Αγιωργίτικο – από την πατρίδα στα ξένα

Το Αγιωργίτικο δεν μας αφήνει σε ησυχία. Μόλις πρόσφατα είχαμε συζητήσει κρασιά από διάφορες γωνιές της Ελλάδας. (Το άρθρο βρίσκεται εδώ.) Σύντομα θα ακολουθήσει και ένα άρθρο για τα ολοένα πιο σημαντικά χαρμάνια με αυτή την ποικιλία. Τώρα όμως θέλουμε να επιστρέψουμε για λίγο στο μονοποικιλιακό. Γιατί; Θέλαμε απλώς να συγκρίνουμε, με πλήρη συγκέντρωση, μια πραγματικά κλασική Νεμέα – από την ομώνυμη ΠΟΠ Νεμέα – με έναν ταξιδεμένο απόγονο, και αφιερώσαμε πρόσφατα αρκετό χρόνο σε αυτό, με δύο αντιπροσωπευτικές φιάλες. (Και στο τέλος υπάρχει και μια σύντομη πλάγια ματιά σε ένα καινοτόμο χαρμάνι ροζέ...)

Τα βασικά για την ποικιλία – πώς γεύεται, τι στιλ υπάρχουν, με τι ταιριάζει – θα τα βρεις στον μεγάλο μας Οδηγό Αγιωργίτικου.

Και τι θα μπορούσε να είναι πιο κλασικό από μια Νεμέα ενός οινοποιείου με το όνομα «Nemea Winery»; Το κτήμα απασχολεί εξάλλου 35 άτομα όλο τον χρόνο, απ' όσο γνωρίζω όμως δεν διατίθεται ακόμη από κανέναν έμπορο στη Γερμανία. Όταν πρόκειται για Νεμέα, η επιλογή είναι μεγάλη... αλλά και καλή! Όλο και σπανιότερα κάνεις εδώ λάθος επιλογή. Και εδώ – με τη Νεμέα του τρύγου 2019, από τη «signature collection» του κτήματος – παίρνεις στο ποτήρι σου ένα κρασί που σου γίνεται αμέσως συμπαθές. Μια θαυμάσια ζωντανή, δονούμενη φρουτώδης αρωματική εικόνα, που σε κάνει να ξεχνάς αμέσως κάθε διεθνή ποικιλία. Κυριαρχεί κυρίως στο στόμα το σμέουρο, αλλά σε συνδυασμό με το πολύ καλό παιχνίδι (2,5g/l ολική οξύτητα, 5,75g/l υπολειπόμενο ζάχαρο) σκέφτεσαι και φραγκοστάφυλο και κυρίως κράνμπερι. Η τανίνη είναι ακόμη λίγο απαιτητική, αλλά όχι ενοχλητική. Γενικά φαίνεται για ακόμη μια φορά: με τη Νεμέα μπορεί κανείς να πιει σε πραγματικά υψηλό επίπεδο. Και το Sangiovese σε κακομαθαίνει με κεράσι. Μετά όμως από μερικές γουλιές θα ήθελες να ανοίξεις τον επόμενο φελλό, μιας εντελώς διαφορετικής φιάλης. Εδώ αυτό δεν συμβαίνει. Φυσικά – το Αγιωργίτικο συνήθως δεν έρχεται με ατελείωτα επίπεδα πολυπλοκότητας και περίπλοκα αρώματα. Είναι όμως αρκετά ζωηρό και ευχάριστο ώστε να συνοδεύσει ένα ολόκληρο γεύμα, μέχρι τον στεγνό πάτο της φιάλης. Γι' αυτό: δέκα φορές προτιμότερο το Αγιωργίτικο από το Sangiovese! Και πίσω σε αυτό το κρασί: για κάτω από 10€, οι σίγουρα δικαιολογημένοι εξαιρετικοί 16,5 βαθμοί σηματοδοτούν μια πραγματικά υπέροχη σχέση ποιότητας-τιμής. (Για το σύστημα βαθμολόγησής μας υπάρχουν εδώ περισσότερες πληροφορίες.)

