Ροδίτης – ανάμεσα στο μαζικό κρασί και το προϊόν ποιότητας

Η ερυθρόφλουδη ποικιλία Ροδίτης βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε ανοδική τροχιά και αφήνει όλο και περισσότερο πίσω τις φρικτές αναμνήσεις από απαίσια ρετσίνα. Η ποικιλία εξακολουθεί βέβαια να δίνει σε πολλά μέρη κυρίως μαζικό κρασί – όλο και περισσότερα όμως οινοποιεία ακολουθούν δημιουργικούς δρόμους για να ανακαλύψουν εκ νέου το δυναμικό αυτών των σταφυλιών (δείτε π.χ. και εδώ)).

Ο Ροδίτης 2019 του Κτήματος Οινότροπαι προσφέρει τώρα μια πολύ σημαντική συνεισφορά στο να δώσουν οι δύσπιστοι μια νέα ευκαιρία στον Ροδίτη. Σε αυτούς ανήκω σίγουρα κι εγώ ο ίδιος. Ότι θα μπορούσα κάποτε να βρω ένα κρασί Ροδίτη εξαιρετικό, δεν το είχα φανταστεί μέχρι πρόσφατα (για μια αρκετά ευνοϊκή, αλλά όχι ιδιαίτερα ενθουσιώδη σημείωση γευσιγνωσίας δείτε εδώ (στα γερμανικά)). Ο Ροδίτης μου θυμίζει συνήθως πεσμένα φρούτα, υπερώριμα, ακόμη και ελαφρώς σαπισμένα, μήλα – και έχει ταυτόχρονα συχνά την τάση να δείχνει κάπως επίπεδος και νερουλός. Ψητό μήλο συναντά κανείς σίγουρα και σε αυτό το κρασί από την καρδιά της Πελοποννήσου – αλλά η μηλογαλακτική ζύμωση κάνει το κρασί συνολικά τόσο στρογγυλό, ώστε φαντάζεσαι αμέσως και την ταιριαστή σάλτσα βανίλιας δίπλα του. Για μένα το ιδανικό κρασί για ηλιόλουστες φθινοπωρινές μέρες, μια ανάμνηση του καλοκαιριού μέσα στα πολύχρωμα φύλλα. Ένα κομψό κρασί, που όμως δεν είναι ματαιόδοξο, αλλά σου το κάνει εύκολο και σε χαϊδεύει. Παρ' όλα αυτά κρύβει και μυστικά για τον υπομονετικό γευσιγνώστη – όπως μια συναρπαστική μεταλλικότητα, που την ανακαλύπτεις μόνο με τον χρόνο. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον Γιάννη Αθανασακόπουλο ότι αυτό το κρασί είναι «one of the most delicate wines you can taste from the Roditis variety». Αντίστοιχα, οι 89 βαθμοί που του απένειμε φαίνονται μάλλον τσιγκούνικοι. Ακόμη κι ως επικριτής του Ροδίτη, το ομολογώ: πρόκειται για ένα σπουδαίο κρασί, που αξίζει 17,5 βαθμούς. Ένα κρασί που δίνει εντελώς νέα λάμψη στην ονομασία προέλευσης ΠΓΕ Μεσσηνία – και μάλιστα για μόλις 7€ στην Ελλάδα! Πραγματικά απίστευτο.

