Βότανα, φρούτα, λουλούδια – τι θα πάρετε;

Σε αυτό το άρθρο (στα γερμανικά) μιλήσαμε ήδη για την αξιοσημείωτη ιστορία της ποικιλίας Μαλαγουζιά, που πριν από λίγες μόλις δεκαετίες βρισκόταν ένα βήμα πριν από την εξαφάνιση και σήμερα είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς την ελληνική αγορά κρασιού χωρίς αυτήν. Ένα από τα δυνατά της σημεία είναι σίγουρα η αρωματική της πολυμορφία: σε ορισμένα κρασιά εμφανίζεται σαν κλασική αρωματική ποικιλία, σε πρώιμο τρύγο όμως μπορεί να δείξει και έντονα φρουτώδη χαρακτήρα. Υπάρχουν πάλι κρασιά, όπως εκείνο του Κτήματος Γιαννίκου (περισσότερα για το οινοποιείο εδώ (στα γερμανικά)), που τείνουν ξεκάθαρα προς το βοτανικό φάσμα (εδώ (στα γερμανικά) θα βρείτε σημείωμα γευσιγνωσίας). Έχουμε ήδη παρουσιάσει αρκετές εκδοχές σε αυτή την ιστοσελίδα, θελήσαμε όμως τώρα να αφιερωθούμε στο θέμα λίγο πιο διεξοδικά.

Για τον σκοπό αυτό ξεκινήσαμε ένα εικονικό ταξίδι από τα νοτιοδυτικά της Ελλάδας, κοντά στην Πύλο, μέχρι ψηλά στα βορειοανατολικά, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Τα κρασιά θα παρουσιαστούν στη συνέχεια με αύξουσα σειρά βαθμολογίας, γεωγραφικά σε ζιγκ-ζαγκ. Μερικές παρατηρήσεις όμως μπορούμε να τις μοιραστούμε ήδη από τώρα:

1. Είναι εντυπωσιακό ότι, παρότι η ποικιλία είναι αρκετά ευέλικτη, τα κρασιά βρίσκονται συνολικά αρκετά κοντά το ένα στο άλλο. Στην πρώτη εντύπωση είναι πολύ δύσκολο να τα διαφοροποιήσει κανείς μεταξύ τους. Σε μια συνηθισμένη διεθνή τυφλή δοκιμή, όλα τα κρασιά θα βρίσκονταν πιθανότατα στο στενό εύρος μεταξύ 88 και 93 βαθμών. Για να διαπιστώσει κανείς διαφορές ποιότητας, πρέπει να δώσει στα κρασιά χρόνο. Η ανησυχία του Ευάγγελου Γεροβασιλείου ότι η ελληνική αγορά θα μπορούσε να κατακλυστεί από Μαλαγουζιές υψηλών αποδόσεων σε υπερβολικά φθηνές τιμές δεν είναι, επομένως, εντελώς αβάσιμη. Από την άλλη, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τους οινοποιούς ότι θέλουν να επωφεληθούν από τον επιεική χαρακτήρα της ποικιλίας.

1. Οι καύσωνες του 2021 δεν πέρασαν από τα κρασιά χωρίς να αφήσουν ίχνη. Αυτό φαίνεται άλλοτε στο αλκοόλ και άλλοτε στην ελλιπή ακρίβεια των αρωμάτων. Δεν έχουν επηρεαστεί όλα τα κρασιά στον ίδιο βαθμό, επιβεβαιώνεται όμως ότι το 2021 είναι, συνολικά, μια αδύναμη ελληνική χρονιά.

