Μαλαγουζιά 2020 από το Κτήμα Γεροβασιλείου

Τα μεγάλα κρασιά φέρνουν πάντα μαζί τους και μια ιστορία. Και αυτό ισχύει αναμφίβολα για τη Μαλαγουζιά του Γεροβασιλείου. Οι αρχές αυτής της ιστορίας όμως είναι εξαιρετικά θολές. (Για αρχή προτείνεται αυτή η ανάρτηση του Γιάννη Καρακάση· όποιος θέλει να μπει στο «rabbit hole», ας ακολουθήσει το ίχνος που αφήνει το άρθρο του Keith Edwards, συνδεδεμένο στο τέλος…) Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι το κλήμα της Μαλαγουζιάς καλλιεργούνταν κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα στη Δυτική Ελλάδα κατά μήκος του Κορινθιακού κόλπου, γύρω από το Ναύπακτο και το Μεσολόγγι. Ο σχεδιασμός τοπίου και τα οικοδομικά έργα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησαν όμως στην εγκατάλειψη αυτών των εκτάσεων. Το θρυλικό «Ινστιτούτο Οίνου και Αμπέλου» στην Αθήνα της τότε Σταυρούλας Κουράκου-Δραγώνα έλαβε πιθανότατα μοσχεύματα μέσω ενός γεωπόνου που εργαζόταν εκεί – του Χαράλαμπου Κοτίνη. Από εδώ έφτασαν πιθανότατα το 1969 ριζωμένα κλήματα στο κτήμα Πόρτο Καρράς, όπου ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης – ο πλέον αείμνηστος Βασίλης Λογοθέτης – είχε φυτέψει έναν πειραματικό αμπελώνα. Αυτή η δυσανακατασκεύαστη παράκαμψη παραβλέπεται μάλλον στη βιβλιογραφία – π.χ. από την Jancis Robinson – όπου θεωρείται ότι ο Λογοθέτης ανακάλυψε την ποικιλία (στην Κεντρική Ελλάδα).

Αδιαμφισβήτητο είναι ότι ο Ευάγγελος Γεροβασιλείου, ως οινολόγος στο Πόρτο Καρράς, ανακάλυψε τότε τις δυνατότητες της ποικιλίας και συνέβαλε στη σημερινή της φήμη. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά τη Μαλαγουζιά όχι απλώς ως εταίρο χαρμανιού το 1994 (αυτός ακριβώς ο πρώτος τρύγος εμφανιζόταν ακόμη εξαιρετικά καλά το 2016). Εκείνη τη στιγμή ο Γεροβασιλείου είχε ήδη, παράλληλα, δέκα χρόνια εμπειρίας στην καλλιέργεια στο πατρικό οινοποιείο – το σημερινό Κτήμα Γεροβασιλείου (στα γερμανικά).

Έκτοτε καταγράφεται μια ραγδαία άνοδος. Πριν από δέκα χρόνια υπολόγιζαν την καλλιεργούμενη έκταση κάτω από 200 εκτάρια, σήμερα λέγεται ότι είναι πάνω από 500. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος η Μαλαγουζιά να καταλήξει στον ρόλο ενός Pinot Grigio, ενός εύπιοτου καλοκαιρινού κρασιού χωρίς μεγάλες απαιτήσεις. Αυτό όμως θα ήταν πολύ κρίμα, γιατί η Μαλαγουζιά έχει πολλά να προσφέρει. Κατατάσσεται συνήθως στις αρωματικές ποικιλίες. Η σύγκρισή της όμως με το Muscat την αδικεί. Πιο κοντινή είναι μάλλον η σύγκριση με το Müller-Thurgau. Όπως και αυτό, η Μαλαγουζιά αποδεικνύεται εξαιρετικά ευμετάβλητη ανάλογα με την καλλιέργεια και τον οινοποιητικό χειρισμό. Νότες μοσχάτου εμφανίζονται κυρίως πάνω από 13,2% αλκοόλ και εκτοπίζουν τότε τις πιο τυπικές ανθικές και εσπεριδοειδείς νότες. Ακριβώς στο φρουτώδες-ανθικό στιλ έχει η Μαλαγουζιά πολύ μεγάλες δυνατότητες. Είναι το ιδανικό κρασί για όλους όσους αγαπούν πράγματι τις αρωματικές ποικιλίες, αλλά δεν τολμούν και πολύ να το παραδεχτούν. Γιατί σωστά φτιαγμένη, μια τέτοια Μαλαγουζιά έχει περισσότερη κλάση και πολυπλοκότητα απ' όσο μπορεί να δώσει ένα Müller-Thurgau. Και πολλά σωστά κάνει προφανώς ο Ευάγγελος Γεροβασιλείου. Και έτσι φτάνουμε στον τρέχοντα τρύγο 2020…

