Moschofilero σε λευκό

Τον Σεπτέμβριο, αφού είχαν πλέον επιστρέψει από την Ελλάδα και οι τελευταίοι τακτικοί συμμετέχοντες της μικρής μας ομάδας δοκιμής, δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία για μια μεγαλύτερη δοκιμή λευκών κρασιών, αφιερωμένη αυτή τη φορά εξ ολοκλήρου στην ποικιλία Moschofilero. (Όπως και στη δοκιμή (στα γερμανικά) των ροζέ κρασιών από αυτήν την ερυθρόφλοιη ποικιλία, συμπεριλαμβάνουμε και τα κρασιά που πωλούνται ως «Fileri», λόγω της ασαφούς συγγενικής σχέσης.)

Η ποικιλία έγινε γνωστή χάρη στην ΠΟΠ Μαντινεία, στο ορεινό κέντρο της Πελοποννήσου, όπου στα κρασιά που φέρουν αυτή την ονομασία πρέπει να συμμετέχει σε ποσοστό τουλάχιστον 85% (επιπλέον επιτρέπονται και τα Asproudes). Τα κρασιά κλίνουν κατά κύριο λόγο προς το λουλουδάτο και ταυτόχρονα χαρακτηρίζονται από χαμηλό -για τα ελληνικά δεδομένα- αλκοόλ. Στο μεταξύ, η ποικιλία καλλιεργείται πλέον και σε ορισμένες άλλες ελληνικές περιοχές, εξαρτάται όμως από το δροσερό κλίμα. Τα τελευταία χρόνια βρέθηκε κάπως στη σκιά του ανερχόμενου αστέρα Malagousia, μιας -όπως φαίνεται με την πρώτη ματιά- ακόμη ελληνικής εναλλακτικής για όσους αγαπούν τα λουλουδάτα λευκά. Ωστόσο, στη Malagousia διαγράφεται όλο και πιο έντονα μια διαφοροποίηση (στα γερμανικά) του στιλ -με έμφαση σε βοτανικές και φρουτώδεις εκδοχές- έτσι ώστε η ποικιλία Moschofilero να διατηρεί ως ελληνική αρωματική ποικιλία έναν ιδιαίτερο, ξεχωριστό ρόλο. Όποιος προσάπτει στο υψηλόβαθμο Assyrtiko (στα γερμανικά) ότι φέρνει επαρκή φρεσκάδα μόνο χάρη στην εξαιρετική του οξύτητα, ενδέχεται να εξυπηρετηθεί καλύτερα από το Moschofilero. Γιατί αυτή η ποικιλία, με το χαμηλό της αλκοόλ και μια τραγανή οξύτητα, φέρνει τη φρεσκάδα εντελώς ανεπιτήδευτα…

Πριν περάσουμε στα ήσυχα κρασιά που δοκιμάσαμε, οφείλουμε καταρχάς να σταθούμε σε ένα ιδιαίτερο κρασί, που μας είχε στείλει η Milia Riza την περασμένη Πρωτοχρονιά. Πρόκειται για το εναρκτήριο κρασί αυτού του νεαρού κτήματος, το οποίο ονομάζεται αναλόγως Prelude και για το οποίο μπορεί κανείς να βρει περισσότερες πληροφορίες εδώ. Παρασκευάζεται από σταφύλια Moschofilero από τη Μαντινεία, που τρυγήθηκαν το 2019, και μετά από 8 μήνες σε ανοξείδωτη δεξαμενή με τακτική μπατονάζ εμφιαλώθηκε για τη ζύμωση στη φιάλη επί άλλους 15 μήνες (το ντεγκορζάζ, δηλαδή, έγινε τον Σεπτέμβριο του 2021). Η εταιρεία φιλοδοξεί να είναι η πρώτη στην Ελλάδα που θα αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στην παραγωγή αφρωδών οίνων με τη Méthode Traditionnelle. Κάποια συναρπαστικά κρασιά, στη συνέχεια και από ιδιόκτητους αμπελώνες, διαγράφονται ήδη στον ορίζοντα - και προμηνύουν σπουδαία πράγματα. Γιατί ήδη αυτό το «προοίμιο» - που κυκλοφόρησε σε μόλις 530 φιάλες - κρύβει πολλά. Ομολογουμένως, 15 μήνες παραμονής στις οινολάσπες δεν επιτρέπουν ακόμη μια μεθυστική φυσαλίδα. Για μια γρήγορη πρόποση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ωστόσο, ήταν απολύτως αρκετό. Και τελικά, παρά το περιορισμένο κελάρυσμα, δίνουμε πράγματι ήδη εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς - γιατί ακόμη κι αν άφηνε κανείς το ποτό για λίγη ώρα στο ποτήρι και το έπινε ως ήσυχο κρασί με λίγο υπερβολικό ανθρακικό, θα ήταν κι έτσι ακόμη πολύ, πολύ νόστιμο και θα έκανε καλή φιγούρα ανάμεσα στα κρασιά που δοκιμάστηκαν παρακάτω. Αιτία γι' αυτό είναι υπέροχα αρώματα εσπεριδοειδών, που εναρμονίζονται εξαιρετικά με το 12,5% αλκοόλ.