Και ο Φεγγαρόπετρα 2020 του Κτήματος Ανδρέου (που πήρε το όνομά του από τις πέτρες του αμπελώνα που λάμπουν στο φεγγαρόφωτο) δείχνει εντυπωσιακά προς τα πού μπορεί να οδηγήσει ο δρόμος με τον Ροδίτη. Το χαρμάνι Ροδίτη με Μοσχοφίλερο έχει σίγουρα τις προϋποθέσεις να γίνει καθοδηγητικό για την Πελοπόννησο – τουλάχιστον για τα υψόμετρα που επιτρέπουν καλό Μοσχοφίλερο. (Το κτήμα ανήκει στον δήμο Πόρου και άρα στην περιφέρεια Αττικής, παρόλο που γεωγραφικά βρίσκεται στη χερσόνησο.) Γιατί εδώ το εσπεριδοειδές φρούτο και η δομή του Ροδίτη συνδυάζονται θαυμάσια με τις ανθικές νότες του Μοσχοφίλερου. Δεν είναι τυχαίο που ο «Master of Wine» Κωνσταντίνος Λαζαράκης επέλεξε αυτό το κρασί του μικρού κτήματος για τη business class της «Aegean Airlines». Μόνο ένα πράγμα ενοχλεί – τουλάχιστον εμάς – προς το παρόν αρκετά: το CO2. Μόνο μετά από μερικές μέρες δείχνει το κρασί τι πραγματικά κρύβει. (Με ανάλογη ψύξη μπορεί κανείς να συγκαλύψει και το διοξείδιο του άνθρακα – το κρασί χάνει όμως τότε κάθε ανθική αρωματικότητα και θυμίζει κυρίως πορτοκάλι βλαμ και φρεσκομαγειρεμένες φράουλες.) Τους ήδη εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς που παίρνει τώρα θα τους ξεπεράσει σίγουρα άνετα σε μελλοντικούς τρύγους – όπως και την τιμή του, μόλις γύρω στα 10€.

Σε σύγκριση με αυτό το κρασί, είναι επίσης ενδιαφέρον να δει κανείς τι σκέφτηκε το οινοποιείο KatrVin για τον λευκό του Βοδιά 2020. Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η ερυθρή ποικιλία Muscat de Hambourg, για να προσδώσει στον Ροδίτη ανθικές νότες. Λίγο Chardonnay κάνει όμως ταυτόχρονα αυτό το προσιτό κρασί εισόδου πιο κομψό απ' όσο θα περίμενε κανείς. Πολύ κρύο δεν πρέπει να το απολαύσεις, αλλιώς μένει μόνο η αρωματικότητα του λίτσι. Σωστά κρυωμένο όμως, είναι ένα εκπληκτικά περίπλοκο κρασί για την κατηγορία τιμής του – και αξίζει αντίστοιχα πολύ καλούς 16 βαθμούς, που σημαίνει εξαιρετική σχέση ποιότητας-τιμής σε τιμή αγοράς αρκετά κάτω από 10€.

Σε παρόμοια κατηγορία τιμής κινείται και ο λευκός Αβαρινό 2020 του Κτήματος Νέστωρα. Το Trebbiano κυριαρχεί εδώ με 70%. Παρ' όλα αυτά τον συμπεριλάβαμε στη δοκιμή, καθώς εδώ και πάλι το Μοσχοφίλερο και ο Ροδίτης εκπροσωπούνται και οι δύο ως εταίροι χαρμανιού. Αυτή τη φορά επιτρέπεται και η ένδειξη «ΠΓΕ Πελοπόννησος» στην ετικέτα. Θετικό είναι ότι εδώ ένα κρασί εισόδου με Trebbiano τολμά να αποκτήσει και μια μεταλλική συνιστώσα. Αυτή όμως δεν αναδεικνύεται τόσο δομικά, μέσα από ένα ευχάριστο τριβικό στοιχείο, όσο αφήνει, τουλάχιστον φρεσκάνοιχτο, μια για κάποιους δυσάρεστη μεταλλική επίγευση. Στη διαμάχη ανάμεσα σε ανθικά και φρουτώδη αρώματα κυριαρχεί εδώ το εξωτικό φρούτο, κυρίως η μπανάνα, κάτι που θα αρέσει σε πολλούς. Και το κρασί δεν κουράζεται καθόλου, ακόμη και μετά από αρκετές ημέρες στο ψυγείο. Για ένα κρασί που βρίσκεται και στη Γερμανία κάτω από 5€, δεν μπορεί κανείς να ζητήσει τίποτα περισσότερο και πρέπει να δώσει πολύ καλούς 15,5 βαθμούς.