1. Όσον αφορά την αρωματική διαφοροποίηση, μας κάνει εντύπωση ότι, τουλάχιστον σε αυτή την αρκετά τυχαία σύνθεση, οι βοτανικές νότες κυριαρχούν αισθητά. Στο ανθικό φάσμα τολμούν να κινηθούν μάλλον λίγα οινοποιεία. Ίσως επειδή αυτό το καλύπτει ήδη το Μοσχοφίλερο; Και με μία εξαίρεση – το κρασί του Κτήματος Ερυθρού Ρόδου – οι ανθικές αυτές νότες είναι όλες πολύ συγκρατημένες και χρειάζονται χρόνο για να ξεδιπλωθούν. Όσο για τα φρουτώδη κρασιά, είχαμε μια μεγάλη έκπληξη καθώς και μια μεγάλη απογοήτευση …

Η Μαλαγουζιά του Οινοποιείου Παναγιωτόπουλου προέρχεται από την ΠΓΕ Μεσσηνία (ακόμη πιο συγκεκριμένα, την ΠΓΕ Τριφυλία), στολίζεται όμως με την ΠΓΕ Πελοπόννησος ως ένδειξη προέλευσης. Στην εσοδεία του 2020 έχει αξιοσημείωτο 13%. Αντίστοιχα, η δομή είναι κάπως κρεμώδης, η οξύτητα δεν παίζει ιδιαίτερο δομικό ρόλο – μια αδυναμία που αποδίδεται γενικά στην ποικιλία Μαλαγουζιά και μια παράμετρος στην οποία μένει οπωσδήποτε πίσω από την ακόμη πιο γνωστή λευκή ποικιλία Ασύρτικο (για την οποία δείτε εδώ (στα γερμανικά)). Γι’ αυτό και τις δύο ποικιλίες τις συναντά κανείς συχνά και σε χαρμάνι (δείτε σχετικά, μόλις πρόσφατα, εδώ (στα γερμανικά)). Σε αυτό το κρασί, η χαμηλή οξύτητα οδηγεί, παρά την προαναφερθείσα κρεμώδη υφή, σε κάπως υδαρή αίσθηση σε σύγκριση με άλλα κρασιά της δοκιμής. Στη μύτη το κρασί δείχνει μια ελαφριά αλκοολική θέρμη (καυτή νότα αλκοόλ). Φρεσκοανοιγμένο, κυριαρχούν βοτανικές νότες, που εδώ εμφανίζονται ως βρεγμένο άχυρο. Μετά από μερικές ημέρες, ωστόσο, ξεπροβάλλει τελικά άρωμα τριαντάφυλλου. Η επίγευση είναι ελαφρώς γαλακτική. Συνολικά, κρασί που δείχνει λίγο αναποφάσιστο, αξίζει όμως ήδη πολύ καλούς 15,5 βαθμούς.

Από την ΠΓΕ Πελοπόννησος προέρχεται επίσης η Μαλαγουζιά του Οινοποιείου Νεμέας, που βρίσκεται – πώς αλλιώς; – εντός της ΠΟΠ Νεμέα. Η εσοδεία του 2021 φτάνει το 12,5% και ξεχωρίζει για οξύτητα που γεμίζει για τα καλά το στόμα. Στον ουρανίσκο, το κρασί έχει συνολικά μάλλον δομικό χαρακτήρα. Ήδη η είσοδος στο στόμα είναι αξιοσημείωτα ορυκτή, αν και μπορεί κανείς να διαφωνήσει για το αν αυτό κάνει το κρασί καλύτερο. Ούτε η επίγευση προσφέρει αρωματικά πολλά καινούργια. Σε αντιστάθμισμα, στη μύτη το κρασί είναι καταιγιστικό – μαύρο τσάι, νότες εσπεριδοειδών… σωστό παγωμένο τσάι! Τόσο καθαρά δεν το είχαμε ξανασυναντήσει πουθενά αλλού. Συνολικά, αυτό μεταφράζεται σε πολύ καλούς 16 βαθμούς.

Δύο ώρες με το αυτοκίνητο προς τα βορειοανατολικά μάς οδηγούν στην ΠΓΕ Στερεά Ελλάδα, στο Οινοποιείο Σκουμπρή. Η Μαλαγουζιά 2021 έχει επίσης 12,5% αλκοόλ και κινείται σε παρόμοια ποιοτική κατηγορία. Ως προς την οξύτητα βρίσκεται λίγο πάνω από το κρασί του Οινοποιείου Παναγιωτόπουλου – με τη διαφορά ότι εκείνο δυναμώνει στην πορεία, ενώ εδώ υπάρχει λιγότερη εξέλιξη. Αρωματικά, και αυτό το κρασί κινείται προς το ανθικό – αν και εδώ σκέφτεται κανείς μάλλον αποξηραμένα λουλούδια. Την επίγευση ορισμένοι τη βρίσκουν ελαφρώς πικρή. Δίνουμε πολύ καλούς 16 βαθμούς.