Τώρα όμως ας περάσουμε στα ήσυχα κρασιά και κατευθείαν στην καρδιά της περιοχής της ποικιλίας Moschofilero, την ΠΟΠ Μαντινεία. Το Μαντινεία 2021 της Nemea Winery αναφέρουμε πρώτο, καθώς προσφέρεται ως ένα εύκολο εισαγωγικό κρασί και επιπλέον σηματοδοτεί καθαρά στη μύτη το φρουτώδες φάσμα του Moschofilero. Κυρίως το βερίκοκο επιβάλλεται. Διακρίνεται καλή οξύτητα και μια ελαφρώς μαλακή τανίνη. Ακόμη και ως λάτρης του Riesling μπορεί κανείς να το βρει ευχάριστο. Η επίγευση είναι μεσαίας διάρκειας, αν και όχι ιδιαίτερα σύνθετη. Πολύ καλοί 16 βαθμοί.

Το Μαντινεία 2021 της Vervenioti Winery παρουσιάζει, αντιθέτως, στη μύτη πιο τυπικές για την ΠΟΠ Μαντινεία λουλουδάτες νότες. Όποιος θέλει να γνωρίσει την ΠΟΠ, έχει εδώ μπροστά του έναν πολύ πετυχημένο εκπρόσωπο ως αφετηρία για την περιοχή (για περίπου 10€). Στο στόμα η εξέλιξη της γεύσης είναι αρκετά σύνθετη. Υπάρχει υπολειμματικό ανθρακικό, αρώματα από ξερό άχυρο όμως το εξισορροπούν πολύ καλά. Στις υψηλότερες θερμοκρασίες κυριαρχεί το ξηρό εκχύλισμα, ενώ καλά παγωμένο ξεχωρίζει κυρίως θετικά η οξύτητα, που στηρίζει το κρασί για πολλή ώρα. Γι' αυτό: εξαιρετικοί 16,5 βαθμοί.

Το Μαντινεία 2021 του Ktima Tselepou σηματοδοτεί ακόμη πιο καθαρά το λουλουδάτο άκρο του φάσματος της ΠΟΠ και είναι επίσης λιγότερο μεταλλικό από το κρασί της Vervenioti Winery. Στο στόμα τανίνη, οξύτητα και υπολειμματικό σάκχαρο χορεύουν παραβγαίνοντας. Και το αλκοόλ στο 13% (0,5% πάνω από τα δύο προηγούμενα κρασιά) προσδίδει στο κρασί λίγο περισσότερο βάρος. Λίγο ακόμη υπερβολικό CO2 ενοχλεί όμως προς το παρόν αρκετά τον χορό, έτσι ώστε το κρασί αυτή τη στιγμή να φτάνει μόλις και μετά βίας στους εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς, παρότι αυτό σίγουρα θα αλλάξει, κυρίως και λόγω της επίγευσης που παραμένει ακόμη υπερβολικά στο βάθος. Για γύρω στα 10€ αυτό είναι σε κάθε περίπτωση μια πολύ καλή επιλογή για να μπει κανείς στην ΠΟΠ Μαντινεία.

