Δεν χρειάζεται πάντα να είναι Σαντορίνη…

Το Ασύρτικο από το ελληνικό νησί της Σαντορίνης είναι μέγεθος σοβαρό, και σε διεθνές επίπεδο. Ακόμη και ο Lobenberg δίνει εδώ κατά καιρούς έως και 99 βαθμούς. Εντυπωσιακό (ή μήπως μάλλον κάπως ανησυχητικό;) είναι επίσης ότι στον νέο γύρο του διαγωνισμού για τα 50 καλύτερα ελληνικά κρασιά («50GGW») το Ασύρτικο εμφανίζεται 17 ολόκληρες φορές – και μόνο μία φορά με κρασί που δεν προέρχεται από τη Σαντορίνη. Θελήσαμε λοιπόν συνειδητά να δοκιμάσουμε ξανά κρασιά αυτής της ποικιλίας από την ηπειρωτική Ελλάδα. Ήδη πέρυσι είχαμε γνωρίσει εδώ πολύ διαφορετικά μεταξύ τους κρασιά και, σε μια περιήγηση σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μερικές πραγματικές ανακαλύψεις (δείτε το σχετικό κείμενο εδώ). Τα κρασιά της φετινής δοκιμής, που έγινε στα τυφλά, τα παρουσιάζω παρακάτω κατά αύξουσα βαθμολογία.

Τα βασικά για την ποικιλία – γεύση, Σαντορίνη έναντι ηπειρωτικής Ελλάδας, ταιριαστά πιάτα – θα τα βρείτε στον μεγάλο μας οδηγό για το Ασύρτικο.

Το κάτω άκρο το σηματοδοτεί το κρασί που μπήκε στη δοκιμή ως πειρατής, ένα Ασύρτικο της χρονιάς 2019, το οποίο μέλος της ομάδας δοκιμής είχε αγοράσει πρόσφατα σε κατάστημα LIDL στην Ελλάδα. Το κρασί, που παράγει η Greek Wine Cellars για την αλυσίδα από σταφύλια της ΠΓΕ Στερεά Ελλάδα, κοστίζει εκεί απίστευτα 1,49€! Στη Γερμανία γίνονται 4,99€ στο ηλεκτρονικό κατάστημα. Τι να πει κανείς; Ναι, το κρασί υποβιβάστηκε στην κατάταξη στην πορεία της βραδιάς. Και λίγες μέρες αργότερα, στην επαναδοκιμή, είχε απομείνει ελάχιστη αρωματική. Τίποτε άλλο βέβαια δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς. Θετικά μάλιστα εντυπωσιάζει ότι το κρασί και η μεταλλικότητα του δίνουν πράγματι δομή και ότι δείχνει φρούτο τυπικό της ποικιλίας, έστω κι αν αυτό παραμένει κάπως μονοδιάστατο και θυμίζει κυρίως πράσινο μήλο. Αυτοί είναι αξιόλογοι καλοί 15 βαθμοί – και μαζί το ισόβιο πλέον καθήκον να βρεθεί στα ράφια των εκπτωτικών ένα γερμανικό κρασί κάτω από 2€ που να αποτελεί εξίσου πετυχημένη εισαγωγή σε μια γερμανική ποικιλία.