Για την κατηγορία των κρασιών που απέδωσαν εξαιρετικά, επιστρέφουμε ξανά στην Πελοπόννησο. Στην ΠΓΕ Ηλεία, σε απόσταση αναπνοής από την αρχαία Ολυμπία, βρίσκεται το Κτήμα Ολύμπια Γη (Olympia Land). Μόλις πρόσφατα (στα γερμανικά) είχαμε δοκιμάσει το Ασύρτικο της εσοδείας 2020 αυτού του οινοποιείου, στη συνέχεια (στα γερμανικά) και το χαρμάνι Ασύρτικου και Μαλαγουζιάς. Τώρα, λοιπόν, το «missing link» – η μονοποικιλιακή Μαλαγουζιά 2020. Το αλκοόλ βρίσκεται στο 13%, η δομή καθορίζεται εξ ολοκλήρου από μια έντονη, κάπως επιθετική, οξύτητα. Από το λαδερό-υδαρές γαλάκτωμα που συναντά κανείς σε ευθεία γραμμή 1,5 ώρα νοτιότερα, στη δυτική ακτή της Πελοποννήσου, στο Οινοποιείο Παναγιωτόπουλου, ούτε ίχνος. Σε αυτά προστίθεται εκπληκτική γλύκα και, μαζί της, πολύ καλό παιχνίδι στο στόμα. Στη μύτη κυριαρχεί το μέλι, η επίγευση είναι αρκετά ώριμη και αφήνει να διακριθεί κυρίως κυδώνι. Συνολικά, εδώ το στιλ του οινοποιείου κυριαρχεί πάνω στα τυπικά αρώματα της ποικιλίας. Γι’ αυτό δίνουμε τους εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς με ελαφρύ δισταγμό, τους θεωρούμε όμως τελικά, ιδίως στην άμεση σύγκριση με τα κρασιά που συζητήθηκαν προηγουμένως, απολύτως δικαιολογημένους.