Την ολοκλήρωση της παρουσίασης των κρασιών ΠΟΠ Μαντινεία σηματοδοτεί το Atelier 1994 της Cavino, το οποίο καταφέραμε να αποκτήσουμε σε διαδικτυακή δημοπρασία. Ο φελλός έδινε ακόμη αρκετά καλή εντύπωση. Η κίτρινη απόχρωση είναι τυπική της ηλικίας. Στη μύτη καθώς και στην επίγευση κυριαρχεί η βουτυράτη καραμέλα. Υπάρχουν μανιτάρια κονσέρβας, όχι όμως ακόμη υπερβολικά στο προσκήνιο. Λουλουδάτα αρώματα -κυρίως πασχαλιά- παλεύουν ξανά και ξανά να βγουν στην επιφάνεια. Ως προς τη φρεσκάδα, πάντως, τα εσπεριδοειδή έχουν ακόμη τα περισσότερα να προσφέρουν. Συνολικά λείπει ήδη λίγη οξύτητα για να γίνει το κρασί μια πραγματική εμπειρία πόσης. Δηλαδή -υπάρχει, εμφανίζεται όμως στο στόμα αρκετά αργά. Η επίγευση προσκαλεί οπωσδήποτε να το ξαναγευτείς. Μόνο η πρώτη γουλιά είναι υπερβολικά μεταλλική. Οπωσδήποτε εντυπωσιακοί καλοί 15 βαθμοί, για τους οποίους δεν θα χρειαζόταν και πολύ περισσότερο για μια έκπληξη προς τα πάνω. Επίσης ενδιαφέρον: μόλις 11% αλκοόλ μαρτυρούν αυτή την εντελώς διαφορετική εποχή της ελληνικής οινοποιίας. Κατά βάση, η ΠΟΠ Μαντινεία γνώρισε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μεγάλη άνθηση, όταν οι Έλληνες ανακάλυψαν ξαφνικά αυτό το κρασί που θυμίζει τόσο πολύ ψυχρό κλίμα. Δεν προκαλεί λοιπόν και μεγάλη έκπληξη το ότι εδώ προέκυψε ένα μάλλον πολύ αξιοπρεπές προϊόν μαζικής παραγωγής. Κάποιο ερυθρό που παρήχθη την ίδια εποχή βρίσκεται εκεί, παρά την ανάπτυξη σε ξύλο, ήδη πιο πέρα από την κορύφωσή του. (Θα αναφερθούμε π.χ. σύντομα στα ερυθρά Atelier 1991 και 1997 της Cavino, που μόλις ανοίξαμε σε μια δοκιμή Cabernet Sauvignon.)

Το Mister Helios (Κύριος Ήλιος) του Ktima Kalogri εισάγει τη διεύρυνση της οπτικής προς τα κρασιά ΠΓΕ Αρκαδία, λειτουργώντας ως ενδιαφέρων συνδετικός κρίκος. Από τη μία πλευρά έχουμε εδώ μπροστά μας ένα από τα οινοποιεία με τη μεγαλύτερη παράδοση της περιοχής ΠΟΠ Μαντινεία. Από την άλλη, αυτό το αυθόρμητα ζυμωμένο βιολογικό κρασί δείχνει ήδη -και μάλιστα από αρωματικής άποψης- πολύ πέρα από τα στενά όρια. Η μύτη αμέσως μετά το άνοιγμα δεν είναι απλώς γαλακτική· χαρακτηρίζεται ξεκάθαρα ως «τυρώδης». Στο στόμα όμως το κρασί σου πετάει κατάμουτρα τις ίδιες σου τις προκαταλήψεις. Υπάρχει και στη χρονιά 2020 ακόμη αυτό το ελαφρύ τσίμπημα, που εδώ όμως ταιριάζει απόλυτα στο σκεπτικό. Γιατί οι γευστικοί κάλυκες ούτως ή άλλως στέλνουν στον εγκέφαλο μόνο «ασπερούλα». Μια υπέροχη οξύτητα, που κρατά για πάντα. Δεν είναι ανάγκη να σου αρέσει το κρασί. Αν όμως σου αρέσει, πρέπει να του δώσεις υπέροχους 17,5 βαθμούς.

