Τα καλύτερα Ασύρτικο από την ηπειρωτική Ελλάδα

Το φετινό καλοκαίρι στη Γερμανία δεν πρόσφερε επί μήνες σχεδόν καμία ευκαιρία για εκτενείς δοκιμές κρασιού στο ύπαιθρο. Όταν τελικά, ένα Σαββατοκύριακο του Αυγούστου, ο καιρός φάνηκε να συνεργάζεται κάπως, μπορέσαμε επιτέλους να ασχοληθούμε λίγο πιο διεξοδικά με το Ασύρτικο. Θέλαμε να συστήσουμε την ποικιλία σε ανθρώπους που είχαν ήδη έρθει σε κάποια επαφή με την ελληνική οινική κουλτούρα, χωρίς όμως να έχουν προσηλωθεί απόλυτα στη Σαντορίνη – παρέμεναν δηλαδή ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες. Γιατί αυτή τη φορά το θέμα ήταν τα terroir της ηπειρωτικής χώρας.

Τα βασικά για την ποικιλία – γεύση, Σαντορίνη έναντι ηπειρωτικής Ελλάδας, ταιριαστά πιάτα – θα τα βρείτε στον μεγάλο μας οδηγό για το Ασύρτικο.

Ο καιρός στάθηκε τελικά ανεκτός – μια σύντομη μπόρα χρειάστηκε βέβαια να την περιμένουμε, και ο άνεμος έσπρωχνε ανησυχητικά τα ποτήρια Gabriel πάνω στο τραπέζι, αλλά με λίγη λιακάδα, ύστερα από τέτοιους μήνες, δεν μπορούσε κανείς παρά να είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιημένος.

Το ταξίδι μας ξεκίνησε στα ανατολικά άκρα της Βόρειας Ελλάδας, στην ΠΓΕ Δράμα. Από εκεί δοκιμάσαμε κρασιά από το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη (στα γερμανικά) (1) και το Κτήμα Παυλίδη (2). Στη συνέχεια, με κατεύθυνση προς τη Θεσσαλονίκη, είχε προγραμματιστεί μια στάση στο Κτήμα Βιβλία Χώρα (στα γερμανικά) (3), στην ΠΓΕ Παγγαίο. Ο λευκός Αρετή, στα «50 Great Greek Wines» ακόμη το καλύτερο Ασύρτικο εκτός Σαντορίνης, βγήκε ωστόσο εκτός συναγωνισμού λόγω μιας αρκετά έντονης αναγωγής. (Το ότι ένας από τους καλεσμένους ήπιε παρ' όλα αυτά το μπουκάλι με ευχαρίστηση μάλλον μιλάει υπέρ του κρασιού.) Από εκεί κάναμε ένα μεγάλο άλμα δυτικά, στο ημιηπειρωτικό κλίμα της ΠΓΕ Φλώρινα και στο Κτήμα Άλφα (στα γερμανικά) (4). Στις λίμνες του Αμυνταίου μείναμε λίγο ακόμη, καθώς το Κτήμα Κυρ-Γιάννη, μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, καλλιεργεί πλέον και αυτό Ασύρτικο (5). Μετά από αυτή την έμφαση στη Βόρεια Ελλάδα κάναμε μια παράκαμψη προς τον νότο. Πρώτα, για την αντίθεση ως προς το αλκοόλ, στην Πελοπόννησο, στην ΠΓΕ Ηλεία, στο Κτήμα Ολυμπία Γη (6). Έπειτα χρειάστηκε να κινηθούμε πάλι λίγο προς τα πίσω, στην ελάχιστα γνωστή ΠΓΕ Φθιώτιδα, στα μισά της διαδρομής ανάμεσα στο Αμύνταιο και την Αθήνα – επειδή το οινοποιείο Ευάμπελος Γη ωριμάζει το Ασύρτικο σε δρύινο βαρέλι (7). Καθώς όλο το ταξίδι στα ηπειρωτικά Ασύρτικο έγινε στα τυφλά, κανείς δεν παραπονέθηκε στον αρχηγό της εκδρομής για τις κάπως χαοτικές μετακινήσεις του τέλους… Ακολουθούν οι εντυπώσεις που συγκεντρώθηκαν από κοινού σε αυτή την αποστολή.