###

Έντονη διχογνωμία προκάλεσε στη γευστική δοκιμή και η βαθμολόγηση του Geometria Malagouzia της Οινοποιίας Λαφαζάνη (ΠΓΕ Πελοπόννησος). Ήδη πέρυσι το οινοποιείο μάς είχε διαθέσει την εσοδεία του 2020, την οποία και είχαμε δοκιμάσει. Το κρασί ξεχώριζε ήδη τότε για τον πλούσιο φρουτώδη χαρακτήρα του, έμενε όμως σαφώς στη σκιά (στα γερμανικά) του «μεγάλου αδελφού» από το Κτήμα Γεροβασιλείου. Το φρούτο ήταν πιο διάχυτο, όχι τόσο εστιασμένο στο ροδάκινο. Ούτε οι ανθικές νότες είχαν σβήσει εντελώς, η εντύπωση δεν ήταν τόσο καθαρή. Στον ουρανίσκο, οξύτητα και φινάλε ήταν απλώς μέτρια. Με 12%, πάντως, το κρασί είχε τουλάχιστον πολύ καλό πιόσιμο. Αυτό το είχαμε τότε αποτιμήσει, σε γενικές γραμμές, με πολύ καλούς 16 βαθμούς. Στην άμεση σύγκριση όμως με όλους τους υπόλοιπους ανταγωνιστές, ο 2021 – τον οποίο προμηθευτήκαμε επιπλέον, ειδικά για τη δοκιμή – εμφανίστηκε τώρα εντελώς αλλιώς. Έτσι, ο λευκός Geometria πυροδοτεί συζητήσεις για το πώς πρέπει τελικά να βαθμολογείται το κρασί, με τρόπο πολύ παρόμοιο με ό,τι ισχύει για το ερυθρό του αντίστοιχο. Ούτε αυτό το κρασί είναι βέβαια μεγάλη τέχνη, είναι όμως απίστευτα νόστιμο (στα γερμανικά) – και έτσι κατάφερε, στην πρόσφατη νέα έκδοση των «50 Great Greek Wines», να τρυπώσει στην τυφλή δοκιμή μέχρι την 6η θέση, αφήνοντας πίσω του όλα τα κρασιά της ΠΟΠ Νεμέα. Ένα είναι σίγουρο: ο 2021 ήταν στη δοκιμή μας το πιο εκφραστικό κρασί, με καθαρό αρωματικό προφίλ νεκταρινιού. Στον ουρανίσκο εμφανίζεται με γλύκα συγκρίσιμη με εκείνη του προκατόχου του. Του λείπει όμως οξύτητα, πράγμα που περιορίζει το παιχνίδι, το κάνει όμως συγχρόνως και πιο ανεπιτήδευτο. Η επίγευση πάντως είναι ήδη μεσαίου μήκους, σε καμία περίπτωση όμως σύνθετη. Η οξύτητα εδώ εξελίσσεται (σε αντίθεση με το κρασί του Οινοποιείου Σκουμπρή και όπως περίπου στο κρασί του Οινοποιείου Παναγιωτόπουλου), στη συνέχεια όμως εξασθενεί και πάλι (σε αντίθεση με τα προαναφερθέντα κρασιά), έτσι ώστε το κρασί στο φινάλε να είναι ελαφρώς ορυκτό, ίσως και ήδη μεταλλικό. Αυτό όμως ούτως ή άλλως ελάχιστα το προλαβαίνει κανείς, γιατί βρίσκεται ήδη στην επόμενη γουλιά. Ως συμβιβασμό ανάμεσα στις διαφορετικές τάσεις των δοκιμαστών δίνουμε εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς. Ως προς την πολυπλοκότητά του, η αλήθεια είναι πως το κρασί βρίσκεται μάλλον πιο κάτω. Ταυτόχρονα όμως δεν χωρά αμφιβολία ότι πρόκειται για το κρασί με το καλύτερο πιόσιμο που έχουμε δοκιμάσει φέτος συνολικά. Για τον μέσο οινόφιλο, αυτό είναι το τέλειο καλοκαιρινό κρασί! Με ήσυχη λοιπόν τη συνείδησή μας συνιστούμε να προμηθευτείτε το κρασί από το συνεργαζόμενο κατάστημά μας του Ralph Urban προς 9,99€ τη φιάλη (στηρίζοντας μέσω της προμήθειας ταυτόχρονα και την ιστοσελίδα μας).

