Κτήμα Γεροβασιλείου – Malagousia 2025

Η Μαλαγουζιά είναι το κρασί με το οποίο ο Ευάγγελος Γεροβασιλείου έχτισε τη φήμη του – η ποικιλία στη διάσωση της οποίας συνέβαλε καθοριστικά ως οινολόγος στο Πόρτο Καρράς, οινοποιημένη από το ίδιο το κτήμα κοντά στην Παπαμόλα, περίπου 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης. Το «Single Vineyard» εδώ δεν σημαίνει κάποιο μικροσκοπικό cru, αλλά τον ενιαίο αμπελώνα του κτήματος, έκτασης άνω των 110 εκταρίων, μια θαλάσσια πεδινή τοποθεσία στον Θερμαϊκό κόλπο, με αμμώδη εδάφη πάνω σε αργιλώδεις υποστρώσεις, ασβεστολιθικά πετρώματα και θαλάσσια απολιθώματα, περιτριγυρισμένη από τις τρεις πλευρές από τη θάλασσα που απέχει μόλις τέσσερα χιλιόμετρα. Μετά από ψυχρή επαφή με τα φλούδια, το κρασί ζυμώνεται κατά κύριο λόγο σε ανοξείδωτο στους 18 βαθμούς, ένα μικρότερο μέρος – από το ένα πέμπτο έως το ένα τέταρτο, η Julia Harding MW αναφέρει 25 τοις εκατό – σε μεταχειρισμένα, ουδέτερα γαλλικά barriques των 225 λίτρων, και στη συνέχεια παραμένει αρκετούς μήνες πάνω στις λεπτές οινολάσπες. Με περίπου 210.000 φιάλες, πρόκειται για ένα κρασί υπογραφής σε μεγάλη ποσότητα. Και με 14 τοις εκατό, ο 2025 είναι ο πρώτος στη δική μου σειρά με αυτό το κρασί που ξεπερνά το 13,5 τοις εκατό που έφεραν όλοι οι προκάτοχοί του.

Η αναφορά τρύγου του κτήματος περιγράφει το 2025 στην Επανομή ως μια υγιή χρονιά, με βαρύ χειμώνα και αρκετή βροχή, έναν δροσερό Ιούνιο που κράτησε μακριά τις πιέσεις των ασθενειών, και έναν τρύγο που ξεκίνησε στις 12 Αυγούστου και διήρκεσε περίπου 50 ημέρες, έναν από τους μεγαλύτερους των τελευταίων ετών. Για τα λευκά κρασιά αναφέρει περίπου δέκα τοις εκατό μεγαλύτερη ποσότητα από την προηγούμενη χρονιά και τα περιγράφει ως αρωματικά έντονα, με καθαρότητα φρούτου και ισορροπημένη οξύτητα – πρόκειται όμως για την ίδια την αναφορά του κτήματος, όχι για μια ανεξάρτητη δεύτερη φωνή. Για μένα, το 2025 είναι έτσι κι αλλιώς μία από τις καλύτερες χρονιές για λευκά που είχαμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ιδίως για τη Μαλαγουζιά στη Βόρεια Ελλάδα, και αυτός εδώ ανήκει στις πιο ολοκληρωμένες χρονιές αυτού του κρασιού που μου έχουν τύχει.

Στη μύτη είναι παρ' όλα αυτά λίγο συγκρατημένος. Εδώ δεν φτάνει ακόμη τον 2020, τον οποίο το 2021 τον είδα με έναν χρόνο παλαίωσης στη φιάλη στους 95 βαθμούς και ο οποίος στο ξεβούλωμα εκτόξευσε ένα κύμα ροδάκινου στον χώρο – για μένα η θρυλική χρονιά αυτού του κρασιού. Το άρωμα του ροδάκινου εδώ δεν φτάνει στα άκρα. Σε αντάλλαγμα πείθει στον ουρανίσκο, δροσιστικός, με υπέροχη υφή και καλό κράτημα, μαζί με μέντα, βασιλικό και εσπεριδοειδή.

Ακριβώς αυτή τη δύναμη στον ουρανίσκο τη μοιράζεται με τον 2023, τον οποίο είχα πρόσφατα στο ποτήρι – στην πρώτη γευστική δοκιμή το 2024 τον είχα κατατάξει μάλλον συγκρατημένα στους 91 βαθμούς, ενώ στην επαναδοκιμή τον Αύγουστο του 2026 τον διόρθωσα στους 92 λόγω της υφής του, της πραγματικά καλής οξύτητάς του και της ραχοκοκαλιάς του. Ο 2025 φέρνει σε αυτή τη δομή τη φρεσκάδα και την αισθητά ισχυρότερη χρονιά.

Αν η μύτη άγγιζε τώρα και τις παλιές κορυφές, θα έδινα σε μια τέτοια χρονιά και σε αυτό το κρασί ακόμη περισσότερα. Την ιστορία την έχει, και την ικανότητα να είναι σε επιμέρους πτυχές εντελώς εξαιρετικός, επίσης. Στο Decanter η Sylvia Wu έφτασε στους 94 βαθμούς, ενώ ο διαγωνισμός των Decanter World Wine Awards έδωσε στον 2025 ασημένιο. Όποιος τον αγοράζει online, καλό είναι να κοιτάξει προσεκτικά. Αρκετοί έμποροι γράφουν τους 97 βαθμούς και τον τίτλο «Best in Show» των DWWA στη σελίδα του 2025, παρόλο που αυτή η διάκριση αφορά τον 2024. Στην Ελλάδα κοστίζει περίπου 17,70 ευρώ, πρακτικά όσο και ο 2023. Για μένα είναι 94 βαθμοί. Την τέλεια χρονιά την περιμένω ακόμη.