Το Αίθωνας 2020 της Fteri Vinum (όπως και το επόμενο κρασί, επίσης από την ΠΓΕ Αρκαδία, την ευρύτερη περιοχή γύρω από την ΠΟΠ Μαντινεία) είναι στη μύτη αρχικά αρκετά συγκρατημένο, δηλώνει όμως με τα αρώματα που επιβάλλονται καθαρά τον λουλουδάτο χαρακτήρα του Moschofilero. Με 1,5 χρόνο ωρίμανσης πίνεται τώρα ιδανικά και δεν αφήνει σε καμία κατεύθυνση ουσιαστικές επιθυμίες ανικανοποίητες. Μόνο στο μεσαίο μέρος δεν είναι τόσο δυνατό όσο θα περίμενε κανείς με βάση την επίγευση. Ένα πολύ στιβαρό κρασί, που αξίζει πολύ καλούς 15,5 βαθμούς.

Το Juliet & Romeo 2020 δηλώνει ήδη με τη σφράγιση με κερί ότι θέλει να παίξει κάπως πάνω από το επίπεδο των υπόλοιπων κρασιών. Το χρώμα του, κατά βάθος, το σπρώχνει ήδη προς την εκκρεμή ακόμη δοκιμή μας ροζέ κρασιών Moschofilero, όμως και σε σύγκριση με την προηγούμενη δοκιμή μας τέτοιων κρασιών ξεχωρίζει τελικά σαφώς, έτσι ώστε να μην είμαστε και πολύ δυσαρεστημένοι που ακολουθήσαμε τον χαρακτηρισμό της ετικέτας. Αλλά ναι… αρωματικά εδώ -και μόνο εδώ- διακρίνονται τα κόκκινα φρούτα. Βότανα και λουλούδια βλασταίνουν όμως επίσης παντού. Ένα τρελό κρασί, που προς το παρόν όμως έχει ακόμη μια ιδέα υπερβολικό CO2 -παραπάνω απ' όσο θα ήθελε κανείς για να ακολουθήσει εντελώς χαλαρά τα ίχνη βαθιά μέσα στα ελληνικά δάση. Έτσι ή αλλιώς, και λόγω του πετυχημένου παιχνιδιού, πάντως υπέροχους 17,5 βαθμούς, και μόνο λόγω της μοναδικότητάς του.

Η υπόλοιπη Πελοπόννησος δεν θέλει, φυσικά, μετά από όλα αυτά τα καλά κρασιά, να μείνει πίσω. Το Moschofilero 2021 της Pentheas (στην πραγματικότητα από την Αττική) βρίσκεται εύκολα μέσω LIDL και καταδεικνύει πόσο πετυχημένα μπορεί ενίοτε να αποδοθεί η στιλιστική ενός κρασιού ακόμη και σε μεγάλο όγκο. Ομολογουμένως, το κρασί οδηγεί τις λουλουδάτες νότες κάπως στα άκρα και, φυσικά, με 11,5% του λείπουν κάποια δομικά στοιχεία στον σκελετό. Παρ' όλα αυτά, πρόκειται αναμφίβολα για ένα ήδη πολύ καλό κρασί των 15,5 βαθμών. Ακόμη και στη Γερμανία το κρασί κοστίζει μόλις 4,99€. Ένα Pinot Grigio αυτής της ποιότητας σε αυτή την τιμή μένει ακόμη να μου το δείξουν. (Και το λέμε αυτό, παρότι π.χ. με το Assyrtiko του LIDL είχαμε σταθεί αρκετά κριτικά (στα γερμανικά).)

Το Fare Rebels λευκό 2021 παρουσιάζεται ως ένα πολύ πατριωτικό κρασί, που θέλει να θυμίσει την έναρξη της Επανάστασης του 1821 στην Καλαμάτα («Φαρέ» κατά την τοπική ονομασία). Τα σταφύλια προέρχονται ωστόσο από την άλλη άκρη της Πελοποννήσου, τελείως στον βορρά, από το Ζευγολατιό, όπως εξηγείται στην ιστοσελίδα της AstirX. Αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από το κρασί. Έχει μεν μόλις 12% αλκοόλ, βρίσκεται όμως κανείς παρ' όλα αυτά σε ένα ανεβοκατέβασμα όσον αφορά τα αρώματα -περνώντας δίπλα από ανοιξιάτικα λιβάδια και φυτείες εσπεριδοειδών- και δεν μένει παραπονεμένος ως προς την εναλλαγή. Για ένα ξεκάθαρο προφίλ λείπει ωστόσο, παρ' όλη την (επαναστατική;) ένταση, κάτι ακόμη. Ενδιαφέρον σε κάθε περίπτωση να βλέπεις οξύτητα και πικράδα (γκρέιπφρουτ είχαμε τόσο καθαρά μόνο εδώ) σε αυτή την περίπτωση να μην παλεύουν ενάντια στα τρυφερά λουλουδένια αρώματα. Αυτό είναι ένα κρασί με γερό κράτημα, που ζητά επιπλέον και φαγητό. Αυτό αξίζει εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς.