Αδιαμφισβήτητα στο επάνω άκρο των κρασιών της κατηγορίας των 16,5 βαθμών βρίσκεται η Μαλαγουζιά 2021 του Οινοποιείου Μυλωνά από την ΠΓΕ Αττική, ξανά στο ύψος της Αθήνας δηλαδή. Το 12,5% αλκοόλ περνά απαρατήρητο. Από πλευράς δομής, ωστόσο, ξεχωρίζει το γεγονός ότι η οξύτητα υποστηρίζεται και από ανθρακικό, ενώ διακρίνονται και ορυκτές νύξεις, που εδώ όμως εμφανίζονται καθ’ όλα θετικές. Αρωματικά, το κρασί αυτό είναι εξαιρετικά συναρπαστικό. Στη μύτη είναι αρκετά εκφραστικό – και μάλιστα ανήκει ξεκάθαρα στο ανθικό φάσμα. Ωστόσο, οι λουλουδάτες αυτές νότες δεν έχουν εδώ τίποτα, μα τίποτα το βαρύ. Το τρελό είναι πώς στον ουρανίσκο κυριαρχεί έπειτα ξαφνικά το φρούτο. Αυτός ο συνδυασμός ανθικού χαρακτήρα στη μύτη και φρούτου στον ουρανίσκο αρέσει σε ορισμένους εξαιρετικά, τόσο που θα βαθμολογούσαν το κρασί ακόμη υψηλότερα. Για άλλους, πάλι, είναι ίσως μια ιδέα πιο απαιτητικό (απ’ όσο θα ήθελαν). Το ότι εδώ βρισκόμαστε τουλάχιστον σε εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς, πάντως, δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Στην περιοχή των 17 βαθμών φτάνουμε πλέον στη βόρεια Ελλάδα. Το Κτήμα Άλφα (αναλυτική παρουσίαση εδώ (στα γερμανικά)) παράγει εδώ τη Μαλαγουζιά Single Vineyard Turtles ως κρασί ΠΓΕ Φλώρινα. Η εσοδεία του 2020 έχει 13% αλκοόλ και την είχαμε ήδη δοκιμάσει την προηγούμενη χρονιά. Τότε μάς είχε φανεί ως ερμηνεία της Μαλαγουζιάς που υπηρετεί και αυτή μάλλον το βοτανικό φάσμα, αν και όχι τόσο κυριαρχικά όσο η εκδοχή του Γιαννίκου (στα γερμανικά). Σε σύγκριση με εκείνη, το κρασί εδώ είναι σαφώς πιο στρογγυλό και αφήνει αρκετό χώρο και στο φρουτώδες και ανθικό δυναμικό των σταφυλιών. Δομή και φινάλε είναι επίσης πολύ ευχάριστα. Αυτό που μας έλειπε ακόμη για να ενθουσιαστούμε ήταν ένα πραγματικό στοιχείο αναγνωρισιμότητας, όπως αναμφίβολα υπάρχει σε πολλά άλλα κρασιά του Κτήματος Άλφα. Στη μύτη, αυτό ήταν τώρα κάπως διαφορετικό, όταν ανοίξαμε τη δεύτερη φιάλη. Νότες μπριός, χαρακτηριστικές του οίκου, βρίσκονταν τώρα καθαρά στο προσκήνιο. Αυτό δένει καλά με την πρόσφατη παρατήρησή μας για το Ασύρτικο του οίκου, όπου επίσης ένας επιπλέον χρόνος ωρίμασης ανέδειξε αρωματικά με σαφήνεια τη δουλειά με τις οινολάσπες (δείτε εδώ (στα γερμανικά)). Το κρασί αφήνει ελαφρώς κρεμώδη εντύπωση, έχει όμως αρκετή οξύτητα. Αυτή δεν είναι κραυγαλέα, είναι όμως σαφώς παρούσα, όταν δοκιμάζει κανείς τα κρασιά προσεκτικά σε σύγκριση. Το ότι είναι τόσο καλά ενσωματωμένη είναι πλεονέκτημα. Στη μύτη εξακολουθεί να ξεχωρίζει ο βοτανικός χαρακτήρας, ενώ πλέον διακρίνονται και φρουτώδεις νότες – ώριμα φρούτα, σαν πεσμένα από το δέντρο. Στον ουρανίσκο, όμως, σε σχέση με αυτή την εντύπωση, το κρασί, με την ορυκτότητά του, εμφανίζεται κάπως υπερβολικά ψύχραιμο. Λείπει φρούτο, ακόμη κι αν το κρασί προς το τέλος γίνεται ξανά πολύ ευχάριστο και ξεχωρίζει για τη μακρά επίγευσή του. Εξαιρετικοί 17 βαθμοί. Με 8,50€ θα βρείτε τη νέα εσοδεία 2021 στο συνεργαζόμενο κατάστημά μας Oinos Greek Wine.

