Η επιστροφή του άσωτου γιου Aglianico

Μερικές φορές οι καλύτερες δοκιμές προκύπτουν εντελώς μόνες τους. Έτσι καθόμασταν πρόσφατα, μετά από μια μικρή δοκιμή Αγιωργίτικου, ακόμη διατεθειμένοι να πιούμε, όταν αναγκάστηκα να αποσύρω τις αντίστοιχες φιάλες από την κυκλοφορία, για να κρατήσω μια γουλιά για την υποχρεωτική επαναδοκιμή. Για να μην φανώ κακός οικοδεσπότης, πήγα αποφασιστικά στο ράφι μου, που προορίζεται ειδικά για τέτοιες περιπτώσεις, όπου, δεδομένης της προχωρημένης ώρας και της ήδη αισθητής επίδρασης του κρασιού, δεν υπάρχει πια χώρος για μεγάλες σκέψεις σχετικά με την επιλογή κρασιού...

Ακριβώς από πάνω βρισκόταν μια φιάλη Taurasi της Mastroberardino – από το 1973. Την είχα κερδίσει κάποτε αρκετά φθηνά σε δημοπρασία και την είχα τακτοποιήσει σε αυτό το σημείο, γιατί μου φαινόταν ιδανική για να ανοιχτεί απλώς όποτε χρειαζόταν ένα καλό μπουκάλι κρασί χωρίς πολλές διασυνδέσεις και αναφορές σε ελληνικά κρασιά. Ομολογώ ότι μέχρι τώρα είχα καταναλώσει πολύ λίγο συνειδητά Taurasi – παρόλο που η Wikipedia μου λέει καθαρά ότι συγκαταλέγεται στα «καλύτερα ερυθρά κρασιά της Ιταλίας)» και ότι έχω σαφώς περισσότερη εμπειρία με το Barolo και το Brunello di Montalcino, με τα οποία υποτίθεται ότι «εξισώνεται». Δεν είχα πια στο μυαλό μου τις λεπτομέρειες του κρασιού. Ήξερα βέβαια ότι επρόκειτο για ένα προϊόν ποιότητας, αλλά η βραδιά έπρεπε άλλωστε να τελειώσει και αυτή σε υψηλό επίπεδο.

Μόλις άνοιξα τη φιάλη (δεν είχα ξαναδεί τόσο καλό φελλό σε φιάλη τέτοιας ηλικίας), μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό. Μόλις λίγες εβδομάδες πριν, το Κτήμα Χατζημιχάλη μας είχε στείλει αυτό το μάλλον σκοτεινό κρασί, που είχε επίσης τακτοποιηθεί σε πολύ συγκεκριμένο σημείο – στο ράφι με τα ελληνικά κρασιά από τα οποία δεν θα προέκυπτε ποτέ μια θεματική δοκιμή, γιατί είναι πολύ λίγοι οι παραγωγοί που διατίθενται γι' αυτό.

Έτσι έπρεπε φυσικά να ανοίξω και αυτό το Aglianico 2017 (το «g», παρεμπιπτόντως, δεν προφέρεται στα ιταλικά). Και άξιζε τον κόπο! Δεν χρειάζεται να το τραβήξουμε άσκοπα σε μάκρος εδώ. Είναι φυσικά σαφές ότι σε αυτή τη δοκιμή ο μεγάλος αδερφός από τη Νότια Ιταλία τράβηξε τη μερίδα του λέοντος στην προσοχή. Αλλά και το ελληνικό κρασί αξίζει εξαιρετικούς 17 βαθμούς. Χαρακτηριστικά είναι, δίπλα στον καλό καρπό και τις ελαφρώς βοτανικές, σχεδόν φαρμακευτικές, νότες στη μύτη, πάνω απ' όλα το πρώτο γευστικό άγγιγμα, με το συμπυκνωμένο φορτίο νοτών μόκα, όπως τις γνωρίζω συνήθως μόνο από την επίγευση άλλων κρασιών. Σε αυτό προστίθεται μια εντελώς ιδιόμορφη δομή τανίνης, λεπτή αλλά δυναμική. Με επίσης 14,5% αλκοόλ, αυτό το κρασί μας άρεσε αισθητά περισσότερο από το Merlot της ίδιας χρονιάς από το ίδιο οινοποιείο.

Πού μπορεί ενδεχομένως να οδηγήσουν όλα αυτά, μας το έδειξε στη συνέχεια το Taurasi. Τι κρασί! Στη μύτη κυριαρχούσαν βέβαια τριτογενή αρώματα, που παρέπεμπαν σε κάποια ηλικία. Ωστόσο, όσοι δοκίμαζαν μαζί μας στα τυφλά δεν πλησίασαν ούτε το ένα τρίτο της πραγματικής ηλικίας στις εκτιμήσεις τους. Επιπλέον, το κρασί είναι στο στόμα απλώς πολύ ζωντανό – και κρατιέται περήφανα όρθιο από έναν ακόμη πλήρως άθικτο τανικό σκελετό.

Άραγε το κρασί του Κτήματος Χατζημιχάλη θα είναι το ίδιο φανταστικό και σε τέσσερις με πέντε δεκαετίες; Αυτό μπορεί κανείς μόνο να το εικάσει. 18 μήνες παλαίωση σε ξύλο μαρτυρούν πάντως κάποιες φιλοδοξίες. Και ακριβώς γι' αυτές πρέπει κανείς, ως λάτρης του κρασιού, να πει εδώ και μια ρητή ευχαριστία στο Κτήμα Χατζημιχάλη. Το οινοποιείο έκανε πρωτοποριακή δουλειά τη δεκαετία του 1980 όσον αφορά την καθιέρωση μονοποικιλιακών κρασιών. (Αντίστοιχα, ήμασταν και κάπως απογοητευμένοι από την μάλλον συγκρατημένη παρουσία του Merlot, που είναι ακριβώς το κρασί που ξεκίνησε όλη αυτή την εξέλιξη.) Μέχρι σήμερα αυτή η γκάμα βελτιώνεται συνεχώς. Και σε αυτό ανήκει πια και η επαναφορά αυτής της αρχαίας ελληνικής ποικιλίας – που εγκατέλειψε το ελληνικό έδαφος πριν από 2500 χρόνια για την Ιταλία με τόσο μεγάλη επιτυχία – πίσω σε πατρικά εδάφη. Αυτό αγγίζει φυσικά μια ιδιαίτερη χορδή σε ανθρώπους που αφήνονται να γοητευτούν και από ιστορίες για φοίνικες ναυτικούς. Αλλά αυτή η προσπάθεια αξίζει σίγουρα και από μόνη της κάθε σεβασμό – και σε κάθε περίπτωση μας χάρισε εκείνο το βράδυ έναν εντελώς απροσδόκητο δεύτερο γύρο δοκιμής.