Το Kalderimi 2020 της Panagiotopoulos Wines είναι, αντιθέτως, και πάλι ένα πολύ τοπικό κρασί από την περιοχή στον Πύργο της Τριφυλίας, που το συναντά κανείς ουσιαστικά μόνο αν βρεθεί στην περιοχή. Αυτό είναι, στην ουσία, πολύ κρίμα. Γιατί εδώ τα αρώματα μπουκέτου έρχονται επιτέλους για μια φορά σε αρμονική σύνδεση με πιο φρουτώδεις νότες. Η καλέντουλα και τα κορόμηλα ενώνονται σε μια πολύ ελκυστική εντύπωση στη μύτη. Το λίτσι σχεδόν σου πετάγεται στο στόμα. Στην επίγευση πρέπει μετά να σκεφτείς ξανά περισσότερο τα λουλούδια του σανού. Το 12,5% δείχνει εδώ ωστόσο ήδη κάπως θρασύ. Μακροπρόθεσμα αυτό το κρασί δεν θα μπορέσει να συναγωνιστεί το Μαντινεία του Ktima Tselepou, προς το παρόν όμως, με εξαιρετικούς 17 βαθμούς, προηγείται -όσο κι αν εκπλήσσει.

Το Moschofilero 2021 του Nikolaou Estate μας οδηγεί ξανά στο βόρειο όριο της ΠΓΕ Πελοπόννησος, στην Κόρινθο -και λίγο στα όρια της απόγνωσης. Το κρασί έχει οξειδωτικές νότες, όπως τις γνωρίζει κανείς κατά τα άλλα μόνο από ώριμα κρασιά -δηλαδή ακριβώς όχι τα χαρακτηριστικά που παρατηρεί κανείς συχνότερα στο όχι μακρινό, επίσης βιολογικά καλλιεργούμενο κτήμα της πεδιάδας, τη Giannikos Winery (για το οινοποιείο βλ. εδώ (στα γερμανικά)). Νομίζει κανείς εδώ αρωματικά ότι βρίσκεται αρχικά κάπου στην προηγούμενη δεκαετία. Στη συνέχεια όμως επιβάλλονται μάραθος και κύμινο και προσκρούει κανείς στην, κατά βάθος όντως αξιοσημείωτη, τανίνη, παρότι αυτή ταυτόχρονα (και χάρη στο τυπικό 12% αλκοόλ) εμφανίζεται πολύ ευθύγραμμη. Ακούγονται όλα αρκετά αντιφατικά; Είναι κιόλας. Για τα φρούτα στη δεύτερη επίγευση ούτε καν ξεκινάμε. Δεν είναι κρασί για στοχαστική επίγευση, μάλλον για ζωηρή διαφωνία. Όμως οι ψήφοι για εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς επικρατούν. (Το βραβείο για την πιο δυσανάγνωστη ετικέτα το κερδίζει επιπλέον το κρασί στο άψε σβήσε.)

Και λίγο σε ώριμο έδαφος σε στέλνει το Moschofilero 2021 της Dionysos Winery. Αυτό οφείλεται ήδη στο ότι έχει κανείς την αίσθηση πως έχει εδώ μπροστά του τα βερίκοκα του κρασιού της Nemea Winery σε αποξηραμένη κατάσταση. Μακροπρόθεσμα αυτή η -αρχικά όντως θετικά εκπληκτική- εντύπωση γίνεται όμως τελικά κάπως κουραστική. Μια καλή οξύτητα στην επαναδοκιμή το ανεβάζει ωστόσο παρ' όλα αυτά στους πολύ καλούς 15,5 βαθμούς.