Château Julia Ασύρτικο 2019 από το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη

Πολύ ωραίο Ασύρτικο από το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη (στα γερμανικά), που ξεχωρίζει κυρίως για την ισορροπία του. Δείχνει την πρωταρχική αρετή που μετράει στο Ασύρτικο: τραγανή οξύτητα. Στη μύτη προστίθενται και κάποιες ανθικές νότες, που στρογγυλεύουν το κατά τα άλλα πιο τυπικό (για ηπειρωτικό Ασύρτικο!) φρουτώδες μπουκέτο. Η επίγευση είναι μεσαίας διάρκειας, χωρίς ιδιαίτερη πολυπλοκότητα, και όλη η γευστική πορεία κυριαρχείται από εσπεριδοειδή. Ακριβώς αυτή η ισορροπία διχάζει κάπως. Στην τυφλή μας δοκιμή κάποιοι πιο έμπειροι φίλοι της Ελλάδας έτειναν προς χαμηλότερους βαθμούς – οι πιο διεθνώς εξοικειωμένοι όμως ήταν το δίχως άλλο ένα πράγμα: πολύ ικανοποιημένοι. Και αυτό μετράει τελικά, αν θέλει κανείς να κάνει το ελληνικό κρασί προσιτό σε ένα ευρύτερο κοινό. Γι' αυτό, παρά τη μεγάλη διασπορά στην ομάδα των δοκιμαστών, εξαιρετικοί 16,5 βαθμοί.

Emphasis Ασύρτικο 2019 από το Κτήμα Παυλίδη

Κρασί που διχάζει. Στα τυφλά, ανθικές νότες χτυπούν τη μύτη, νότες που θα μπορούσαν να θυμίσουν και διάφορα ερυθρά. Και πράγματι το χρώμα είναι σχεδόν χρυσαφί, περισσότερο ακόμη και από εκδοχές που έχουν ωριμάσει σε δρυς. Το 14,5% αλκοόλ, στο ανώτερο άκρο της κλίμακας, χαρίζει επιπλέον στο κρασί αξιοσημείωτη πληρότητα – με την οποία, ομολογουμένως, η αρωματική δυσκολεύεται κατά διαστήματα να συμβαδίσει. Το ίδιο ισχύει και για την τάση προς πικρές νότες. Ο λευκός «Θέμα» (στα γερμανικά) του ίδιου κτήματος, χαρμάνι με Sauvignon Blanc, είναι τουλάχιστον αναμφισβήτητα κόσμους πιο παιχνιδιάρικος με το εξωτικό του φρούτο! Αυτό το Ασύρτικο είναι κρασί που βάζει τη βαθμολόγηση σε πραγματική δοκιμασία. Στην επίγευση εμφανίζεται ξανά μια βοτανική πικάντικη διάσταση, της λείπει όμως η μεταλλικότητα για να πείσει πραγματικά. Κρασί, δηλαδή, που στέκεται στην κόψη του ξυραφιού. Η τυφλή δοκιμή δείχνει: σε πολλούς θα προκαλέσει υπερβολικό προβληματισμό – ούτε και όσο προχωράει η βραδιά στρώνει. Και τελικά του λείπει η πολυπλοκότητα ώστε να μπορεί κανείς να αποδώσει σε αυτήν, και σε έλλειψη απαιτητικότητας, την ενόχληση. Έτσι ο επικεφαλής δοκιμαστής, που έχει άλλη γνώμη, υποκλίνεται στην ετυμηγορία που προέκυψε δημοκρατικά και αποδέχεται τους «μόνο» πολύ καλούς 16 βαθμούς. Πόσο μάλλον που τους έδωσαν άνθρωποι που είχαν κυριολεκτικά ενθουσιαστεί με το λευκό χαρμάνι (στα γερμανικά) του ίδιου κτήματος. Επιμένω ωστόσο: κρασί στο οποίο λείπει πραγματικά μόνο το βαρίδι στην πλάστιγγα – ή μάλλον ο σπινθήρας που θα έπρεπε να περάσει στην πρώτη γουλιά και που όντως απογοητεύει λίγο. Σίγουρο είναι πως πρόκειται για τολμηρό κρασί όσον αφορά την εξέλιξη του ηπειρωτικού Ασύρτικο. Ομολογουμένως, ίσως σε αυτή τη χρονιά να μην πείθει τόσο. Βλέπω όμως εδώ και ένα εντελώς εξαιρετικό δυναμικό. Χρειάζεται μόνο μια μικρή ρύθμιση στις βίδες και όχι να ανατραπούν όλα. Τότε υπάρχουν πολλά, και αυτό πρέπει να τονιστεί, πολλά περισσότερα περιθώρια.