Το Ασύρτικο 2021 του Οινοποιείου Νεμέας (ΠΓΕ Πελοπόννησος) ξεχωρίζει στο φετινό πεδίο επειδή αναδεικνύει με τον πιο καθαρό τρόπο τη φρουτώδη διάσταση των σταφυλιών Ασύρτικο. Εδώ βρίσκει κανείς αισθητά μεγαλύτερη γκάμα από αρώματα φρούτων. Ναι, υπάρχουν ακόμη και νότες κερασιού στη μύτη, αρκετά ασυνήθιστες για λευκό κρασί. Στο στόμα προστίθεται νεκταρίνι. Το κρασί πίνεται εύκολα – είναι όμως αρκετά πλατύ ώστε να μην κουράζει. Σε αυτά προστίθενται λεμονάτες πινελιές που περνούν σε νότες βασιλικού και εμποδίζουν έτσι το κρασί να γίνει υπερβολικά κιτς. Παρ' όλα αυτά δεν γλίτωσε τη μοίρα να υποβιβαστεί ελαφρώς στην πορεία της δοκιμής. Είναι κρασί που από μόνο του σίγουρα πείθει – και που μπορεί να τα βάλει με τα περισσότερα Sauvignon Blanc όταν η κουβέντα έρθει στο εξωτικό φρούτο. Σε σύγκριση όμως με τα υπόλοιπα κρασιά δείχνει μικρότερη πολυπλοκότητα και κατέληξε γι' αυτό σε, πάντα αξιόλογους βεβαίως, πολύ καλούς 16 βαθμούς.

Σε παρόμοια κατηγορία ποιοτικά, αν και υφολογικά εντελώς διαφορετικό, βρίσκεται το Ασύρτικο του Μέγα Σπηλαίου (ΠΓΕ Αχαΐα) της χρονιάς 2021. Στη μύτη το κρασί είναι πολύ πιο συγκρατημένο. Στην επίγευση δείχνει κάπως λουλουδάτο και σημαδεμένο από μέλι. Ανάμεσα κυριαρχεί η δομή του κρασιού, ακόμη κι αν αιθέρια αρώματα παίζουν επίσης έναν σχετικά διάχυτο ρόλο. Η οξύτητα είναι τραγανή. Δεν ξεχωρίζει ωστόσο τόσο θετικά όσο θα μπορούσε, καθώς η τανίνη είναι τελικά μια ιδέα πιο γδαρτική και η ροή του κρασιού φρενάρει αισθητά. Επίσης πολύ καλοί 16 βαθμοί.

Στη μέση του πεδίου συναντάμε το Ασύρτικο του Κτήματος Ολυμπία Γη (ΠΓΕ Ηλεία). Πέρυσι το κτήμα είχε κερδίσει καθαρά τον αγώνα με τη χρονιά 2019 και είχε πάρει 18,5 βαθμούς. Γνωστός Έλληνας λάτρης του κρασιού είχε προμηθευτεί το κρασί λόγω των επαινετικών μας λόγων και κατέληξε, για τη χρονιά 2020 – αυτήν που δοκιμάσαμε τώρα – σε μάλλον απογοητευτικούς 88 βαθμούς. Ήμασταν επομένως κάπως προειδοποιημένοι. Και το αλκοόλ βρίσκεται πλέον με «μόλις» 14% σε πιο μετρημένη περιοχή. Λίγο δεν είναι ούτε αυτό, αλλά φυσικά αρκετή διαφορά από το 15%. Και πράγματι, το κρασί ήταν αρκετά δύσκολο να εντοπιστεί στην τυφλή δοκιμή. Τελικά το πρόδωσαν κάποιες χαρακτηριστικές νότες καβουρδισμένου αμυγδάλου. Το κρασί είναι γλυκό και σημαδεμένο από καλό φρούτο στην πρώτη γουλιά, δεν το κρατάει όμως αυτό στη δομή του. Στο τέλος παραμένει πιο στενό από πέρυσι – και πιο κοντό. Απολύτως αξιόλογοι εξαιρετικοί 16,5 βαθμοί, αρκετά πίσω ωστόσο από το 2019.