Πριν εγκαταλείψουμε την Πελοπόννησο, οφείλουμε να στραφούμε ακόμη στην ποικιλία Fileri, που είναι είτε πρόγονος είτε απόγονος της ποικιλίας Moschofilero, ή που απλώς εκφράζει ένα διαφορετικό terroir ή έναν διαφορετικό βαθμό ωρίμανσης. Στην Panagiotopoulos Wines θεωρούν ότι πρόκειται για διαφορετικές ποικιλίες, και το κρασί στο ποτήρι το κάνει σε κάθε περίπτωση πολύ κατανοητό. Ένα μεταλλικό κρασί, που ελάχιστα κοινά έχει με το «Kalderimi». Λίγο δηλώνουν την παρουσία τους τα μανταρίνια. Πολύ καλοί 16 βαθμοί.

Το Fileri λευκό (για την εκδοχή ροζέ βλ. εδώ (στα γερμανικά)) της Nestor Winery (ΠΓΕ Τριφυλία) είναι στη μύτη επίσης μάλλον συγκρατημένο, εμφανίζεται όμως στη συνέχεια όλο και περισσότερο με σαφώς αντιληπτό, αν και όχι ιδιαίτερα διαφοροποιημένο, φρούτο. Στο στόμα εμφανίζονται κυρίως το φραγκοστάφυλο, το σμέουρο και το βερίκοκο. Η διάρκεια είναι μεσαία· οξύτητα, αλκοόλ και φαινολική δομή βρίσκονται σε καλή ισορροπία. Ένας πολύπλευρος και πολύ καλός (15,5 βαθμοί) συνοδός φαγητού.

Στο Rigel 2020 της Patsouros Winery -όπου θεωρούν απλώς ότι πρόκειται για διαφορά στο terroir- αυτός ο μεταλλικός χαρακτήρας οδηγείται στα άκρα. Το κρασί αδιαφορεί παντελώς για το φρούτο του προκατόχου του (αφήνει παντού να διαφαίνεται λίγος ανανάς) και είναι λείο σαν ατσάλι. Ένα κρασί για freaks. Αυτοί θα του δώσουν πολύ περισσότερους από τους πολύ καλούς 16 βαθμούς που εμείς, έχοντας υπόψη τους περισσότερους καταναλωτές, θεωρούμε ταιριαστούς.

Βόρεια της Πελοποννήσου -στην ΠΓΕ Εύβοια- βρισκόμαστε στη συνέχεια με το Flevaris 2021 της Skoumpris Winery. Και αμέσως αναδεικνύεται το παιχνίδι που στο 13% ξεστρατίζει προς το γλυκό. Στη Μαντινεία δεν σκέφτεται κανείς εδώ φυσικά πια (το πολύ πολύ ακόμη στο Kalderimi της Panagiotopoulos Wines), παρ' όλα αυτά το σύνολο είναι αρκετά ξεσηκωτικό. Γι' αυτό επιτρέπεται εδώ να δώσει κανείς εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς - και να πιει τη φιάλη ως το τέλος με απόλαυση. Με λίγη ωρίμανση μάλλον κρύβονται εδώ ακόμη περισσότερα - όχι σε στάθμη πλήρωσης, αλλά σε βαθμούς.

Το θεμωνιές 2019 της Domaine Paliomylos οδηγεί αυτή την εντύπωση μιας πιο γλυκιάς, πιο ώριμης στιλιστικής στα άκρα και μέσω του γεγονότος (έτσι που επιτρέπουμε στον εαυτό μας αυτή τη μικρή γεωγραφική παράκαμψη πίσω στη δυτική ακτή της Πελοποννήσου) ότι αυτό το κρασί κυκλοφορεί στη φιάλη των 0,5. Το να διακρίνεις τα αρώματα ξηρών καρπών δεν είναι έτσι καμιά τέχνη. Σε αντάλλαγμα, το φρούτο περνά ομολογουμένως κάπως στο βάθος. Κι έτσι μένει και εδώ -στους, βεβαίως, πάντα ακόμη- εξαιρετικούς 16,5 βαθμούς. Να αφήσει κανείς αυτό το κρασί να παλαιώσει περισσότερο δεν χρειάζεται όμως πια.