Ασύρτικο Αγία Κυριακή 2018 από το Κτήμα Άλφα

Στη μύτη αυτού του κρασιού από το Κτήμα Άλφα (στα γερμανικά) διαγράφεται ήδη περισσότερη μεταλλικότητα από όση συνηθίζεται στο ηπειρωτικό Ασύρτικο. Και στο στόμα επιβεβαιώνεται μια κομψότητα που προέρχεται από την εκτεταμένη παραμονή σε λεπτές οινολάσπες. Κρασί που σίγουρα ταιριάζει με στρείδια – αλλά που μάλλον θα απογοητεύσει ως δροσιστικό σε ένα χλιαρό καλοκαιρινό βράδυ. Και μάλιστα ακόμη και εκείνους που κατά τα άλλα θα συγχωρούσαν πρόθυμα την έμφαση στη δομή. Γιατί κάπως εδώ η κομψότητα, πράγμα ασυνήθιστο για το Κτήμα Άλφα, πηγαίνει τελικά σε βάρος της πολυπλοκότητας. Η επίγευση είναι όντως μακρά, όπως αναμενόταν, αλλά κυριαρχείται λίγο υπερβολικά από ένα κάπως απλοϊκό πράσινο μήλο για να ενθουσιάσει. Το κρασί «ούτε με ζεσταίνει ούτε με κρυώνει», που θα έλεγε ο Έλληνας. Δεν θα πείσει τον λάτρη της Σαντορίνης και δεν θα κερδίσει ούτε τον διεθνώς προσανατολισμένο οινόφιλο. Ναι, στο τέλος έρχεται ακόμη λίγο δαμάσκηνο και, αν περιμένει κανείς περισσότερο, ακόμη και μια ολόκληρη δόση αρωμάτων ξηρών καρπών που έχει ουσία. Κάποια στιγμή θα νόμιζε κανείς πως μόλις απόλαυσε μια γουλιά σαμπάνιας. Θα το πρόσεχε όμως καν – τόση δικαιοσύνη πρέπει να υπάρξει – αν δεν περίμενε τόσο ευλαβικά, γνωρίζοντας το κτήμα; Και αν περιμένει κανείς πάρα πολύ, εμφανίζεται, υποστηρίζουν κάποιοι, ακόμη και μια θειώδης επίγευση. Κάποια στιγμή, ρεαλιστικά, πρέπει λοιπόν να σταματήσει κανείς και να παραδεχτεί: δίνουμε εδώ μια βαθμολογία κάπως απογοητευτική για τον συγκεκριμένο παραγωγό, αλλά συνολικά φυσικά ακόμη εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς. Όποιος δεν χρειάζεται φρούτο στο Ασύρτικο και ψάχνει μια – φυσικά ακόμη εξωφρενικά φθηνή – εναλλακτική στην περιβόητα ακριβή μεταλλική εκδοχή της Σαντορίνης, θα μείνει σίγουρα πολύ ικανοποιημένος. Προσοχή όμως, όταν το ζητούμενο είναι να κερδηθούν για το ελληνικό κρασί καλεσμένοι που δεν είναι ειδικά ελληνολάτρες! Εκεί το Ασύρτικο του Κυρ-Γιάννη, από αμπελώνες μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, είναι σαφώς η καταλληλότερη επιλογή.