2,5 ώρες με το αυτοκίνητο προς τα δυτικά μάς φέρνουν στην ΠΓΕ Επανομή, στο Κτήμα Γεροβασιλείου – και έτσι στον σωτήρα της ποικιλίας αυτοπροσώπως, τον Ευάγγελο Γεροβασιλείου (ένα ρεπορτάζ για το οινοποιείο θα βρείτε εδώ (στα γερμανικά)). Η Μαλαγουζιά Single Vineyard στην εσοδεία του 2021 έχει αρκετά υψηλό 13,5% αλκοόλ και στηρίζεται σε σκελετό πολύ σταθερής οξύτητας. Στον ουρανίσκο το κρασί είναι στρογγυλό, χτίζεται σταδιακά, η επίγευση ξεπροβάλλει αργά αλλά σταθερά. Σε αυτή την εξέλιξη βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμη του κρασιού, κάτι που δεν πρέπει να το προσπερνά κανείς επιπόλαια. Παρ’ όλα αυτά, μας απογοητεύει κάπως – η εσοδεία του 2020, άλλωστε, με το καθαρό της ροδάκινο μάς είχε αφήσει με το στόμα ανοιχτό (στα γερμανικά) και μας είχε κάνει να δώσουμε εκπληκτικούς 18,5 βαθμούς. Αντίθετα, τα φρουτώδη αρώματα είναι τώρα πολύ συγκρατημένα – μένουν σαφώς πίσω από τον Geometria της Οινοποιίας Λαφαζάνη – και παλεύουν μάλιστα ξανά και ξανά με ανθικές επικαλύψεις. Κρασί που παραμένει εξαιρετικό, με 17 βαθμούς. Στα «σπουδαία» κρασιά αυτής της δοκιμής, όμως, δεν φτάνει με αυτή την εσοδεία. Αυτό προκαλεί κάποια απορία, καθώς το χαρμάνι με Ασύρτικο – το λευκό κρασί του κτήματος (στα γερμανικά) – της ίδιας χρονιάς φέρνει κανονικότατα το τυπικό φρούτο της ποικιλίας. Δεν αποκλείεται, επομένως, εντελώς μια διακύμανση από φιάλη σε φιάλη. Ωστόσο, το Κτήμα Γεροβασιλείου Λευκό μάς φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, η πιο σίγουρη πρόταση αγοράς. Το τελευταίο θα το βρείτε αυτή τη στιγμή στην εσοδεία 2019 προς 13,69€ στο συνεργαζόμενο κατάστημά μας Oinos Greek Wine.

Κατά κάποιον τρόπο, το απόλυτο αντίθετο του κρασιού του Οινοποιείου Μυλωνά συναντά κανείς αν οδηγήσει από εκεί 1,5 ώρα προς τα δυτικά, προσπερνώντας την Αθήνα και επιστρέφοντας στην Πελοπόννησο. Εκεί, στην ΠΓΕ Κόρινθος, το Κτήμα Κίσσα παρήγαγε το 2020 ένα κρασί με εντυπωσιακά υψηλό 13,5% αλκοόλ. Η οξύτητα χτίζεται υποδειγματικά και διατηρείται στο ίδιο επίπεδο. Δομικά, το κρασί βρίσκεται σε τέλεια ισορροπία. Στον ουρανίσκο δροσίζει το μοσχολέμονο. Στη μύτη το κρασί είναι πολύχρωμο και σύνθετο – σχεδόν υπερβολικά πυκνό για συγκεκριμένες περιγραφές. Αλλά δεν πρόκειται για αχταρμά. Φρούτο και ανθικά στοιχεία είναι πολύ σφιχτά συνυφασμένα και κάνουν το κρασί να τραγουδά. Με μια φράση: στρογγυλό – με πάρα πολλή εσωτερική δομή. Σπουδαίοι 17,5 βαθμοί – και χαρακτήρας εντελώς δικός του!

Στιλιστικά εντελώς διαφορετική, ποιοτικά όμως συγκρίσιμη, είναι η Μαλαγουζιά Dryos 2021 του Κτήματος Χατζημιχάλη (ΠΓΕ Κοιλάδα Αταλάντης· πρέπει λοιπόν να προσπεράσουμε ξανά την Αθήνα και να ανηφορίσουμε λίγο την ανατολική ακτή). Και εδώ έχουμε 13,5% αλκοόλ. Η οξύτητα κινείται σε μεσαία επίπεδα. Δομικά κυριαρχεί ξεκάθαρα η ορυκτότητα. Είναι το μόνο κρασί που ωρίμασε σε δρύινο βαρέλι. Παρουσιάζει φίνα μύτη εσπεριδοειδών. Σε αυτήν προστίθεται ξανά το άχυρο που ξεχώρισε αρκετές φορές σε αυτή τη δοκιμή – αυτή τη φορά όμως όχι βρεγμένο. Ο ουρανίσκος έχει κάτι ασυνήθιστο, που παραπέμπει σε κόκκινα φρούτα. Η επίγευση είναι πολύ μακρά. Και αυτό το κρασί αξίζει σπουδαίους 17,5 βαθμούς. Θα ήταν συναρπαστικό να παρακολουθήσουμε περαιτέρω το δυναμικό παλαίωσης αυτής της εκδοχής που ωρίμασε στο ξύλο.

