένα είναι η υπογραφή του οίκου. Στο πέρασμα των χρονιών υπήρξε για μένα μια αξιόπιστη αξία. Τον 2019 τον είχα στο ποτήρι το 2021, δύο χρόνια μετά τη σοδειά, και σημείωσα 92 βαθμούς· τον 2010 μόλις το 2023, με δεκατρία χρόνια ωρίμανσης στη φιάλη, και εξακολουθούσε να βρίσκεται στους 91+. Το ίδιο το κτήμα γιόρτασε τη σοδειά του 2023 ως εξαιρετική χρονιά για το Παγγαίο. Η μεγάλη βορειοελλαδίτικη χρονιά αναφοράς της πρόσφατης εποχής ήταν όμως το 2019, στις ζώνες του Ξινόμαυρου η καλύτερη εσοδεία εδώ και είκοσι χρόνια, ενώ το 2023 βρέθηκε εκεί ένα σκαλί χαμηλότερα. Για το Bordeaux της Καβάλας αυτό είναι μόνο μια αδρή ένδειξη, ωστόσο μου κέντρισε την περιέργεια για το πού θα καταλήξει αυτή η χρονιά.

Τον Μάιο τον άνοιξα, και με αφήνει κάπως αναποφάσιστο. Η μύτη είναι αναμφίβολα κομψή, κεράσι, μερικές ανθώδεις νότες. Στον ουρανίσκο η εικόνα ανατρέπεται λιγάκι. Η πρώτη γουλιά είναι ρωμαλέα, το αλκοόλ του 14 τοις εκατό αμέσως αισθητό και σπρώχνει τη γεύση φαρδιά μπροστά του, και παρ' όλη τη βελούδινη υφή του ο οίνος ποντάρει υπερβολικά μονόπλευρα στο ξύλο, χωρίς το θάρρος να το μετουσιώσει σε εκείνο ακριβώς το καπνιστό, σταχτί μπαχαρωτό. Μόνο στην επίγευση ξεπροβάλλει το Merlot, με μαύρη ελιά, μαζί πολύ σμέουρο, από πίσω βάθος γάλακτος-σοκολάτας κι ένα ακόμη αρκετά κυρίαρχο τανίνο. Μύτη, πρώτη γουλιά, μέσο και επίγευση αλληλοσυμπλέκονται εδώ, για μένα, κάπως ελλιπώς. Και οι διακρίσεις ταιριάζουν στην εικόνα, λιγότερο ως αντίθεση και περισσότερο ως επιβεβαίωση. Στο Decanter έφτασε το 2023 μόνο μέχρι το χάλκινο, μαζί ήρθε χρυσό στους πιο ευρέως ανοιχτούς διαγωνισμούς Concours Vinalies Internationales και Challenge International du Vin. Μια πολύ αξιόλογη χρονιά ενός οίνου που εκτιμώ βαθύτατα, αλλά τον 2019 δεν τον φτάνει, και ακόμη κι ο ωριμασμένος 2010 είχε περισσότερη συνοχή.

Για μένα είναι 90 βαθμοί.