Ελληνικό Sauvignon Blanc – στη σκιά του λατρεμένου κρασιού από τον Λίγηρα;

Το Sauvignon Blanc είναι, όπως είναι γνωστό, μετά το Chardonnay η δεύτερη σημαντικότερη λευκή ποικιλία διεθνώς. Ανάμεσα στους λάτρεις του κρασιού όμως παραμένει αρκετά αμφιλεγόμενο. Κάποιοι αηδιάζουν από τις χλοώδεις νότες, τη διάσημη «γατοουρία», των πρώιμα τρυγημένων κλημάτων, άλλοι βρίσκουν τον συνδυασμό αξιόλογης τανίνης και σχεδόν γλυκερού εξωτικού φρούτου αταίριαστο – και θεωρούν την επιπλέον χρήση ξύλου εντελώς εκτός τόπου. Ούτε εγώ είμαι εντελώς απαλλαγμένος από τέτοιες προκαταλήψεις, παρόλο που σε παλαιότερη δοκιμή είχαμε αναγνωρίσει (στα γερμανικά) τις ποικιλιακές αρετές που πολλοί πράγματι εκτιμούν.

Για να παραμείνω όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός ως γευσιγνώστης (για τα όρια αυτής της αντικειμενικότητας έχουμε γράψει ήδη αρκετά στο άρθρο για το σύστημα βαθμολόγησής μας), πρέπει φυσικά να δίνω κατά καιρούς στην ποικιλία την ευκαιρία να με πείσει. Τι θα ήταν πιο κατάλληλο γι' αυτό από το κρασί, που κυκλοφορεί μόνο σε εξαιρετικές χρονιές, ενός κορυφαίου οινοποιείου μιας από τις πιο γνωστές ονομασίες Sauvignon Blanc; Ο λόγος γίνεται για το «Baron de L» του Domaine de Ladoucette στο Pouilly-Fumé. Καταρχάς: χωρίς αμφιβολία, η φιάλη τραβάει το βλέμμα.

Και είναι όντως αξιοσημείωτο τι έχει ακόμη να δώσει ο 1982 σαράντα χρόνια μετά την παραγωγή του – όχι απαραίτητα στη μύτη, όπου καταλαβαίνεις ήδη ότι αυτό το κρασί δεν χρειάζεται τόσο μεγάλη παλαίωση – αλλά στο στόμα, όπου με τον χρόνο δείχνει πολύ πολυεπίπεδο. Ταυτόχρονα όμως, ως σκεπτικιστής απέναντι στο Sauvignon Blanc, αναρωτιέται κανείς φυσικά: πώς ήταν άραγε δυνατό να αποκτήσει κανείς αυτό το κρασί σε δημοπρασία για ένα μονοψήφιο ποσό; Ότι πρόκειται για «icon wine» το γράφει βέβαια σχεδόν κάθε έμπορος κρασιού που το έχει στο πρόγραμμά του, και τα πάνω από 80€ για τον τρέχοντα τρύγο τονίζουν προφανώς αυτές τις φιλοδοξίες. Ταυτόχρονα όμως παρατηρεί κανείς ότι στο διαδίκτυο λίγοι λάτρεις του κρασιού φαίνεται να τραγουδούν το εγκώμιό του. Και τουλάχιστον οι κριτικές που δεν κρύβονται πίσω από paywalls δεν είναι και ιδιαίτερα ενθουσιώδεις. Ένα κρασί που ζει κυρίως από τη διαβεβαίωση ότι είναι κάτι ξεχωριστό; Ή μήπως, όπως θα έλεγαν κάποιοι κακεντρεχώς, μια απόδειξη ότι το Sauvignon Blanc, ακόμη και σε πραγματικά καλή φόρμα, δεν μπορεί πραγματικά να ενθουσιάσει;

Με αυτό το σκηνικό ως φόντο, όμως, αυτό που πρόσφεραν στη βραδιά τα δύο ελληνικά κρασιά που πίναμε παράλληλα βγαίνει πραγματικά θετικό. Το Sauvignon Blanc Kryovrisi 2021 του Κτήματος Χατζημιχάλη (ΠΓΕ Αταλάντη) και το Amethystos fumé 2019 του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη (ΠΓΕ Δράμα) διαφέρουν στο ότι το δεύτερο ωριμάζει σε ξύλο. (Και το Κτήμα Χατζημιχάλη έχει μια τέτοια εκδοχή στη διάθεσή του, την οποία όμως δεν έχουμε δοκιμάσει.)