Το Ασύρτικο του Οινοποιείου Μυλωνά (ΠΓΕ Αττική), χρονιά 2021, έχει ουσία. Θεέ μου, τι δροσιστικό κρασί! Στο στόμα δίνει αμέσως την αίσθηση ότι είναι μερικούς βαθμούς πιο κρύο από όλα τα υπόλοιπα. Ναι, υπάρχει και λίγο CO2 που δεν θα ήταν απαραίτητο. Η οξύτητα όμως είναι τόσο τέλεια ισορροπημένη και κρατάει το κρασί τόσο πολύ, ώστε του συγχωρεί κανείς πολλά. Αρωματικά κυριαρχεί το ροδάκινο, που διατρέχει με μεγάλη συνέπεια όλη την εξέλιξη της γεύσης. Μεγάλη γκάμα αρωμάτων πάντως το κρασί δεν προσφέρει. Και αυτό κάποια στιγμή γεννά αμφιβολίες όσον αφορά μια ενθουσιώδη βαθμολογία. Από την άλλη: τέτοιο κρασί δεν χρειάζεται να το πίνει και να το αποδομεί κανείς επί μέρες. Μένουμε επομένως στο πάνω άκρο των βαθμολογιών που συζητήθηκαν και του δίνουμε, πριν περάσει το σοκ της φρεσκάδας, εξαιρετικούς 17 βαθμούς.

Το επόμενο κρασί μας φέρνει κάπως σε δύσκολη θέση. Πρόκειται για την εφεδρική φιάλη του **Aghia Kiriaki 2018 του Κτήματος Άλφα (ΠΓΕ Φλώρινα), **που πέρυσι είχε πάρει κάπως αμήχανους 16,5 βαθμούς. Ας το χρεώσουμε στον επιπλέον χρόνο ωρίμανσης, ότι εκείνο που τότε μπορούσαμε να διακρίνουμε μόνο με πολλή φαντασία και καλή διάθεση απέναντι στο κτήμα (για το οποίο διαβάζει κανείς περισσότερα εδώ (στα γερμανικά)) μας χτύπησε αυτή τη φορά ολοκάθαρα – σχεδόν υπερώριμο φρούτο, που όμως σε συνδυασμό με την κρεμώδη υφή του κρασιού βγάζει εξαιρετικό νόημα και δημιουργεί εντύπωση αρχοντιάς, στην οποία κανένα από τα άλλα κρασιά δεν φτάνει. Ακόμη κι αν μισό βαθμό ίσως πρέπει να τον χρεώσουμε στη φόρμα της ημέρας ή στο πλαίσιο της δοκιμής, η εντιμότητα απαιτεί να δώσουμε αυτή τη φορά καθαρά υπέροχους 17,5 βαθμούς. Άρα: έτοιμο για κατανάλωση! (Όποιος θέλει να σχηματίσει δική του άποψη: τη χρονιά 2019 τη βρίσκει στο συνεργαζόμενο κατάστημά μας (στα γερμανικά) προς 17,99€ η φιάλη. Αγοράζοντας δύο φιάλες και φυλάγοντας τη μία για έναν χρόνο, μπορεί να ελέγξει αν όντως συντελείται τέτοια βελτίωση μέσα σε έναν μόλις χρόνο...)

Πραγματική έκπληξη ήταν το **Alepotrypa 2020 του Κτήματος Χατζημιχάλη. Μετά την πρώτη γουλιά είχα σπρώξει προσωρινά τη φιάλη στην τελευταία θέση της κατάταξής μου. Σε αντίθεση όμως με το Ασύρτικο του Οινοποιείου Νεμέας, το κρασί ανέβαινε πεισματικά στην πορεία της βραδιάς. Και αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι στην αρχή με είχε αιφνιδιάσει – με εκρηκτικότητα τρελή. Η μύτη δεν προδίδει ακόμη καθόλου τι σε περιμένει στο στόμα. Εκεί το κρασί τρέχει ως τις τελευταίες γωνιές και προκαλεί με έντονα αρώματα μήλου και αχλαδιού, αλλά και φασκόμηλου. Όσο περισσότερο το πίνει κανείς, τόσο περισσότερο αναγνωρίζει αυτή τη διάσταση και στη μύτη, και το σύνολο δένει αρμονικά. (Μόνο μια ιδέα CO2 τραβάει ενδιάμεσα άσκοπα την προσοχή.) Με 14,5% το κρασί βρίσκεται και στο αλκοόλ μπροστά από τα υπόλοιπα. Φαίνεται, όπως και πέρυσι, ότι το ρασάτο Ασύρτικο από την ηπειρωτική Ελλάδα αντέχει σε αυτό το ζήτημα πολλά. (Και το Αρετή λευκός του Κτήματος Βιβλία Χώρα έχει τα δικά του 14%.) Το κρασί είναι υπέροχο και αξίζει αντιστοίχως 18 βαθμούς. **Στη Γερμανία το αγοράζει κανείς κάτω από 10€, που είναι εξαιρετική σχέση ποιότητας-τιμής.

