Κτήμα Λακούλες – Syrah 2021

Το Lacules είναι το όνειρο ενός οινοπαραγωγού με αυστριακή υπογραφή. Την αρχή έκανε ο Friedrich «Fritz» Gruber, αρχιτέκτονας και κατασκευαστής κελαριών από την Κάτω Αυστρία, ο οποίος έλαβε το παραθαλάσσιο κτήμα στην Κορώνη, στη μεσσηνιακή ακτή, το 1995 ως πληρωμή για την κατασκευή ενός κελαριού· σήμερα το διαχειρίζονται η κόρη του Barbara Gruber, κάτοχος του WSET Diploma, και ο Jörg Salchenegger, διδάκτορας χημικός, εντελώς συνειδητά χωρίς εξωτερικό οινολόγο. Το Syrah μεγαλώνει εδώ μονοποικιλιακό, φτάνοντας μέχρι είκοσι έξι βήματα από τη θάλασσα, και ωριμάζει κατά το ήμισυ σε καινούριο γαλλικό ξύλο. Ο René Gabriel βαθμολογεί τα Syrah του Lacules στο Weinwisser εδώ και χρόνια με τους πιο εγκωμιαστικούς τόνους – το 2016 με 19/20, το 2017 και το 2018 με 18/20 το καθένα, το 2020 πάλι με 18/20 και το 2021 με 19/20 –, και για γύρω στα εξήντα ευρώ πρόκειται για ένα σοβαρό κρασί.

Ως χρονιά, το 2021 υπήρξε ακραίο έτος στην Πελοπόννησο: ένας ιστορικός καύσωνας τον Αύγουστο εκτόξευσε τις θερμοκρασίες πάνω από σαράντα πέντε βαθμούς χωρίς δροσερό αέρα, κάτι που μπλόκαρε την ωρίμανση και την έκανε ανομοιόμορφη, κράτησε την οξύτητα μαλακή και ανέβασε την τιμή του pH. Ο Γιάννης Καρακάσης το ονόμασε «τη χρονιά του οινολόγου», γιατί μόνο η ακριβής χειρωνακτική δουλειά μπορούσε να αποσπάσει ένα κορυφαίο ερυθρό, και έκτοτε η ικανότητα ισορροπίας και παλαίωσης πολλών πελοποννησιακών ερυθρών τίθεται υπό αμφισβήτηση. Αυτή η εκτίμηση, βέβαια, προέρχεται από την ενδοχώρα της Νεμέας και το Αγιωργίτικό της· η Κορώνη βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα, και η αύρα μετριάζει αισθητά τη ζέστη. Πόσο ακριβής υπήρξε η δουλειά εδώ το δείχνει ο κλιμακωτός χειρωνακτικός τρύγος: το τεμάχιο ακριβώς δίπλα στη θάλασσα ήρθε στο κελάρι ήδη στις 11 Αυγούστου, ο αμπελώνας της Κορώνης στις 27 Αυγούστου, η Νέα Κορώνη μόλις στις 12 Σεπτεμβρίου. Ακριβώς αυτό το 2021 το είχα ήδη μια φορά στο ποτήρι, τον Αύγουστο του 2024 στα τρία του χρόνια, και του είχα δώσει τότε 96 βαθμούς – με κουμκουάτ και πολλή συμπάγεια, θεωρώντας το τότε λιγότερο ικανό για παλαίωση από το 2019.

Αυτή τη φορά το δοκίμασα σε ένα flight από τρία Syrah της χρονιάς 2021, μαζί με το αυστραλιανό Penfolds St Henri και το κρητικό Nostos. Το St Henri είναι το πιο πυκνό και μαρμελαδένιο της παρέας, το Nostos με τη νότα του γκρέιπφρουτ το πιο ενδιαφέρον – και το Lacules το πιο κομψό από τα τρία, καθαρή κομψότητα μάλιστα, κάτι που το θεωρώ αξιοσημείωτο για αυτή την κατηγορία κρασιών. Κι όμως, αυτή τη στιγμή δυσκολεύεται: είναι προς το παρόν πολύ κλειστό, λίγο πολύ νεαρό. Στη μύτη και στη γεύση δείχνει μια ξεκάθαρα βυνώδη νότα, την οποία κάποιοι στο τραπέζι αντιλήφθηκαν και άλλοι όχι. Το αλκοόλ παίζει μπροστά τον πρώτο ρόλο, έτσι ώστε τις τανίνες να τις προσέχεις μόνο όταν η γουλιά έχει ήδη περάσει και αυτές αντηχούν πάνω στη γλώσσα. Μέσα στο βράδυ ανοίγει, γίνεται πιο φρουτώδες, και βγαίνει η βανίλια του μισού καινούριου ξύλου, που πριν δεν ήταν ακόμη εκεί. Πυκνό και μαρμελαδένιο όπως το St Henri δεν είναι, ούτε θέλει να είναι – στον πυρήνα του ένα στρογγυλό κρασί, που παίζει με την τανίνη και τη γεύση. Πιο φρέσκο απ' ό,τι σήμερα ήταν μάλλον το 2024.

Παρ' όλη τη στιγμιαία κλειστότητα, παραμένω εντελώς ήρεμος. Από το 2018, το οποίο βαθμολόγησα το 2023 με 98+ και το υπέβαλα σε μια δοκιμασία στη βεράντα διάρκειας ενός μήνα, ξέρω ότι αυτά τα Syrah είναι σχεδόν άφθαρτα – τα αποθέματα είναι εκεί. Για μένα πρόκειται για 94 βαθμούς, με ένα χοντρό συν. Το καλύτερο είναι να το βάλει κανείς στην άκρη άλλα πέντε χρόνια· το παράθυρο κατανάλωσης το βλέπω από το 2031 έως το 2056.