Όποιος θέλει να στηρίξει τον ιστότοπό μας, μπορεί να παραγγείλει το κρασί με 17,99 € μέσω αυτής της φόρμας (στα γερμανικά) από το συνεργαζόμενο κατάστημά μας.

Ασύρτικο 2020 από το Κτήμα Κυρ-Γιάννη

Απόλυτη αντίθεση στο Ασύρτικο της Σαντορίνης. Κατάφορτο φρούτο, λίτσι και σμέουρο, στη μύτη και στο στόμα – για αυτό το Ασύρτικο του Κτήματος Παυλίδη χρειάζεται οπωσδήποτε και το Sauvignon Blanc. Ελαφρύ ανθρακικό ακόμη, που όμως ελάχιστους θα ενοχλήσει. Με μόλις 13%, κρασί με σοβαρή ευκολία στο πιοτό, με το οποίο δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα λάθος. Πιο ταιριαστό βιδωτό πώμα δεν γίνεται. Σίγουρα όχι ιδιαίτερα περίπλοκο κρασί. Η μύτη όμως σε ρίχνει κάτω κάθε φορά από την αρχή, όταν το συγκρίνεις με άλλα Ασύρτικο. Να αυτό το φρέσκο μοσχολέμονο, ακόμη και μετά από δύο εβδομάδες! Και η οξύτητα, ακριβώς έτσι πρέπει να είναι. Καθώς μάλιστα το κρασί ενθουσίασε στην τυφλή δοκιμή ανεξαιρέτως τους μέσους οινόφιλους (εκείνους που εγκατέλειψαν στην πιο κομψή εκδοχή από τους αμπελώνες του Κτήματος Άλφα, μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα), οφείλουμε δικαίως να απονείμουμε ξεκάθαρα υπέροχους 17,5 βαθμούς. Και οι πιο απαιτητικοί φίλοι του Ασύρτικο θα το καταπιούν πρόθυμα, δεδομένου του σύκου στην επίγευση.

Το κρασί διατίθεται στη χρονιά 2018 ήδη με 10,20 € στο συνεργαζόμενο κατάστημά μας. Όποιος παραγγείλει μέσω αυτού του συνδέσμου (στα γερμανικά) στηρίζει, μέσω της προμήθειας που μας αναλογεί, ακόμη και τον ιστότοπό μας και – ελπίζουμε – ενημερωτικά άρθρα σαν αυτό!