Στη δοκιμή πραγματικά μεγάλων κρασιών υπάρχει βασικά πάντα μια στιγμή έκπληξης, που καθιστά αμέσως σαφές ότι έχεις κάτι ξεχωριστό στο ποτήρι. Εδώ αυτό συνέβη ήδη με το άνοιγμα της φιάλης. Ξαφνικά: σηκωμένα φρύδια, έκπληκτα βλέμματα. Ένα κύμα αρώματος ροδάκινου ξεχύνεται στον χώρο και τον γεμίζει αμέσως. Το Κτήμα Γεροβασιλείου παίρνει πολύ σοβαρά τη στιγμή του τρύγου για τη Μαλαγουζιά, ώστε να αποφύγει την οξείδωση των τερπενίων, που μπορούν με τον τρόπο αυτό να εκτοπίσουν τα φρουτώδη αρώματα. Παρά κάποιες καθυστερήσεις στη συγκομιδή των ελληνικών ποικιλιών το 2020, εδώ προφανώς βρέθηκε η τέλεια στιγμή. Τόσο καθαρό φρούτο ροδάκινου δεν είχαμε ξανά σε προηγούμενους τρύγους. Σε αυτό προστίθεται λίγο πράσινο μήλο. Θα μπορούσε κανείς να ξεγελάσει με αυτό λάτρεις του Riesling. Οι ανθικές νότες είναι μόνο πολύ διακριτικές, μάλλον γαρδένια. Σε αυτό προστίθεται ακόμη μια ανάσα μέντας. Στο στόμα το κρασί εμφανίζεται τότε με ευχάριστο γκρέιπφρουτ και μια όμορφη καμπύλη οξύτητας. Ακόμη ένα πολύ ελαφρύ ίχνος ανθρακικού. Το αλκοόλ 13,5% (που εδώ δεν συνοδεύεται από υπερωρίμανση με νότες μοσχάτου) και η συγκρατημένη χρήση ξύλου (25%, παλιά βαρέλια) προσδίδουν επιπλέον στο κρασί μια όμορφη κρεμώδη υφή.

Αν κάποιο ελληνικό λευκό κρασί (που δεν προέρχεται από Ασύρτικο) έχει αυτή τη στιγμή τις προϋποθέσεις να γίνει λατρεμένο κρασί, τότε αυτό είναι σίγουρα η Μαλαγουζιά του Κτήματος Γεροβασιλείου (στα γερμανικά). Ιστορικό υπόβαθρο, σταθερά υψηλή ποιότητα, αναγνωρισιμότητα και σαφής προσανατολισμός συνδυάζονται εδώ. Και ο τρύγος 2020 υπογραμμίζει ξανά αυτές τις φιλοδοξίες: αναμφίβολα ένα εκπληκτικό κρασί, που αξίζει 18,5 βαθμούς.

---

Πώς βαθμολογούμε: δείτε εδώ.

Για συνεργασίες: δείτε εδώ (στα γερμανικά).