Κοινό τους σημείο είναι ότι προέρχονται από οινοποιεία που εδραιώθηκαν στην ίδια φάση της ελληνικής αμπελουργίας, όταν άνθρωποι από άλλους κλάδους αναγνώρισαν το δυναμικό αυτού του τομέα και τον εμπλούτισαν με καινοτόμες ιδέες. (Δείτε εδώ το άρθρο (στα γερμανικά) μας για το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη και εδώ ένα άρθρο (στα γερμανικά) για την πρωτοπόρα προσπάθεια του Κτήματος Χατζημιχάλη στην παραγωγή μονοποικιλιακών κρασιών.) Το γεγονός ότι και στις δύο ετικέτες αναγράφεται «single vineyard» μαρτυρεί επιπλέον την αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι μέσω της εστίασης σε κρασιά συγκεκριμένης θέσης αναδεικνύεται η τυπικότητα των ελληνικών προϊόντων.

Και αυτό που βρίσκεται μέσα στη φιάλη πείθει σε όλα τα επίπεδα. Το Kryovrisi είναι ένα εξαιρετικά ισορροπημένο κρασί, με ελκυστικό μπουκέτο, θαυμάσιο παιχνίδι και – συχνά η αχίλλειος πτέρνα για τα ελληνικά κρασιά – με 13,5% αλκοόλ που κρατά το κρασί σε τέλεια ισορροπία. Ωραίο επίσης: επιτέλους όχι ενοχλητικό CO2 σε ένα κρασί που είναι φτιαγμένο για να πίνεται τώρα. Για περίπου 10 € δεν μένει καμία επιθυμία ανεκπλήρωτη εδώ, και δίνουμε με μεγάλη ικανοποίηση εξαιρετικούς 17 βαθμούς.

Και το Amethystos fumé παρουσιάζεται ως ιδανικός εκπρόσωπος του στιλ του. Εδώ πληρώνεις λίγο περισσότερο – αλλά ακόμη σαφώς κάτω από 20€ – και παίρνεις σε αντάλλαγμα μια πολύ ιδιαίτερη αρωματική εικόνα ξύλου. Το κρασί αξίζει εξίσου εξαιρετικούς 17 βαθμούς. Πρέπει όμως επιπλέον να τονιστεί: όποιος, ως ομολογημένος αδαής στο Sauvignon Blanc, κουνάει το κεφάλι του μπροστά στο ίσως διεθνώς πιο διάσημο ελληνικό Sauvignon Blanc – το προϊόν του Κτήματος Γεροβασιλείου (εδώ (στα γερμανικά) συζητημένο) – αναρωτώμενος γιατί εδώ πρέπει οπωσδήποτε να παντρεύονται εξωτισμός και κομψότητα, ίσως εδώ νιώσει σαφώς πιο ευτυχισμένος: γιατί στη μύτη αυτό το κρασί του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη εκρήγνυται με μια αρκετά βίαιη καπνιστότητα, που σε κάνει γρήγορα να ξεχνάς την αναζήτηση φρούτων στο βάθος. Και η βανίλια, που κυριαρχεί στο στόμα, ίσως φανεί σε κάποιους υπερβολικά έντονη, δίνει όμως τουλάχιστον στη χρήση ξύλου σε αυτή την ποικιλία μια δικαιολογία που για μένα βγάζει νόημα.

Έχει άραγε το Sauvignon Blanc πράγματι ό,τι χρειάζεται για να γίνει λατρεμένο κρασί; Σε αυτό το ερώτημα πρέπει προς το παρόν να παραμείνω ανοιχτός. Σε κάθε περίπτωση, στην Ελλάδα φτιάχνουν από αυτό πολύ καλό κρασί, που εκπληρώνει τον σκοπό του: να πίνεται με απόλαυση.