Ασύρτικο 2019 από το Κτήμα Ολυμπία Γη

Ασύρτικο για να το ερωτευτείς! Για μια στιγμή νομίζεις πως μυρίζεις μια αλμυρή πέτρα. Έπειτα όμως καταλαβαίνεις: αυτό δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον αυστηρό πρόγονο από το ηφαιστειακό νησί. Στη μύτη αυτό το Ασύρτικο είναι απίστευτα δελεαστικό – θα έλεγε κανείς ακόμη και προκλητικό με θετικό τρόπο. Κρασί που σε κάθε τυφλή δοκιμή θα προκαλέσει πρώτα μια παύση. Ρετσίνι είναι αυτό; Ευκάλυπτος; Κάπου εδώ πρέπει να παίζει δρυς! Όχι, παλιό κρασί, χωρίς αμφιβολία. Δαμάσκηνα και βότανα, όλα πυκνά μπλεγμένα μεταξύ τους. «Μήπως είναι ήδη φαρμακευτικό;», θα κακοπροαιρετούσε ίσως κάποιος. Έλα τώρα, δοκίμασέ το! Γιατί εκεί, στο στόμα, το τρενάκι του λούνα παρκ συνεχίζεται. Το κρασί ανάβει σε δύο φάσεις. Πρώτα είναι αυτή η βόμβα θυμαρίσιου μελιού που επενδύει ολόκληρο το στόμα. Και μετά έρχεται ακόμη μια γερή δόση φρούτου, που ξεκολλάει από αυτή την παχύρρευστη μάζα με απίστευτη δύναμη. Κυδώνι, βέβαια, πάνω απ' όλα. Αλλά, τι να πεις, το οξειδωτικό πάει και με σμέουρο. Όλα αυτά τα ακολουθεί μια εξαιρετικά μακρά, διαρκώς εξελισσόμενη επίγευση. Κουνάς τόσο πολύ το κεφάλι σου, που την απουσία μιας μεταλλικής διάστασης την προσέχεις μόνο όταν το μπουκάλι έχει μάλλον ούτως ή άλλως αδειάσει – και μάλιστα (δοκιμασμένο στην πράξη!) ακόμη και σε οινόφιλους που βάζουν την ευκολία στο πιοτό πολύ ψηλά. (Οι φανατικοί της Σαντορίνης θα μιλήσουν έτσι κι αλλιώς για απάτη στην ετικέτα και για άλλη ποικιλία…) Και όλα αυτά, παρότι με 15% αυτό το κρασί σίγουρα δεν είναι κανένα ελαφρύ νεράκι. Φανταστικό, χωρίς άλλη κουβέντα, αυτό που κατάφερε εκεί το μικρό Κτήμα Ολυμπία Γη. Τρελό. Αναμφισβήτητα φαινομενώδεις 18,5 βαθμοί! Το ότι επιπλέον θεωρώ την ΠΓΕ Ηλεία απολύτως υποτιμημένη και το ότι εύχομαι ολόψυχα στο κτήμα αυτή τη βαθμολογία μετά τις πυρκαγιές που δεν λυπήθηκαν τον ελαιώνα γύρω από τα αμπέλια και σημάδεψαν το κτήμα με πυκνούς καπνούς, μπορώ να το δηλώσω εδώ με ήσυχη τη συνείδησή μου, γιατί σε αυτή τη βαθμολογία καταλήξαμε στα τυφλά.

Geraklis Boreas Ασύρτικο 2018 από το κτήμα Ευάμπελος Γη

Στη μύτη ελαφρές νότες καραμέλας που καλύπτουν τα φρουτώδη αρώματα. Αυτά τείνουν προς το πιο σκούρο φάσμα, ακόμη και μύρτιλα υπάρχουν. Μαζί όμως και πιο τυπική αρωματική κορόμηλου. Στο στόμα έπειτα καλή κρεμώδης υφή – ο συνδυασμός γαλλικής και αμερικανικής δρυός προσθέτει γερή δόση πάνω στο μόλις 13% αλκοόλ. Το οινοποιείο Ευάμπελος Γη ακολουθεί εδώ, στο θέμα της ωρίμανσης σε ξύλο, πολύ αξιέπαινο δικό του δρόμο! Το ερώτημα αν μπορεί το Ασύρτικο να μπει επικερδώς στο ξύλο απαντιέται εντυπωσιακά με αυτό το κρασί. Με μάλλον μέτρια οξύτητα, δεν είναι πάντως κρασί δομής. Το κρασί κάνει πρώτα να φύγει και επιστρέφει τελικά με μια δεύτερη επίγευση. Όποιος βρίσκει, ας πούμε, το Ασύρτικο του Κτήματος Παυλίδη υπερβολικά πικρό ή εκείνο του Κτήματος Κώστα Λαζαρίδη υπερβολικά στραμμένο προς τα εσπεριδοειδή, έχει εδώ ένα κρασί που θα χαρίσει πολλή απόλαυση. Η δοκιμή στην πράξη δείχνει επιπλέον: ακόμη και πιο μετριοπαθείς οινόφιλοι δεν αισθάνονται σε καμία περίπτωση ότι τους ζητείται πολύ. Ακριβώς στο θέμα της ευκολίας στο πιοτό, στην τυφλή μας δοκιμή μόνο το νεαρό Ασύρτικο του Κτήματος Κυρ-Γιάννη τα πάει καλύτερα. Επομένως: Εξαιρετικοί 17 βαθμοί.