Καλύτερο από Bordeaux;

Ότι το Κτήμα Κόκοτος 2017 του Kokotos Estate (ΠΓΕ Αττική) δεν μπορεί να είναι κακό κρασί είναι σαφές το αργότερο από τότε που κατέκτησε την 15η θέση στον διαγωνισμό «50 Great Greek Wines» και ήταν έτσι το καλύτερο διεθνές χαρμάνι ανάμεσα στα κρασιά που δοκιμάστηκαν. Αλλά και πριν από αυτό, οι λάτρεις της Ελλάδας πρέπει να είχαν ήδη αυτό το κρασί στο ραντάρ τους. Προέρχεται εξάλλου από ένα οινοποιείο με δεκαετίες παράδοσης. Η Άννα και ο Γιώργος Κόκοτος είχαν ιδρύσει το κτήμα κοντά στα Σταμάτα, όχι μακριά από την Αθήνα, ως καταφύγιο, και εμφιαλώνουν από το 1985. Ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης MW θεωρεί ότι ήταν, δίπλα στο Cabernet Sauvignon του Κατώγι Αβέρωφ (στα γερμανικά), «the coolest, firmest, most old-world Cabernet Sauvignon in Greece, needing years to soften» (The Wines of Greece, σ. 191). Μετά από μια φάση ανάπτυξης, την ίδρυση ενός οινοποιείου στη Νεμέα και την παραχώρηση του ονόματος «Semeli» σε αυτό, το ζευγάρι Κόκοτος ασχολείται τώρα και πάλι αποκλειστικά με τον αμπελώνα τους κοντά στα Σταμάτα, από το 2011 εμφιαλώνεται το «Kokotos Estate» με αυτό το όνομα.

Θέλαμε τώρα να μάθουμε πόσο καλό είναι πράγματι αυτό το κρασί.

Για αυτό χρειαζόταν φυσικά πρώτα ένα αντάξιο διεθνές κρασί σύγκρισης. Γρήγορα έγινε σαφές ότι έπρεπε να προμηθευτούμε γι' αυτό το Château Ducru-Beaucaillou.

Γιατί αυτό το δεύτερο grand cru από το Saint Julien παρουσιάζει επίσης σε αυτόν τον τρύγο 90% Cabernet Sauvignon και 10% Merlot. Ιδανικό λοιπόν για τυφλή δοκιμή – αν και επιβαρυντικό για το πορτοφόλι. Οι μελλοντικές συγκρίσεις με διεθνή κρασιά αναμένεται μάλιστα να γίνουν ευκολότερες, καθώς το Κτήμα Κόκοτος αυξάνει από το 2019 το ποσοστό Merlot. Αυτό οφείλεται στο ότι το ζευγάρι διαπίστωσε, μετά από 15 χρόνια, σαφή αύξηση της ποιότητας στα κλήματα Merlot που φυτεύτηκαν αμέσως μετά το 2002.

Οπτικά τα κρασιά διαφέρουν αρκετά αισθητά. Το Ducru-Beaucaillou (στη φωτογραφία κάτω δεξιά) κινείται πολύ περισσότερο προς το ιώδες φάσμα, έχει όμως και ήδη περισσότερο ίζημα, οπότε δεν πρέπει κανείς να συμπεράνει πολλά για τη σχετική ικανότητα παλαίωσης μόνο από το χρώμα.

Στην παλαίωση τα δύο κρασιά είναι παρόμοια, αν και φυσικά όχι πανομοιότυπα. Το Ducru-Beaucaillou περνάει 18 μήνες σε γαλλική δρυ, το Κόκοτος ακόμη και 26. Όσον αφορά το αλκοόλ, τα δύο κρασιά βρίσκονται και πάλι αρκετά κοντά: το Ducru-Beaucaillou φτάνει στο 13,5% αλκοόλ, το Κόκοτος στο 14%. Παρά αυτά τα κοινά σημεία, είναι πραγματικά συγκλονιστικό πόσο κοντά βρίσκονται τα κρασιά στη μύτη. Ειδικά όταν τα κρασιά ζεσταθούν λίγο, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να τα ξεχωρίσει χωρίς παράλληλο ποτήρι. Το Ducru πηγαίνει λίγο περισσότερο προς το κόκκινο φρούτο, το Κόκοτος έχει περισσότερα καπνιστά αρώματα. Και στο στόμα δύσκολα χωράει τίποτα ανάμεσα στα δύο χαρμάνια. Το Ducru-Beaucaillou είναι μια ιδέα πιο φίνο, το Κόκοτος αντίθετα πιο περίπλοκο. Και στην επίγευση κρατούν εξίσου μεγάλο διάστημα. Δύο κρασιά, όπως δύσκολα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα για τον τύπο τους – μόνο με τον χρόνο μπορούν να γίνουν ακόμη καλύτερα.

Το γεγονός ότι το Κόκοτος συμβαδίζει τόσο αβίαστα με ένα από τα καλύτερα κρασιά Bordeaux του τρύγου (μόλις τολμάμε να το πούμε: στην τυφλή δοκιμή μάλιστα προηγήθηκε ελαφρώς), δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά. Μου έρχεται στο μυαλό ότι ο Marcus Hofschuster, γράφοντας για το «wein.plus», βρήκε πρόσφατα, ανάμεσα σε 150 ελληνικά κρασιά, μόνο τέσσερα που κατάφεραν, με το ζόρι, να φτάσουν και να ξεπεράσουν το όριο των 90 βαθμών του. Για σύγκριση: το Ducru-Beaucaillou 2017 έχει αυτή τη στιγμή στο «Global Wine Score» μέση βαθμολογία 96,37 βαθμών – και βρίσκεται έτσι ανάμεσα στα ξηρά ερυθρά του Bordeaux στη 11η θέση, στην αριστερή όχθη, αμέσως μετά τα Latour, Margaux, Haut-Brion, Léoville Las Cases, Mouton Rothschild, και ακόμη μπροστά από τα Lafite, Palmer και τα συναφή. Βέβαια, με 50€ το Κόκοτος είναι επίσης ένα από τα ακριβότερα ελληνικά ερυθρά – κοστίζει όμως τελικά μόνο το ένα τρίτο του Ducru-Beaucaillou και μάλλον δεν είναι ακόμη γνωστό σχεδόν σε κανέναν λάτρη του Bordeaux. Το ιδανικό λοιπόν κρασί, για να αναθεωρήσει ένας λάτρης του Bordeaux τις προκαταλήψεις του για την Ελλάδα (ή για να παρασύρει κανείς έναν τέτοιο λάτρη σε επικίνδυνο έδαφος…). Πολύ όμορφο επίσης, παρεμπιπτόντως: στο κατάστημα του κτήματος οι τιμές των επιμέρους τρύγων αντικατοπτρίζουν την εκτίμηση της ποιότητας από τους ίδιους τους παραγωγούς…

Α ναι, κάτι δεν πρέπει φυσικά να ξεχάσουμε στο τέλος, μέσα σε όλον αυτόν τον ενθουσιασμό: πόσο καλό είναι λοιπόν τελικά το Kokotos Estate 2017; Είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ένα εκπληκτικό κρασί, που αξίζει τουλάχιστον 19 βαθμούς και με περισσότερη ωρίμανση μπορεί να έχει ακόμη περιθώριο ανόδου.