Κτήμα Γεροβασιλείου — Malagousia 2020

Τα μεγάλα κρασιά συνοδεύονται πάντα από μια ιστορία. Και αυτό ισχύει αναμφίβολα για τη Μαλαγουζιά του Γεροβασιλείου. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι η Μαλαγουζιά καλλιεργούνταν το πρώτο μισό του 20ού αιώνα στη δυτική Ελλάδα, κατά μήκος του Κορινθιακού Κόλπου, γύρω από τη Ναύπακτο και το Μεσολόγγι. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Ευάγγελος Γεροβασιλείου, εργαζόμενος ως οινολόγος στο Porto Carras, ανακάλυψε τις δυνατότητες της ποικιλίας και τη βοήθησε να αποκτήσει τη σημερινή της φήμη. Κυκλοφόρησε τη Μαλαγουζιά για πρώτη φορά ως μονοποικιλιακό κρασί — όχι απλώς ως εταίρο σε χαρμάνι — το 1994 (και εκείνη η πρώτη χρονιά ήταν ακόμα εντυπωσιακά καλή το 2016).

Έκτοτε, η άνοδος υπήρξε μετεωρική. Πριν από δέκα χρόνια, οι φυτεύσεις εκτιμούνταν σε λιγότερα από 200 εκτάρια· σήμερα λέγεται ότι ξεπερνούν τα 500. Αυτό φέρνει μαζί του τον κίνδυνο η Μαλαγουζιά να γλιστρήσει σε ρόλο Pinot Grigio — ένα εύκολο καλοκαιρινό κρασί χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες. Κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά κρίμα, γιατί η Μαλαγουζιά έχει πολλά να προσφέρει. Συνήθως κατατάσσεται στις αρωματικές ποικιλίες. Η σύγκρισή της όμως με το Muscat δεν της αποδίδει δικαιοσύνη. Ο πιο κοντινός παραλληλισμός είναι στην πραγματικότητα το Müller-Thurgau. Όπως εκείνη η ποικιλία, η Μαλαγουζιά αποδεικνύεται εξαιρετικά ευέλικτη ανάλογα με τον τρόπο καλλιέργειας και οινοποίησης. Νότες τύπου Muscat τείνουν να εμφανίζονται πάνω από τα 13,2% αλκοόλ, παραγκωνίζοντας τα πιο χαρακτηριστικά λουλουδάτα και εσπεριδοειδή αρώματα.

Ακριβώς σε αυτό το φρουτώδες-λουλουδάτο στιλ η Μαλαγουζιά διαθέτει τεράστιες δυνατότητες. Είναι το ιδανικό κρασί για όποιον στην πραγματικότητα απολαμβάνει τις αρωματικές ποικιλίες αλλά δεν τολμάει ακριβώς να το παραδεχτεί. Γιατί όταν γίνεται σωστά, μια Μαλαγουζιά σαν αυτή προσφέρει περισσότερο βάθος και πολυπλοκότητα από ό,τι θα μπορούσε ποτέ ένα Müller-Thurgau. Και ο Ευάγγελος Γεροβασιλείου προφανώς κάνει πάρα πολλά πράγματα σωστά.

Όταν δοκιμάζεις πραγματικά μεγάλα κρασιά, υπάρχει σχεδόν πάντα μια στιγμή αποκάλυψης που σε κάνει αμέσως να καταλάβεις ότι έχεις κάτι ξεχωριστό στο ποτήρι. Εδώ, αυτή η στιγμή ήρθε τη δευτερόλεπτο που βγήκε ο φελλός. Ξαφνικά: σηκωμένα φρύδια, έκπληκτα βλέμματα. Ένα κύμα αρώματος ροδάκινου χύθηκε στο δωμάτιο και το γέμισε στη στιγμή. Το Κτήμα Γεροβασιλείου παίρνει πολύ σοβαρά τον χρόνο τρύγου για τη Μαλαγουζιά, ώστε να αποφευχθεί η οξείδωση των τερπενίων, η οποία μπορεί να καταστείλει τα φρουτώδη αρώματα ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Παρά κάποιες καθυστερήσεις με τις ελληνικές ποικιλίες κατά τον τρύγο του 2020, εδώ πέτυχαν ξεκάθαρα το ιδανικό σημείο. Δεν έχουμε δει φρούτο ροδάκινου τόσο καθαρό και ζωντανό σε προηγούμενες χρονιές. Μια νότα πράσινου μήλου συμπληρώνει — θα μπορούσες να ξεγελάσεις λάτρεις του Riesling μ' αυτό. Τα λουλουδάτα αρώματα είναι πολύ διακριτικά, γαρδένια το πολύ. Και υπάρχει επίσης μια υπαινικτική νότα μέντας.

Στον ουρανίσκο, το κρασί παρουσιάζει ευχάριστο γκρέιπφρουτ και μια υπέροχα τοξοειδή οξύτητα. Υπάρχει ακόμα ένα ελάχιστο ίχνος διοξειδίου του άνθρακα. Το αλκοόλ στα 13,5% (που εδώ δεν συνοδεύεται από την υπερωρίμανση που φέρνει τόνους τύπου Muscat) και η συγκρατημένη χρήση δρυός (25%, παλιά βαρέλια) χαρίζουν στο κρασί μια υπέροχη κρεμώδη υφή.

Αν υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα ελληνικό λευκό κρασί — που δεν είναι φτιαγμένο από Assyrtiko — με προδιαγραφές cult κρασιού, αυτό είναι σίγουρα η Μαλαγουζιά του Κτήματος Γεροβασιλείου. Η ιστορία, η σταθερά υψηλή ποιότητα, η αναγνωρισιμότητα και το ξεκάθαρο στιλιστικό όραμα συναντώνται όλα εδώ. Και η χρονιά 2020 υπογραμμίζει αυτές τις φιλοδοξίες για μια ακόμη φορά: χωρίς καμία αμφιβολία ένα φαινομενικό κρασί που αξίζει 95 βαθμούς.