Αν πας με το αυτοκίνητο 750χλμ. βόρεια, φτάνεις στο Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη. Εκεί ο Κώστας Λαζαρίδης παράγει τη σειρά Château Julia, αφιερωμένη στη σύζυγό του, από την οποία έχουμε ήδη δοκιμάσει το Ασύρτικο και το Merlot. Τώρα λοιπόν το Αγιωργίτικο, τρύγος 2020. Και εδώ σε προϋπαντά αμέσως ένα ολόκληρο φορτίο αρωμάτων. Αυτή τη φορά όμως κινούμαστε σε πιο σκούρα εδάφη, στο πεδίο των μύρτιλων και των μαύρων κερασιών. Οι τανίνες είναι βελούδινα απαλές, η οξύτητα καλά ισορροπημένη, το ξύλο διακριτικό, παρόν κυρίως στην επίγευση με μπαχαρικές νότες. Ένα εξαιρετικό κρασί, στο οποίο δίνουμε 17 βαθμούς και που δείχνει ότι το Αγιωργίτικο ευδοκιμεί εξαιρετικά και στην ΠΓΕ Δράμα.

Επειδή είχαμε γράψει μόλις πρόσφατα για το Μοσχοφίλερο ως βάση για ροζέ κρασιά (διαβάστε το εδώ), ήταν μόνο λογικό αυτή τη φορά να ανοίξουμε και το ροζέ από τη «signature collection» του Nemea Winery. Στον τρύγο 2021 εκεί ενώνονται το Μοσχοφίλερο (η ποικιλία της ΠΟΠ Μαντινείας, που το κτήμα προσφέρει και μονοποικιλιακά) και το Αγιωργίτικο. Είμαστε ακόμη λίγο αναποφάσιστοι για αυτόν τον γάμο. Τα ανθικά αρώματα του εταίρου χαρμανιού με τις φρουτώδεις νότες του Αγιωργίτικου στο στόμα είναι σίγουρα ενδιαφέροντα. Οι διάφορες αισθητηριακές εντυπώσεις όμως δεν συνδυάζονται για εμάς ακόμη τόσο αρμονικά. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν μπορεί κανείς να πιει καλά αυτό το κρασί. Αντίθετα: επειδή δεν αναδεικνύεται τόσο σαφές προφίλ, παραμένει στο στόμα αρχικά αρκετά επίπεδο και προσκαλεί στην επόμενη γουλιά. Το 13% αλκοόλ δεν γίνεται καθόλου αισθητό. Θα μπορούσε κανείς να αδειάσει τη φιάλη σαν χυμό. Μόνο η κιμωλιώδης τανίνη σε συγκρατεί τελικά και προσκαλεί λίγο σε στάση με την τελευταία γουλιά. Δίνουμε κάπως συγκρατημένα πολύ καλούς 16 βαθμούς, ίσως όμως πρέπει πρώτα κι εμείς να συνηθίσουμε τη γεύση. Όσοι αγαπούν τον πειραματισμό και οι φίλοι της ΠΓΕ Πελοπόννησος θα πρέπει σίγουρα να το προμηθευτούν – Μαντινεία και Νεμέα χέρι-χέρι, αυτό βασικά θα έπρεπε να αρέσει.

Υ.Γ.: Στη δεύτερη δοκιμή των ερυθρών – κατά τη συγγραφή αυτού του άρθρου, τρεις ημέρες μετά το άνοιγμα των φιαλών – μου έκανε αυτή τη φορά εντύπωση κάτι που νομίζω ότι έχω παρατηρήσει ήδη αρκετές φορές: το Αγιωργίτικο χάνει τη γοητεία του σχετικά γρήγορα και έχει την τάση, μετά από μερικές ημέρες, το συμπυκνωμένο φρούτο να γίνεται κάπως αιχμηρό και να πυκνώνει σε μια σχεδόν αρωματισμένη βάση. Αυτό συνήθως δεν ενοχλεί, γιατί τα κρασιά είναι τόσο νόστιμα που αδειάζουν νωρίτερα. Είναι όμως ένα φαινόμενο που στο μέλλον σίγουρα θα προσέχουμε πιο συχνά…