Το βορειοανατολικότερο κρασί (από την ΠΓΕ Δράμα) είναι συγχρόνως και η ξηρή εκείνη Μαλαγουζιά που μας έπεισε περισσότερο από όλες. Ήδη η εναρκτήρια εσοδεία 2020 του νεαρού οινοποιείου Κτήμα Ερυθρού Ρόδου μάς είχε πείσει (στα γερμανικά) και με το παραπάνω. Και η εσοδεία του 2021 ξεχωρίζει για την απόλυτα ανθική της μύτη. Εδώ συναντάμε τώρα και βαρύτερα αρώματα τριαντάφυλλου. Ωστόσο, η εντύπωση είναι λιγότερο συντριπτική απ’ ό,τι πέρυσι. Αυτό που κάποιοι ίσως θα το θεωρούσαν κρίμα, για εμάς κάνει το κρασί πιο ελκυστικό και πιο στρογγυλό. Τη θερμότερη χρονιά την καταλαβαίνει κανείς και στο αλκοόλ του 13%. Αυτό όμως δεν ενοχλεί καθόλου. Η οξύτητα είναι σχετικά συγκρατημένη, σίγουρα πίσω από το κρασί του Κτήματος Κίσσα. Ο λόγος όμως που δεν πρωταγωνιστεί τόσο είναι κυρίως ότι το κρασί το σηκώνουν από την πρώτη στιγμή τα αρώματά του. Και η ορυκτότητα στηρίζει το κρασί και κάνει εδώ πολύ θετική εντύπωση, επειδή συνοδεύεται και αυτή αρωματικά. Στον ουρανίσκο υπάρχει και μια ωραία γλύκα, που προσκαλεί σε πόση. Η επίγευση είναι ξανά έντονα ανθική – και μακρά. Αποδόσεις σαφώς κάτω από 30 hl/ha και ο περιορισμός στον μούστο που ρέει ελεύθερα, χωρίς πίεση, υπογραμμίζουν εμφατικά τη φιλοδοξία να παρουσιαστεί εδώ ένα πραγματικό προϊόν ποιότητας. Πολύ πετυχημένο κρασί, που κυριαρχεί καθαρά σε αυτή τη γευστική δοκιμή και γι’ αυτό αξίζει σπουδαίους 18 βαθμούς. Την εσοδεία 2020 θα τη βρείτε ακόμη στο συνεργαζόμενο κατάστημά μας του Ralph Urban προς 17,99€ τη φιάλη.

Για επιδόρπιο είχαμε στο τέλος και τη Μαλαγουζιά από υπερώριμα σταφύλια 2018 του Κτήματος Γεροβασιλείου. Αφού η ξηρή εκδοχή είχε μείνει πίσω από τις προσδοκίες, αυτή η φιάλη μάς αποζημίωσε και πάλι πλήρως. Το τόσο χαρακτηριστικό ροδάκινο είναι ξανά εδώ, σε όλη του την καθαρότητα. Το κρασί έχει 12,5% και τίποτα, ούτε κατ’ ελάχιστον, το κολλώδες. Έχει εντελώς καθαρό στιλ, δεν εμφανίζεται όμως με επιτηδευμένη κομψότητα – είναι σχεδόν παιχνιδιάρικο. Επιτρέπεται άραγε, σε επιδόρπιο οίνο που εντυπωσιάζει με αυτόν τον τρόπο και όχι με τεράστια πολυπλοκότητα, να καταφεύγει κανείς σε κορυφαίες βαθμολογίες; Εμείς λέμε: ναι. Γιατί επιδόρπιο οίνο με τόσο ασυγκράτητο πιόσιμο δύσκολα θα βρει κανείς αλλού. Επιπλέον, η επίγευση μοιάζει ατελείωτη. Γι’ αυτό: Εκπληκτικοί 18,5 βαθμοί.