Υφολογικά αρκετά παρόμοιο – μόνο λιγότερο ταραγμένο, πιο μαζεμένο στον εαυτό του – είναι τελικά και το **Αρετή λευκός 2019 του Κτήματος Βιβλία Χώρα **(ΠΓΕ Παγγαίο). Για το κτήμα υπάρχει εδώ (στα γερμανικά) ρεπορτάζ. Η χρονιά 2018 είχε πάρει στον περασμένο γύρο των «50 GGW» φανταστική έκτη θέση (και σύντομα εξαντλήθηκε παντού). Στη δοκιμή μας πέρυσι είχαμε δυστυχώς να παλέψουμε με ελάττωμα φιάλης. Επειδή ήθελα οπωσδήποτε να το δοκιμάσω επιτέλους συγκριτικά, το αγοράσαμε επιπλέον για τη φετινή δοκιμή. Παρότι και αυτό το κρασί ξεδιπλώνει την αρωματική του εκρηκτικά, από την πρώτη κιόλας γουλιά δεν υπήρξε ποτέ αμφιβολία ότι κάτι πολύ ιδιαίτερο βρισκόταν στο ποτήρι. Στη λεπτή μύτη προστίθεται πολύ σύνθετη εξέλιξη γεύσης – και πολύ μακριά επίγευση. Κρασί που σε αφήνει να θαυμάζεις και που αξίζει να το έχει δοκιμάσει κανείς. Γιατί αυτό είναι φαινομενώδες ελληνικό Ασύρτικο, που αξίζει 18,5 βαθμούς. Και μπορεί κανείς άφοβα να το βάλει στο κελάρι, γιατί μερικά χρόνια ακόμη σίγουρα τα αντέχει. (Τον νικητή της δοκιμής, παρεμπιπτόντως, τον βρίσκει κανείς προς 16,90€ η φιάλη στο συνεργαζόμενο κατάστημά μας. Παραγγέλνοντας μέσω αυτής της φόρμας (στα γερμανικά), παίρνουμε μια μικρή προμήθεια με την οποία χρηματοδοτούμε την ιστοσελίδα μας.)

Για το κλείσιμο υπήρχε ένας γλυκός οίνος από Ασύρτικο. Το **Arethousa 2017 – πάλι από το Κτήμα Ολυμπία Γη. Και καθώς στο ξηρό κρασί δεν έφτασε φέτος ακριβώς για κορυφαία βαθμολογία, το κλείσιμο με αυτό το πετυχημένο κρασί ήταν ακόμη πιο ευχάριστο. Τα λιαστά στον ήλιο σταφύλια δίνουν εδώ κρασί στο οποίο η μεταλλικότητα δεν χάνεται μέσα σε όλη τη γλύκα. Και τα κιτρικά αρώματα, που εδώ κυριαρχούν έναντι των τυπικών αποξηραμένων φρούτων, χαρίζουν στο κρασί αρκετή φρεσκάδα, παρότι η οξύτητα φυσικά υποχωρεί κάπως στο βάθος. Κλείσαμε επομένως τη βραδιά με υπέροχους 17,5 βαθμούς.**